Εκτοπισμένοι κάτοικοι του νότιου Λιβάνου επιστρέφουν στα βομβαρδισμένα χωριά τους ανεμίζοντας σημαίες του Λιβάνου και της Χεζμπολάχ, όπου κυριαρχεί το πορτρέτο του ηγέτη της Ναΐμ Κάσεμ | AP Photo/Hassan Ammar
Γιώργος Τσιάρας
Δεκαήμερη «εκεχειρία», λοιπόν, από χθες και στον μαρτυρικό Λίβανο, το θέατρο της νέας ισραηλινής γενοκτονίας. Γιατί βέβαια αυτό που γίνεται στον νότιο Λίβανο είναι ξεκάθαρη εθνοκάθαρση και γενοκτονία – όχι μόνο σήμερα, το 2026, αλλά εδώ και τουλάχιστον μισό αιώνα, από τον καιρό της πρώτης ισραηλινής εισβολής («Επιχείρηση Λιτάνι», 1978) και κατοχής («Επιχείρηση Ειρήνη για τη Γαλιλαία», 1982), όταν τα σιωνιστικά τανκς έφτασαν ώς τη Βηρυτό. Κι εμείς οι Ελληνες, ή τέλος πάντων η εθελόδουλη κυβέρνηση και τμήματα της επιχειρηματικής και εφοπλιστικής ελίτ, είμαστε συνένοχοι (και) σε αυτό το διαρκές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας – όπως έδειξαν η υπογραφή της νέας «αμυντικής» συμφωνίας Ελλάδας-Ισραήλ, ύψους 3 δισ. ευρώ, αλλά και οι αποκαλύψεις για τον ρόλο επώνυμων Ελλήνων καραβοκύρηδων στην τροφοδοσία της γενοκτονικής πολεμικής μηχανής.
Διαβάζω λοιπόν στο BBC ότι η ανακοίνωση της εκεχειρίας προκάλεσε, λέει, έκπληξη και οργή στην ισραηλινή κοινή γνώμη και ιδιαίτερα στις «κοινότητες» της βόρειας κατεχόμενης Παλαιστίνης, όπως τη Ναχαρίγια. Εκεί, λοιπόν, οι «κάτοικοι»/έποικοι είναι πολύ θυμωμένοι με τον Νετανιάχου, γιατί τους είπε ψέματα πως αυτή τη φορά «το τέλος θα ήταν διαφορετικό» – δηλαδή ότι θα συνέτριβαν οριστικά τη λιβανέζικη αντίσταση και θα κατακτούσαν όλη την περιοχή νότια του ποταμού Λιτάνι. «Η κυβέρνηση μας κορόιδεψε. Πάμε πάλι σε μια εκεχειρία που δεν λύνει τίποτε», λέει μια έποικος. «Δώσαμε στους Λιβανέζους μια ευκαιρία να αφοπλίσουν τη Χεζμπολάχ και δεν το έκαναν. Είναι ντροπή που σταμάτησε [ο πόλεμος]. Αυτή τη φορά φαινόταν πως είχαμε κάνει σημαντική πρόοδο», λέει ένας άλλος.
«Σημαντική πρόοδο»… Ξέρετε τι σημαίνει αυτό: χιλιάδες νεκρά και ακρωτηριασμένα γυναικόπαιδα, μέγα πλήθος από δολοφονημένους γιατρούς, δημοσιογράφους και διασώστες, δεκάδες ισοπεδωμένα χωριά και οικοδομικά τετράγωνα στη Βηρυτό και την Τύρο, πάνω από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες – και βέβαια αμέτρητοι ελαιώνες και οπωρώνες πυρπολημένοι με απαγορευμένες βόμβες λευκού φωσφόρου, στο πλαίσιο της ναζιστικής έμπνευσης «συλλογικής τιμωρίας» του πληθυσμού. Ετσι ξέρει να κάνει πόλεμο το κράτος-τρομοκράτης, που προχθές κατέστρεψε και την τελευταία γέφυρα του Λιτάνι, εγκλωβίζοντας περίπου 200.000 αμάχους.
Τι κατάφερε όμως σε στρατηγικό επίπεδο το Ισραήλ με αυτή τη νέα σφαγή; Το ίδιο με τις προηγούμενες τέσσερις εισβολές – δηλαδή απολύτως τίποτε. Πέντε πάνοπλες μεραρχίες επιχειρούν αυτή τη στιγμή στον νότιο Λίβανο και ακόμα δεν έχουν καταφέρει να καταλάβουν ούτε καν την άπαρτη πόλη Μπεντ Τζεμπάιλ, την αρχαία Βύβλο, σε απόσταση μόλις τεσσάρων χιλιομέτρων από τα σύνορα: εκεί που μια μικρή ομάδα 100-150 ψυχωμένων Λιβανέζων ανταρτών, οι οποίοι ξέρουν κάθε απάτητη σπηλιά και κάθε φυσικό ταμπούρι του τόπου τους, έχει παγώσει εδώ κι έναν μήνα την προέλαση του (π)ανίσχυρου IDF.
Οι ενέδρες είναι συνεχείς και οι απώλειες των εισβολέων σε άρματα μάχης και άνδρες αυξάνονται συνεχώς σε όλη τη μεθόριο, διαλύοντας τα προπαγανδιστικά αφηγήματα περί δήθεν αήττητου στρατού – όσα παιδάκια κι αν σκοτώσουν, όσα «τρομοκρατικά χωριά» (terror villages, έτσι τα αποκαλεί ο εγκληματίας Νετανιάχου) κι αν ανατινάξουν. Ταυτόχρονα η δήθεν «αφανισμένη» Χεζμπολάχ καταστρέφει με πυραύλους και drones στόχους σε ολόκληρο το βόρειο και κεντρικό Ισραήλ. Και τώρα η Αντίσταση τους αναγκάζει ξανά να αποδεχτούν ακόμη μία ταπεινωτική εκεχειρία!

Αλλωστε οι Ισραηλινοί, όπως κάνουν πάντα, παραβίασαν αμέσως την κατάπαυση του πυρός, που στα εβραϊκά μεταφράζεται προφανώς «κατάπαυση» για τους άλλους και… «πυρ» για τον IDF, ενώ και ο Νετανιάχου επέμεινε πως τα στρατεύματα δεν πρόκειται να φύγουν από τη «διευρυμένη ζώνη ασφαλείας» στον νότιο Λίβανο.
Τα ίδια όμως είχαν πει ο Μπενιαμίν… Μιλεϊκόφσκι και το 2024, και ο Ολμέρτ το 2006, και τόσοι άλλοι πρωθυπουργοί της κατοχής από το 1978 ώς το 2000 – αλλά όλοι ξέρουμε ποιος έφυγε στο τέλος με την ουρά στα σκέλια!
Κακά τα ψέματα: Επειτα από τρία χρόνια αγριότατων και πολυμέτωπων πολέμων χωρίς καμιά ξεκάθαρη νίκη, από τη Γάζα ώς τον Λίβανο, την Υεμένη και τώρα το Ιράν, όπου το Ισραήλ έσπασε ξανά τα μούτρα του παρά την ενεργό συμμετοχή της ισχυρότερης –μέχρι προσφάτως– πολεμικής μηχανής του κόσμου, η παράνομη σιωνιστική οντότητα και οι παράφρονες σπόνσορές της στις ΗΠΑ βρίσκονται πια (αυτο-)παγιδευμένοι σε ένα τρομακτικό στρατηγικό αδιέξοδο, από το οποίο δεν μοιάζουν ικανοί να εξέλθουν μόνο με τη δύναμη των όπλων.
Ούτε τη Χαμάς δεν μπόρεσαν να νικήσουν, ύστερα από τόσες σφαγές σε μια Λωρίδα μόλις 365 τετραγωνικών χιλιομέτρων! Από την άλλη, όμως, τα συνεταιράκια του τρόμου Νετανιάχου και Τραμπ –ο… «Συνασπισμός του Επστιν», όπως τους αποκαλούν σκωπτικά οι Πέρσες– ξέρουν καλά ότι οποιοσδήποτε ουσιαστικός πολιτικός συμβιβασμός με τους απανταχού «τρομοκράτες» της Αντίστασης της Δυτικής Ασίας θα σημάνει την αρχή του τέλους όχι μόνο για το αποικιοκρατικό κράτος-απαρτχάιντ, αλλά συνολικά για την αμερικανική ηγεμονία στην ευρύτερη περιοχή.
Κι αυτό είναι που τους καθιστά ακόμα πιο επικίνδυνους για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
–











