Χρύσα Βέργη. Αποτυπώνοντας το υδάτινο πρόσωπο της φύσης

Τα έργα της έχουν την προσωπική της σφραγίδα όχι μόνο θεματικά αλλά και  λόγω της ιδιαίτερης προσέγγισης του θέματος. Κι αυτό, γιατί επέλεξε, περισσότερο ίσως από τον καθένα, να αποτυπώσει το υδάτινο πρόσωπο της φύσης.

Από παιδί, μαγεμένη από τον κόσμο των άστρων μέσα στη νύχτα, όπως δηλώνει, και μεγαλώνοντας με το να αποκτά μια ιδιαίτερη σχέση με το νερό, γίνεται όχι απλά τοπιογράφος ή θαλασσογράφος, αλλά “ακόλουθος” της βασιλείας του νερού. Μια σχέση που τη συναρπάζει.

Γεννημένη στην Αθήνα το 1959, με καταβολές από Μάνη και Μεσσηνία, έχει την τύχη στη Σχολή καλών Τεχνών να έχει δασκάλους τους Λ. Κανακάκη, Δ. Μυταρά, Ν. Κεσσανλή,  Β.Κυριάκη, Ρ. Παπασπύρου, Mαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα.

 “…Η εικαστική επιδεξιότητα στους πίνακες της Χρύσας Βέργη είναι μεγάλη, ο θεατής θα μπορούσε να αρκεστεί στην απόλαυση της μαστοριάς τους, ωστόσο οι ζωγραφιές αναδεικνύουν έναν δυναμικό προβληματισμό ανάμεσα στο αναγνωρίσιμο και στο αφαιρετικό, την “τάξη” και το “χάος”, με πινελιές αυτοδύναμες αλλά και μεταδοτικές την ίδια στιγμή», έχει πει για την καλλιτέχνιδα η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα, μιλώντας παράλληλα για “γυμναστική του βλέμματος στην παλλόμενη καρδιά της φύσης…”.

Το ταξίδι στην Αμερική για συνέχεια των σπουδών και η υποτροφία του Ι.Κ.Υ. στο Παρίσι μορφοποιούν ακόμη περισσότερο το προσωπικό της ύφος και οι εκθέσεις που ακολουθούν, ατομικές και ομαδικές, την καταξιώνουν στον χώρο της Τέχνης, με έργα της να κοσμούν όχι απλά την Εθνική Πινακοθήκη και μουσεία, αλλά επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει με το έργο της τη  Σύγχρονη Ελληνική Τέχνη κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

Τα υδάτινα τοπία της, ύμνος στο νερό, τη φύση και το ελληνικό καλοκαίρι, αναδίδουν μια νοσταλγία για τον κόσμο που χάνεται κάτω από το τσιμέντο, προκαλώντας στον θεατή την αίσθηση της απόλυτης ηρεμίας,  με την αίσθηση παράλληλα του καταφύγιου σε έναν κόσμο που το ανθρώπινο μάτι έχει  πάψει να αναζητά.

“….Η  Χρύσα Βέργη είναι ζωγράφος της φύσης. Είναι παθιασμένη με τη φύση…  Για να μεταδώσει την αίσθηση που την πλημμυρίζει, επινοεί τρόπους και τεχνικές που θα τη βοηθήσουν να συλλάβει  και να μεταδώσει αργότερα στο θεατή του έργου της αυτή τη μυστική αίσθηση, τη μυστική ζωή.  Στη μάχη που δίνει με το άδειο τελάρο συγκαλεί  και συναγείρει όλες της τις αισθήσεις σε μια πλατωνική συγγυμνασία, που της είναι απαραίτητη για να δημιουργήσει μια εικαστική συστοιχία, με το ζωντανό κομμάτι της φύσης που θέλει να αιχμαλωτίσει…” συμπληρώνει η  Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα, μιλώντας για το έργο της.

…………..

……………………

…………………..

Φαρέτρα