“Η καταστροφή του Τσέρνομπιλ” / γράφει ο Γιώργος Ουρσουζίδης

(Чорнобильськакатастрофа)‎‎

Δεδομένα της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας δείχνουν ότι σχεδόν το 1% της Ελλάδας, 1.200 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ρυπάνθηκαν από τη ραδιενέργεια

Γιώργος Ουρσουζίδης*

Συμπληρώθηκαν ακριβώς 40 χρόνια από την καταστροφή του Τσέρνομπιλ που συγκλόνισε τον πλανήτη! Τα ξημερώματα (01:23 π.μ.) της 26ης Απριλίου του 1986, κατά τη διαδικασία προγραμματισμένης συντήρησης και διεξαγωγής μιας δοκιμής ασφαλείας, εκδηλώθηκε έκρηξη στον «αντιδραστήρα 4» προκαλώντας τη μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή στην ιστορία της πυρηνικής ενέργειας.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα η «καρδιά» του αντιδραστήρα «έλιωσε», απελευθερώνοντας τεράστιες ποσότητες ραδιενεργού υλικού στην ατμόσφαιρα. Ένα μη ορατό νέφος ραδιενέργειας απλώθηκε πάνω από την Κεντρική και Βόρεια κυρίως Ευρώπη, μεταφέροντας τις συνέπειες της καταστροφής πολύ πέρα από τα σύνορα της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Το «Τσέρνομπιλ» έμελλε να γίνει το σοβαρότερο πυρηνικό ατύχημα στην ιστορία, αφήνοντας πίσω του ανθρώπινες απώλειες, μόνιμες περιβαλλοντικές βλάβες και ένα ερώτημα για την ασφάλεια της πυρηνικής τεχνολογίας.

Ο αντιδραστήρας Νο4 ενώ βρισκόταν σε διαδικασία προγραμματισμένης συντήρησης και «δοκιμής ασφαλείας», η ισχύς του έπεσε σε ασταθή επίπεδα (περίπου 200 MW). Από ανθρώπινο λάθος σε συνδυασμό με σχεδιαστικές ατέλειες, τα συστήματα ψύξης έκτακτης ανάγκης είχαν απενεργοποιηθεί. Ξαφνικά, η ισχύς του αντιδραστήρα αυξήθηκε ανεξέλεγκτα, η τεράστια παραγωγή θερμότητας οδήγησε σε ακαριαία εξάτμιση του νερού ψύξης προκαλώντας μια τεράστια έκρηξη ατμού η οποία ανατίναξε το βάρους 1.000 τόνων κάλυμμα της οροφής του αντιδραστήρα.  Η πυρκαγιά που ακολούθησε κράτησε μέρες και επιχειρήθηκε να σβήσει με ρίψεις τεράστιων ποσοτήτων άμμου, αργίλου, βορίου και μολύβδου από ελικόπτερα. Στο εσωτερικό του αντιδραστήρα, το πυρηνικό καύσιμο έλιωσε δημιουργώντας  ένα επικίνδυνο ραδιενεργό μάγμα και για την προστασία του πληθυσμού εκκενώθηκε μια ζώνη αποκλεισμού 30 χιλιομέτρων γύρω από τον σταθμό.Η ραδιενέργεια που εκλύθηκε υπολογίζεται ότι ήταν περίπου 400 φορές μεγαλύτερη από εκείνη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα. Το ισχυρό θερμικό ρεύμα από την πυρκαγιά οδήγησε το ραδιενεργό νέφος σε μεγάλα ύψη. Οι ατμοσφαιρικές συνθήκες το διασκόρπισαν προς τη βόρεια Ευρώπη και έπειτα σε αρκετές χώρες της νότιας.

Το ατύχημα δεν γνωστοποιήθηκε αμέσως από τη Σοβιετική Ένωση. Έγινε αντιληπτό στις 28 Απριλίου (Μ. Τρίτη στην Ελλάδα), όταν η Σουηδική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας κατέγραψε υψηλές μετρήσεις ραδιενέργειας. Τα δεδομένα οδήγησαν στο συμπέρασμα πως κάτι είχε συμβεί και δύο μέρες μετά, στις 28.4.1986,η ΕΣΣΔ προχωρά σε επίσημες ανακοινώσεις.

Σαράντα χρόνια μετά την πρωτόγνωρη καταστροφή, το Τσέρνομπιλ παρουσιάζει εικόνα έντονων αντιθέσεων. Οι μακροχρόνιες επιπτώσεις στην υγεία συνυπάρχουν με μια απρόσμενη «οικολογική» αναγέννηση, αλλά και νέους κινδύνους από τον πόλεμο Ουκρανία. Λόγω  απουσίας ανθρώπινης δραστηριότητας στη  Ζώνη των 30 χιλιομέτρων περιμετρικά του Τσερνόμπιλ, η άγρια ζωή ακμάζει μετην περιοχή να φιλοξενεί πλέον λύκους, αρκούδες, Βίσονες και τα σπάνια άλογα Πρζεβάλσκι. Οι ειδικοί παρατηρούν ότι ορισμένα ζώα προσαρμόστηκαν στο δυστοπικό περιβάλλον. Συγκεκριμένα, είδη βατράχων έχουν αναπτύξει πιο σκούρο χρώμα ως προστασία από την ακτινοβολία, ενώ ορισμένοι μύκητες φαίνεται να χρησιμοποιούν τη ραδιενέργεια ως πηγή ενέργειας.

Ο «αντιδραστήρας 4» καλύπτεται από σκυρόδεμα και μια  ατσάλινη σαρκοφάγο που σχεδιάστηκε να αντέξει 100 χρόνια. Ωστόσο, πρόσφατα περιστατικά (πλήγμα από drone το 2025) υπογραμμίζουν την εύθραυστη ασφάλεια του χώρου. Η περιοχή παραμένει ακατοίκητη, ενώ οι εργασίες αποδόμησης του σταθμού θα διαρκέσουν έως το 2065.

Μακροχρόνιες Συνέπειες στην Υγεία

Η ραδιενέργεια επηρέασε τους πληθυσμούς που εκτέθηκαν. Οι κυριότερες επιπτώσεις είναι:

• Καρκίνος του Θυρεοειδούς: Ιδιαίτερα αυξημένα ποσοστά σε άτομα που ήταν παιδιά ή έφηβοι το 1986, λόγω της κατανάλωσης μολυσμένου γάλακτος με Ιώδιο-131.
• Άλλες Παθήσεις: Μελέτες δείχνουν αυξημένο κίνδυνο για λευχαιμία, καταρράκτη και καρδιαγγειακά νοσήματα.
• Ψυχολογικές Επιπτώσεις: Θεωρούνται από τις σοβαρότερες συνέπειες, με υψηλά ποσοστά κατάθλιψης και μετατραυματικού στρες στους εκτοπισμένους πληθυσμούς.
• Θνησιμότητα:Οι εκτιμήσεις του Π.Ο.Υ. κάνουν λόγο για έως 9.000 θανάτους από καρκίνο μακροπρόθεσμα, άλλες οργανώσεις   ανεβάζουν τον αριθμό σε δεκάδες χιλιάδες.

Το ραδιενεργό νέφος  στον ελλαδικό χώρο

Στην Ελλάδα,που απέχει 1200 χιλιόμετρα από το Τσέρνομπιλ, οι πρώτες ενδείξεις ότι κάτι σοβαρό είχε συμβεί δεν ήρθαν άμεσα. Αυξημένη ραδιενέργεια καταγράφηκε αρχικά στη Σουηδία και στη συνέχεια, καθώς άλλαξε η φορά των άνεμων, το ραδιενεργό νέφος άρχισε κινήθηκε προς τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Ο τότε Υπουργός Υγείας, Γεώργιος Γεννηματάς, επικοινωνεί με το ΑΠΘ και μια ομάδα του Εργαστηρίου Πυρηνικής Φυσικής με επικεφαλής τον καθηγητή Στέφανο Χαραλάμπους σπεύδει στα βόρεια σύνορα της χώρας για να πραγματοποιήσει μετρήσεις. Ανάμεσά τους και ο Χρήστος Ελευθεριάδης, ομότιμος πλέον καθηγητής Πυρηνικής Φυσικής του ΑΠΘ. Τα αποτελέσματα ήταν σαφή, με τον κ. Ελευθεριάδη να δηλώνει: «Μετρώντας στα φίλτρα των φορτηγών που έρχονταν από Βουλγαρία και Ρουμανία, βλέπαμε αυξημένη ραδιενέργεια». Ήταν πλέον βέβαιο ότι το νέφος είχε φτάσει και στην Ελλάδα.

Η είδηση της διαρροής ραδιενέργειας προκάλεσε ανησυχία στην ελληνική κοινωνία. Οι βροχές που σημειώθηκαν στην Χώρα λίγες ημέρες μετά το πυρηνικό ατύχημα ενέτειναν την ανησυχία. Ωστόσο, σύμφωνα με τον κ. Ελευθεριάδη, ο πανικός δεν ανταποκρινόταν στον πραγματικό βαθμό κινδύνου: «Με την βροχή κατέβηκε μια μετρήσιμη ποσότητα, ανεβάζοντας σημαντικά το επίπεδο της ραδιενέργειας που έφτασε στον πληθυσμό. Ωστόσο τα επίπεδα που ανιχνεύτηκαν δεν ήταν τόσο επικίνδυνα, σε βαθμό που να προκαλέσουν άμεσους θανάτους ή σοβαρά προβλήματα υγείας».

Τα ραδιενεργά στοιχεία που έφτασαν στη Χώρα τις πρώτες ημέρες του Μαΐου του 1986 ήταν κυρίως προϊόντα σχάσης, όπως καίσιο και στρόντιο. «Το καίσιο ήταν αυτό που είχε τη μεγαλύτερη συμβολή, καθώς έχει χρόνο ημιζωής γύρω στα 30 χρόνια». Το ιώδιο, που είναι πιο επικίνδυνο (με χρόνο ημιζωής 8 ημέρες είναι έντονα ραδιενεργό, αλλά κάθε 8 ημέρες μένει το μισό) επηρέασε κυρίως τις περιοχές κοντά στο σημείο του ατυχήματος.

Σε ό,τι αφορά τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις,ο καθηγητής εμφανίζεται επιφυλακτικός. Αν και θεωρητικά ακόμη και μια μικρή βλάβη στο DNA μπορεί να οδηγήσει σε καρκινογένεση, σε πληθυσμιακό επίπεδο δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία που να συνδέουν το Τσέρνομπιλ με σημαντική αύξηση καρκίνων στην Ελλάδα. Οι κοινωνικές και ψυχολογικές συνέπειες ήταν πολύ πιο έντονες από τις καθαυτό βιολογικές.

 Η κρατική ενημέρωση αρχικά ήταν μάλλον καθησυχαστική. Όταν όμως άρχισαν να διαρρέουν οι πραγματικές διαστάσεις του ατυχήματος βιώσαμε καταστάσεις αμηχανίας και πανικού.Άδειασαν σούπερ μάρκετ από γάλατα, μακαρόνια, κονσέρβες και εμφιαλωμένα νερά. Τεράστιες ποσότητες φρέσκων λαχανικών, φρούτων και κρέατος καταστράφηκαν προκαλώντας σοβαρό οικονομικό πλήγμα στον αγροτικό τομέα. Ο «Δημόκριτος» υποχρεώθηκε να διαψεύσει κατηγορηματικά ότι υπήρχε πρόβλημα στο νερό, ενώ στις εφημερίδες άρχισαν να κυκλοφορούν «οδηγοί επιβίωσης» από πυρηνικό ατύχημα.  Στην οδό Πανεπιστημίου, διασκεδάζοντας τις αντιδράσεις,εμφανίστηκε μηχανοκίνητη πορεία με τους αναβάτες να κρατούν αγγουράκια και να φωνάζουν το σύνθημα: “Έξω οι βάσεις και τα πυρηνικά, ζήτω τα αγγούρια και τα λαχανικά“!

Μελέτες έδειξαν μια ελαφρά, οριακή αύξηση στα ποσοστά παιδικής λευχαιμίας και καρκίνου του θυρεοειδούς στα χρόνια που ακολούθησαν. Η μέση πρόσθετη δόση ακτινοβολίας που δέχθηκε ο μέσος Έλληνας την πρώτη χρονιά μετά το ατύχημα ήταν συγκρίσιμη με τη φυσική ακτινοβολία που δεχόμαστε από το περιβάλλον σε διάστημα ενός ή δύο ετών. Η Ελλάδα δεν επλήγη ομοιόμορφα. Η εναπόθεση των ραδιενεργών ισοτόπων (κυρίως Ιώδιο-131 και Καίσιο-137) εξαρτήθηκε απόλυτα από το πού έβρεχε την ώρα που το νέφος περνούσε πάνω από τη χώρα. Η βόρεια Ελλάδα, η Θεσσαλία, τμήματα της Στερεάς Ελλάδας και η Εύβοια δέχθηκαν το μεγαλύτερο φορτίο λόγω τοπικών βροχοπτώσεων τις επίμαχες ημέρες. Η Πελοπόννησος, η Κρήτη και τα περισσότερα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου είχαν ελάχιστη έως μηδαμινή επιβάρυνση.

Η επιρροή στα μέρη μας, στην περιοχή της Νάουσας

Δεδομένα της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας δείχνουν ότι σχεδόν το 1% της Ελλάδας, 1.200 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ρυπάνθηκαν από τη ραδιενέργεια. Σύμφωνα με τον διευθυντή του Εργαστηρίου Πυρηνικής Τεχνολογίας Νικόλαο Πετρόπουλο, αυτό ακούγεται τρομακτικό, όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Με βάση τον χάρτη των μετρήσεων, στην περιοχή των Αθηνών, όπου δημιουργήθηκε ο μεγαλύτερος πανικός, είναι το κίτρινο χρώμα, δηλαδή πολύ χαμηλό επίπεδο ραδιενέργειας. «Υπάρχουν οι περιοχές της Καρδίτσας και της Νάουσας, οι οποίες είναι “κόκκινες”. Κόκκινες δεν σημαίνει επικίνδυνο, σημαίνει “περισσότερο”. Λοιπόν, και σήμερα αν πάμε σε αυτές τις περιοχές, αλλά και στην Αθήνα αν πάμε, θα βρούμε ίχνη». Η φυσική ραδιενέργεια που έχει το περιβάλλον μας κάθε χρόνο μάς δίνει, ας πούμε, τέσσερις μονάδες. Στα 50 χρόνια κάποιος θα πάρει 200 μονάδες. Ας υποθέσουμε τώρα ότι κάποιος ζει στην Καρδίτσα ή στη Νάουσα, στο “χειρότερο” σημείο. Τρώει από εκεί, μένει εκεί, τα κάνει όλα από εκεί –που είναι το υπερβολικό σενάριο. Πόσες μονάδες θα πάρει στα 50 χρόνια από το Τσερνόμπιλ; Δέκα. Καμία διαφορά επομένως από τη φυσική ραδιενέργεια.» Συνεπώς, σύμφωνα με τον καθηγητή  του Εργαστηρίου Πυρηνικής Τεχνολογίας Ν. Πετρόπουλο, δεν υπήρξαν σοβαρές επιπτώσεις στην υγείαστη Χώρα μας.

Ο πυρηνικός σταθμός του Τσέρνομπιλ συνέχισε να λειτουργεί για αρκετά χρόνια μετά το 1986, αφού έγιναν φυσικάοι αναγκαίες βελτιώσεις, με τον τελευταίο αντιδραστήρα να κλείνει το 2000. Η περιοχή του Τσερνόμπιλ ήταν επισκέψιμη πριν ξεσπάσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και μάλιστα δέχθηκε ένα μεγάλο κύμα τουριστών λόγω της μεγάλης δημοφιλίας που γνώρισε η μίνι σειρά του HBO «Chernobyl» που κυκλοφόρησε  το 2019. Ωστόσο, κάθε επισκέπτης μπορεί να παραμείνει στην περιοχή για μικρό χρονικό διάστημα, ώστε η δόση ακτινοβολίας που θα δεχθεί να είναι περιορισμένη.

Η τεχνολογία των αντιδραστήρων

«Οι αντιδραστήρες σήμερα δεν έχουν καμία σχέση με εκείνους του Τσέρνομπιλ», τονίζει ο καθηγητής Ελευθεριάδης,«Τα ίδια λάθη, αν γίνονταν σήμερα, για παράδειγμα στην Ζαπορίσγια, θα “συγχωρούνταν” από τα συστήματα ασφαλείας. Το ίδιο ισχύει και για τους αντιδραστήρες της Τουρκίας, που είναι τρίτης γενιάς. Γενικά αυτοί που δουλεύουν σήμερα, είναι πολύ πιο ασφαλείς.Και όσοι έμειναν από τη δεύτερη γενιά, σιγά, σιγά βγαίνουν εκτός λειτουργίας, όλοι οι νέοι αντιδραστήρες είναι πλέον προηγμένης γενιάς».Παρότι οι εγκαταστάσεις είναι ισχυρά θωρακισμένες, ο κίνδυνος σε εμπόλεμες ζώνες παραμένει. «Αν μιλάμε για ανθρώπινα λάθη ή τεχνικές αστοχίες, δεν φοβάμαι πως θα δούμε κάτι παρόμοιο στο μέλλον. Αν μιλάμε για πόλεμο, είναι άλλη συζήτηση», καταλήγει.

Προβληματισμός για την Πυρηνική Ενέργεια

Το ατύχημα στο Τσερνόμπιλ ενθάρρυνε το αντιπυρηνικό κίνημα και άλλαξε τη «ματιά» απέναντι στην πυρηνική ενέργεια. Είναι η στιγμή που η πυρηνική ενέργεια έχασε το αφήγημα της απόλυτης ασφάλειας επηρεάζοντας καθοριστικά την Ευρώπη οδηγώντας σε πάγωμα σχεδίων, όπως στην Ελλάδα.

Αργότερα, την Άνοιξη του 2011, προστέθηκε και το  πυρηνικόατύχημα στον σταθμό Φουκουσίμα 1 της Ιαπωνίας, όπου καταγράφηκε διαρροή μεγάλης ποσότητας ραδιενέργειας με πολύ σοβαρές επιπτώσεις. Ένα ατύχημα που:

– Απέδειξε, ότι ακόμη και σε μια τεχνολογικά προηγμένη χώρα, με αυστηρές προδιαγραφές, η «τύχη» ή τα ακραία φυσικά φαινόμενα (σεισμός/τσουνάμι) μπορούν να προκαλέσουν οικολογική καταστροφή.    – Δίδαξε, ότι δεν αρκεί να είσαι προετοιμασμένος για το «αναμενόμενο» (π.χ. έναν σεισμό), αλλά για τον συνδυασμό ακραίων γεγονότων που ξεπερνούν κάθε πρόβλεψη. 

Εν κατακλείδι, η σύγχρονη πυρηνική τεχνολογία μπορεί να έχει κάνει άλματα, αλλά η συζήτηση μετατοπίζεται πλέον από την απόλυτη πρόληψη («δεν θα συμβεί ποτέ») στην ανθεκτικότητα και την ικανότητα διαχείρισης μιας σοβαρής κρίσης («τι κάνουμε αν συμβεί»).

Γι’ αυτό, όσο ισχυρό και αν ήταν το  lobby που προωθούσε την τεχνολογία, πολλά σχέδια – δικαιολογημένα ή μη – οδηγήθηκαν σε οριστική εγκατάλειψη.

Η γεωπολιτική κρίση και ο πόλεμος στο Ιράν

Η γεωπολιτική κρίση και ο πόλεμος στο Ιράν έχουν αναζωπυρώσει τη συζήτηση για την πυρηνική ενέργεια στην Ευρώπη, καθώς η ανάγκη για ενεργειακή ανεξαρτησία και σταθερότητα γίνεται πλέον επιτακτική, με την Ευρωπαϊκή Ένωση να στρέφεται προς την πυρηνική ενέργεια ως βασικό πυλώνα για τη διαφοροποίηση του ενεργειακού της μείγματος. Ειδικά μετά τις διαταραχές στις ροές πετρελαίου και φυσικού αερίου, η πυρηνική ενέργεια βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο της στρατηγικής για την απεξάρτηση από τα εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα. Έτσι:

• Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε οδηγία προς τα κράτη-μέλη να αποφύγουν το πρόωρο κλείσιμο υφιστάμενων πυρηνικών σταθμών, καθώς προσφέρουν αξιόπιστη και χαμηλού κόστους ηλεκτρική ενέργεια, ενώ παράλληλα διατηρούν τις σύγχρονες λιγνιτικές μονάδες (όπως της Πτολεμαΐδας «V»).

• Ανακοινώθηκε επενδυτικό πακέτο 330 εκατομμυρίων ευρώμέσω του προγράμματος «Euratom» για την επιτάχυνση της ανάπτυξης Μικρών Αρθρωτών Αντιδραστήρων (SMRs) και την έρευνα στην πυρηνική σύντηξη.

• Η Πρόεδρος της Κομισιόν, Φον ντερ Λάιεν, χαρακτήρισε τη μείωση του μεριδίου της πυρηνικής ενέργειας στο παρελθόν ως «στρατηγικό σφάλμα»δεδομένης της τρέχουσας κρίσης,

• Δεκαπέντε κράτη-μέλη υποστηρίζουν ενεργά την πυρηνική ενέργεια, με τη Γαλλία να παραμένει ο κυρίαρχος παραγωγός καλύπτοντας το 65% των αναγκών της και το 58% της πυρηνικής παραγωγής στην ΕΕ.

Η Ε.Ε. τρέχει πλέον να προλάβει τις δραματικές εξελίξεις που θα ακολουθήσουν, ενώ η οικονομική δυστοκία της Αμερικής οδήγησε τον Τραμπ και τους ομόσταυλούς του στην αρπαγή του «Πλούτου των Λαών» προκειμένου να αποφύγει την οικονομική κατάρρευση! Η ισχύς του όμως δεν ήταν αρκετή, ώστε να εξασφαλίσει τον ορυκτό πλούτο του Ιράν μέσα σε μια εβδομάδα (όπως της Βενεζουέλας)! Τις συνέπειες της παρατεταμένης κρίσης τις εισπράττει -πριν απ όλους- η Ε.Ε., και σε συνδυασμό με την εξέλιξη του πολέμου στην Ουκρανία το ενεργειακό καθίσταται απολύτως προβληματικό με τεράστιες οικονομικές συνέπειες τις οποίες βιώνουμε ήδη! Όμως αυτό είναι ένα ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ψυχραιμία και ηρεμία, όχι σε συνθήκες αναμπουμπούλας, διότι είναι γνωστό, ότι τότε… μόνο οι λύκοι θα χαρούν!

Το Μάθημα, η Αβεβαιότητα και η Βεβαιότητα

Η επιστημονική κοινότητα, αναμφίβολα, πήρε ένα πολύ σημαντικό μάθημα από το Τσερνόμπιλ και τη Φουκουσίμα: «Δεν αφήνεις τίποτα στην τύχη»!

Παρά τις βελτιώσεις όμως στην τεχνολογία (γενιά III+ και IV), το ρίσκο ανθρώπινου λάθους ή της απρόβλεπτης φυσικής καταστροφής δεν μηδενίζεται – η αβεβαιότητα υφίσταται.

H τεχνολογία μπορεί να έχει βελτιωθεί, οι ασφαλιστικές δικλείδες να έχουν πολλαπλασιαστεί, όμως οι αναλύσεις ασφαλείας αναγνωρίζουν ότι η διαχείριση του ρίσκου δεν είναι ποτέ 100%. Συνεπώς, είναι θέμα χρόνου να συμβεί κάποιο νέο ατύχημα – αυτή είναι η μόνη βεβαιότητα!

ΥΓ: Επειδή τελευταία στη Χώρα μας άνοιξε από ορισμένους μια συζήτηση για το θέμα της πυρηνικής ενέργειας, παρουσιάζοντας τους «Μικρούς Αρθρωτούς  Αντιδραστήρες» ως «Μικρούς Αντιδραστήρες Τσέπης», και κατά συνέπεια ως ασφαλείς, θα πρότεινα να τους χωροθετήσουν πρώτα στις δικές τους γειτονιές. Στην Εκάλη και στον Διόνυσο!

Βέροια 29/4/2026.  Ουρσουζίδης Ν. Γιώργος

Σημείωση Φαρέτρας: Ο *Γιώργος Ν. Ουρσουζίδης υπήρξε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην πενταετία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ

–

Φαρέτρα