Γιώργης Έξαρχος – Στιχουργήματα: Όταν χορεύει ο Έρωτας, ο Χάροντας σωπαίνει γιατί αυτά τα βήματα δεν τα καταλαβαίνει

27/08/2026, 19:15

…Ο Έρωτας κι ο Χάροντας

Ο Έρωτας κι ο Χάροντας έχουν την ίδια μάνα
την Μελανή και άγνωστη που τους ταΐζει μάννα`
τους νανουρίζει στ’ άβυσσου των πόθων σαρμανίτσα
να ’χουν κορμί αόρατο και φλόγας ψυχουλίτσα!
Να χαίρονται και την αλκή εις του κόσμου τους λειμώνες
πότε σκορπώντας θάνατο, πότε φιλιά… ανεμώνες`
και μειδιώντας να ορμούν σε χοροστάσια ανθρώπων
εκεί που οι Μοίρες τραγουδούν «τσάμικον εις τον τόπον»`
κι ο ένας να σέρνει αλαργινά, άσπλαχνος και… χασάπης
κι ο άλλος να σμίγει τις ψυχές με λόγια της αγάπης!…
*
Ο Έρωτας κι ο Χάροντας, ως δίδυμα αδέλφια
σπέρνουν στ’ ανθρώπου την ψυχή, χαρά, πόνο και ντέρτια`
με σαϊτιές μας στέλνουνε στην όχθη του αγνώστου
που μόνον να μισείς μπορείς ή … μ’ ευφροσύνη νόστου`
ένας ενδόμυχος σεισμός στο κάθε πέρασμά τους
πύργοι που γκρέμια γίνονται απ’ την περπατησιά τους`
με τα φτερά του τ’ άυλα στου νου την σκέψη λάμνει
κι όταν τις κλέψει τις ψυχές φτεροκοπάει στην δάφνη`
και σ’ άλογο σκούρο ντορή σαν ρήγας και ασίκης
έρχεται ο άλλος άραχλος, ξινός παλιομπισμπίκης!…

Ο Έρωτας κι ο Χάροντας στο ίδιο εικονοστάσι
έχουν τα εικονίσματα` δες τους και κάνε στάση`
πλιατσικολόγοι αιώνιοι, μοιάζουν με το σαράκι
καίνε και τρων τα σωθικά με σαϊτιές φαρμάκι`
οι μεν φέρνουνε την χαρά στους κύκλους του ονείρου
κι οι δε στην άβυσσο τραβούν στο σύμπαν του απείρου`
μα το καλό, «τ’ ανθρώπινο», ποιος τάχα το ορίζει
τα δίδυμα ακοίμητα φρουρούν το μετερίζι`
κι όταν «του μέσα άγνωστου» χτυπάει η καμπάνα
φλέγεται «του ανύπαρχτου» η κατσαρή αφάνα!…
*
Ο Έρωτας κι ο Χάροντας λένε μαζί τραγούδι
γλεντούν, χορεύουν, πίνουνε, καίνε το πελεκούδι`
γιατί η ζωή είν’ όνειρο, τελειώνει όταν ξυπνήσεις
την ζεις αν ξέρεις ν’ αγαπάς, πεθαίνεις… αν μισήσεις!…
Όταν χορεύει ο Έρωτας, ο Χάροντας σωπαίνει
γιατί αυτά τα βήματα δεν τα καταλαβαίνει`
όταν χορεύει ο Χάροντας, ο Έρωτας δακρύζει
γιατί θα κλέψει μια ψυχή που δεν ξαναγυρίζει`
ο Έρωτας κι ο Χάροντας στην Μελανή τους μάνα
χάρισαν μια μακριά τριχιά, για να χτυπά καμπάνα!…