Το βασικό ερώτημα παραμένει ανοιχτό: Ποιο είναι το αντάλλαγμα για την ελληνική ευθυγράμμιση με την πορεία που χαράσσει η Ουάσινγκτον;
Ο Χακάν Φιντάν δήλωσε προ ημερών ότι η τριμερής συνεργασία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ δημιουργεί αναστάτωση στην περιοχή και αυξάνει τον κίνδυνο σύγκρουσης.
Με τη δήλωση αυτή η Άγκυρα υπενθυμίζει έμμεσα αλλά με σαφήνεια την πάγια θέση της: Τίποτε στην περιοχή, καμία εξέλιξη, δεν μπορεί υπάρξει ερήμην της. Και με αυτόν τον τρόπο προβάλλει την αξίωση ρόλου ρυθμιστή στέλνοντας το μήνυμα ότι θα υπερασπιστεί ενεργά τα συμφέροντά της με κάθε τρόπο.
Παράλληλα, η Τουρκία επιμένει να συντηρεί την εικόνα μιας δύναμης που λειτουργεί αυτόνομα και ανεξάρτητα. Δεν εμφανίζεται να ακολουθεί άκριτα τις ΗΠΑ ή κάποιο άλλο κέντρο ισχύος, αλλά ότι χαράσσει δική της στρατηγική, ακόμη και με συγκρούσεις όταν το κρίνει απαραίτητο.
Αυτό της δίνει περιθώριο ελιγμών και διαπραγμάτευσης που η ελληνική πλευρά δείχνει να έχει απολέσει.
Απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα, η ελληνική απάντηση (στον Φιντάν) περί της ανεξάρτητης πολιτικής που ακολουθεί η ελληνική κυβέρνηση ακούγεται μάλλον σαν λόγια του αέρα.
Η σταδιακή μετατροπή της χώρας σε κόμβο στρατιωτικών διευκολύνσεων και ενεργειακών σχεδιασμών για τις ΗΠΑ περιορίζει αντικειμενικά την αυτονομία των κινήσεών της. Η επιλογή των συμμαχιών δεν είναι το ζήτημα, η μονομέρειά τους όμως είναι.
Το βασικό ερώτημα παραμένει ανοιχτό: Ποιο είναι το αντάλλαγμα για την ελληνική ευθυγράμμιση με την πορεία που χαράσσει η Ουάσινγκτον;
Η Ελλάδα αυξάνει την έκθεσή της σε μια ήδη εύφλεκτη περιοχή, συμμετέχοντας ενεργά σε στρατηγικούς σχεδιασμούς υψηλού ρίσκου.
Αν αυτή η εμπλοκή δεν συνοδεύεται από απτή ενίσχυση της αποτροπής και της εθνικής ασφάλειας, τότε δεν πρόκειται για ισότιμη στρατηγική επιλογή. Μοιάζει περισσότερο με προσαρμογή χωρίς αντίκρισμα – και αυτό, αργά ή γρήγορα, μεταφράζεται σε κόστος.
Μέσα σε αυτό το ήδη φορτισμένο περιβάλλον, ένα (πολύ πιθανό) σενάριο σφοδρής επιδείνωσης των σχέσεων (ή ακόμη και σύγκρουσης) μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας θα έφερνε την Ελλάδα σε εξαιρετικά δύσκολη θέση.
Έχοντας επενδύσει στρατηγικά στο Ισραήλ, αλλά απέναντι σε μια ισχυρή και διεκδικητική Τουρκία, η Αθήνα θα βρεθεί ανάμεσα σε δύο μέτωπα. Και σε αυτήν την εξίσωση, τα περιθώρια ελιγμών δεν θα καθορίζονται από την ίδια.
–














































































































