Βέροια / Η Σχολή Ζωγραφικής – Αγιογραφίας Μαυροκεφαλίδη εκθέτει έργα 50 μαθητών της / Εγκαίνια στη Στέγη
Εδώ και 40 χρόνια η Σχολή Μαυροκεφαλίδη συνεχίζει να διδάσκει Ζωγραφική και Αγιογραφία με συνέπεια, σοβαρότητα και υπευθυνότητα, ανοίγοντας δρόμο σε ταλέντα και αποκαλύπτοντας παράλληλα τον κόσμο της Τέχνης και σε κείνους που ίσως δεν τους χαρακτηρίζει το ταλέντο, αλλά θέλουν να δημιουργήσουν.
Τη Σχολή την άνοιξαν το 1983 ο Δημήτρης Μαυροκεφαλίδης και η σύζυγός του Φανή Μπαρπαργύρη- Μαυροκεφαλίδου, έχοντας πλάι τους τον γιο τους Γιάννη τα τελευταία 15 χρόνια, στον οποίο και ανήκει τώρα.
Η Σχολή έχει κερδίσει με δύο χαρισματικούς μαθητές της δύο παγκόσμια βραβεία κι αυτό, βέβαια, επιβεβαιώνει την αξία της.
Τα έργα των 50 μαθητών, μικρών και μεγάλων, εκτέθηκαν σήμερα που έγιναν τα εγκαίνια της έκθεσης στο Φουαγιέ της Στέγης. Ο χώρος, μικρός για τόσα πολλά έργα, μείωσε την άνετη επικοινωνία του θεατή με το έργο. Έδωσε, όμως, την ευκαιρία να βγάλει κανείς τα συμπεράσματά του για τη δουλειά που γίνεται στο εργαστήρι μέσα από το πλήθος των έργων.
Κουβεντιάζοντας με την καλλιτεχνική οικογένεια Μαυροκεφαλίδη, ακούσαμε:
Δημήτρης Μαυροκεφαλίδης
Τη Σχολή την ανοίξαμε με τη γυναίκα μου το 1983 και ήταν κάτι που κέρδισε την κοινωνία της Βέροιας. Είχαμε και την έξωθεν καλή μαρτυρία ζωγράφων της Βέροιας, του Βαφείδη, της Κωστοπούλου, του Σωζερίδη, που περνούσαν από το εργαστήρι μας και ανταλάσσαμε ιδέες. Ήταν πολύ σημαντικό για μας που πρωτοξεκινούσαμε. Θεωρήθηκε τότε η Σχολή για την εποχή ζητούμενο. Και πήγε καλά. Βέβαια, η οικονομική κρίση και τα χρόνια του κορονοϊού ήταν γκρίζες σελίδες, ανακάμψαμε, όμως, και συνεχίσαμε. Έχουμε μαθητές όχι μόνο από τη Βέροια αλλά κι από Νάουσα, Σκύδρα, ακόμη κι από τη Θεσσαλονίκη.
Σημαντικό είναι ότι καταφέραμε να εδραιώσουμε μια σχέση με τους μαθητές μας καλλιτεχνικής συμπόρευσης. Δίνουμε αυτά που ξέρουμε αλλά και μαζί ανακαλύπτουμε καινούρια. Παίρνουμε από τους μαθητές μας φρέσκες ιδέες και προχωρούμε μαζί.
Το μάθημα γίνεται ατομικά και όχι συλλογικά. Ο μαθητής ψάχνει, επιλέγει το θέμα που θέλει, αυτό που τον εκφράζει και προχωρούμε από κει και πέρα μαζί. Ανοίγουμε δρόμους στους μαθητές μας, αυτενεργούν αλλά και παράλληλα καθοδηγούνται. Σ΄αυτήν την καθοδήγηση όμως υπάρχει η δυνατότητα αμφισβήτησης και το άνοιγμα προσωπικών δρόμων
Πέρα από τα λάδια, τα ακρυλικά και τις ακουαρέλες, χρησιμοποιούνται τσίγκος και γκέσο, που κατασκευάζουμε για να δοθεί το ανάγλυφο. Τέτοια έργα αντιπροσωπευτικά υπάρχουν πολλά εδώ σήμερα.
Φανή Μπαρμπαργύρη- Μαυροκεφαλίδου
Ξεκινήσαμε μαζί με τον Δημήτρη, όπως είπε, πριν από 40 χρόνια και η πορεία μας ήταν ανοδική.
Εγώ ασχολούμαι με την Αγιογραφία και μάλιστα στο ΚΕΜΑΕΔ έχω εργαστήρι και διδάσκω στα παιδιά εκεί, μια πραγματικά διαφορετική εμπειρία και για μένα και γι’ αυτά.
Ειδικά στη Σχολή μας διδάσκω κάτι πολύ ιδιαίτερο, την Πεπαλαιωμένη Αγιογραφία, κάτι που δεν διδάσκεται συχνά κι αυτό αποτελεί πόλο έλξης για τους μαθητές, που δεν έρχονται μόνο από τη Βέροια. Το ύφασμα μάλιστα γι’ αυτές τις αγιογραφίες πάνω στο οποίο θα δουλευτούν οι μορφές, το κατασκευάζει ο ίδιος ο Δημήτρης.
Η Σχολή πάει καλά κι αυτό μας γεμίζει ικανοποίηση.
Γιάννης Μαυροκεφαλίδης
Από το 2008 ανήκω στη Σχολή. Μια δεκαπενταετία. Αρχικά, αν και είχα ταλέντο, δεν ήθελα να ασχοληθώ με τη Σχολή και τελείωσα τη Γεωλογία. Στην πορεία ανακάλυψα πως όχι μόνο η ζωγραφική, την οποία είχα βέβαια σπουδάσει, αλλά κυρίως η διδασκαλία της ήταν αυτό που με ενδιέφερε. Η σχέση με τους μαθητές, το να τους οδηγώ στους δρόμους της Τέχνης ήταν κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον.
Τώρα ασχολούμαι με τα παιδιά από 3 ετών, (όσο και να μην το πιστεύετε!), μέχρι και 15-16. Χρησιμοποιούμε πλαστικά χρώματα και τα μικρά παιδιά είναι φυσικό να επιλέγουν έντονα χρώματα. Τις περισσότερες φορές τα χρώματα που επιλέγουν αποκαλύπτουν και το χαρακτήρα τους.
Εύη Ξενίδου, μαθήτρια της Σχολής πάνω από 20 χρόνια
Ξεκίνησα από την Τετάρτη Δημοτικού να παρακολουθώ τα μαθήματα. Κυριολεκτικά μεγάλωσα μέσα στο εργαστήρι, με τα πινέλα και τα χρώματα. Στην αρχή το έβλεπα σαν παιχνίδι, το απολάμβανα. Αργότερα το απολάμβανα για άλλους λόγους.
Εκείνο που χαρακτηρίζει το Εργαστήρι δεν είναι μόνο ότι οι άνθρωποι ξέρουν πώς να διδάξουν, αλλά και πώς να συμπεριφερθούν και στο παιδί και στον μεγάλο. Δημιουργούνται σχέσεις μέσα στο εργαστήριο δυνατές, παράλληλα με τους δρόμους που ανοίγονται στην Τέχνη.
Έκανα κάποια διαλείμματα όταν είχα διοριστεί ως αναπληρώτρια μακριά. Τα καλοκαίρια ξαναγύριζα πάλι στο Εργαστήρι.
Είτε υπάρχει το ταλέντο είτε όχι, στο τέλος υπάρχει πάντα κέρδος. Ο ταλαντούχος θα εξελίξει το ταλέντο του και θα ολοκληρωθεί ως προσωπικότητα και ο μη ταλαντούχος θα μάθει πάρα πολλά, ώστε να μπορεί να δημιουργεί τα δικά του έργα. Κι αυτό δεν είναι λίγο.
…………………
Η έκθεση θα διαρκέσει από 9/10 έως 14/10
