Κάποτε τη λέγαμε συνάντηση. Τώρα τη λένε όλοι reunion! Άλλαξαν οι καιροί, άλλαξαν οι άνθρωποι και η γλώσσα μας άλλαξε, δυτικοποιήθηκε! Reunion, λένε τα λεξικά, σημαίνει ξανασμίξιμο. Τι ωραία η ελληνική μετάφραση!
Σ’ αυτήν, λοιπόν, τη συνάντηση με κάλεσαν τα παιδιά μου κάποιου μακρινού Γ3 και Γ4. Τι τιμή, να με θυμούνται και να με θέλουν κοντά τους! Προσπαθώ να θυμηθώ πρόσωπα και ονόματα. Δεν είναι εύκολο μετά από 42 χρόνια. Κάποια τα συναντώ στην πόλη, τα αναγνωρίζω πια εύκολα, παρόλο που έχουν τόσο αλλάξει, όπως όλοι μας.
Μπαίνω στην αυλή, όχι του σχολείου, αλλά του ουζερί. Δυο μεγάλα τραπέζια. Μ’ αγκαλιάζουν. Μου δείχνουν την αγάπη τους. Αναζητώ πρόσωπα από τα παλιά συνδυάζοντας με ονόματα. Τα δεκαπεντάχρονα αγόρια και τα κορίτσια έγινα ώριμες δυναμικές γυναίκες και άντρες με αυτοπεποίθηση που γκριζάρουν.
Άλλοι ζουν στην πόλη, άλλοι ήρθαν από αλλού. Ο Θωμάς από τη Ρωσία, όπου ζει και δουλεύει. Μιλούν για το σχολείο του τότε. Αναφέρονται στο σχολείο του τώρα. Είναι ίδια τα πράγματα; Είναι ίδιοι οι άνθρωποι;
Κουβέντες, αναμνήσεις, νοσταλγία… “Θυμάσαι που… ” ακούγεται συνέχεια. Τα παιδιά τα έπαιρνα από την πρώτη Γυμνασίου, μικρούλια καθώς έρχονταν από το Δημοτικό Σχολείο, τρυφερά και εύπλαστα και ζούσαμε μαζί τρία χρόνια σχολικής ζωής. Δεσμοί δυνατοί της πιο όμορφης ηλικίας, που το παιδί μεταμορφώνεται σιγά – σιγά σε έφηβο και συνειδητοποιεί τον εαυτό του.
Δίπλα τους και άλλα, άγνωστα τελείως για μένα πρόσωπα, από το Λύκειο, που κλήθηκαν κι αυτά στη συνάντηση κι έκαναν οι μαθητές μου και μ’ αυτά δεσμούς.
Φωτογραφιζόμαστε. Όσοι ήμασταν μαζί σ’ εκείνα τα όμορφα χρόνια του Γυμνασίου. Δεύτερη φωτογραφία και με τα άλλα παιδιά. Θέλουν κι αυτά μια κοινή φωτογραφία.
Η Λίτα μού στέλνει σήμερα το πρωί και μια φωτογραφία από τότε. Θα γίνει η σύγκριση. Τα παιδιά τότε και τώρα.
Παιδιά; Ναι παιδιά! Γιατί η ψυχή μένει πάντα παιδική, όταν θυμάται και αγαπά. Δεν γερνά…
Άλλωστε ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια, σε στίχους του Μιχάλη Γκανά, λέει:
Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
μόνο τρόπο να κοιτάνε…
Δήμητρα Σμυρνή
………….
