Σιδηροδρομικός – αρχαιοφύλακας – άνεργος: Η πορεία προς τους μπλοκάκηδες, εξαμηνίτες Σταθμάρχες
Δέκα χρόνια μετά, αφού οι εργαζόμενοι του ΟΣΕ απολύθηκαν ως αρχαιοφύλακες και βιβλιοθηκάριοι και με φρέσκο το νεανικό αίμα που «πότισε» στα Τέμπη την Ελλάς – «λοκομοτίβα» της «4ης Βιομηχανικής Επανάστασης», οι «μάνατζερ» του Οργανισμού προσλαμβάνουν «μπλοκάκηδες» για την κομβική θέση του σταθμάρχη. Για έξι μήνες!
Σιδηροδρομικός – αρχαιοφύλακας – άνεργος: Η πορεία προς τους μπλοκάκηδες, εξαμηνίτες Σταθμάρχες (και ο αβάσταχτος κυνισμός της συστημικής δημοσιογραφίας)
Από τους πιο φιλότιμους εργαζόμενους που είχαν μεταταχθεί στην Αρχαιολογική Υπηρεσία, από άμεσα σχετιζόμενους, με το αρχαιολογικό έργο, οργανισμούς, όπως αυτοί των συγκοινωνιών – όλοι ξέρουμε ότι αν δεν έχεις μάστορα ειδικό στην αλλαγή φρένων σε λεωφορείο, ή οδηγό τζιμάνι να περνάει το λεωφορείο μέσα από λαϊκή δίχως να αγγιχθεί πατάτα, ανασκαφή δεν κάνεις – ήταν εκείνοι από τον ΟΣΕ.Διότι, για να χαριστεί ο σιδηρόδρομος στους ιδιώτες – και μετά να τους πληρώνεις δημόσιο χρήμα για να κρατούν ανοιχτές «άγονες γραμμές» όπως το τρένο από την Αθήνα για Θεσσαλονίκη, διότι όλοι ξέρουμε ότι πηγαινοέρχονται άδειοι οι συρμοί σε αυτήν την διαδρομή – έπρεπε πρώτα να ξεφορτωθεί περιττά, κοστοβόρα βάρη, όπως μεροκάματα σε εξειδικευμένο προσωπικό.
Καθώς και το προσωπικό, αυτό καθεαυτό.Ήταν εκείνες οι επικές εποχές, γύρω από το 2010, όταν, αίφνης, εξειδικευμένο προσωπικό του ΟΣΕ, με 20ετίες και 30ετίες εμπειρίας στο σιδηροδρομικό έργο, στάλθηκε να καλύψει κενές θέσεις φύλαξης σε αρχαιολογικούς χώρους.
Ελάχιστα χρόνια αργότερα, από το 2013, και εκείνοι οι εργαζόμενοι απολύθηκαν από την Αρχαιολογική Υπηρεσία.
Άλλωστε, εξαρχής, οι μετατάξεις και η «κινητικότητα», ήταν εργαλεία απολύσεων στο Δημόσιο.Ήταν εργαζόμενοι όπως ο Αναστάσης (σσ: τα επίθετά τους στο ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» εκείνης της περιόδου) που μετατέθηκε από τον ΟΣΕ, μετά από 30 χρόνια υπηρεσίας, στην Αρχαία Κόρινθο με αρμοδιότητα που έφτανε μέχρι το Ηραίο.
«Όταν πήγαμε στην Αρχαία Κόρινθο υπήρχε ένας και μοναδικός εργάτης για όλο αυτόν τον αρχαιολογικό χώρο και για τους άλλους της αρμοδιότητάς μας. Τα μνημεία δε φαινόντουσαν από τα χόρτα αφού φυσικά δεν έφταναν τα χέρια».
Περήφανος για τη δουλειά του, όπως μόνο ένας εργάτης μπορεί να είναι, είπε πόσο όμορφα ένιωσε όταν έρχονταν αρχαιολόγοι και του έλεγαν «επιτέλους, τώρα μπορώ να δείξω τα μνημεία στους φοιτητές».
Και δεν γκρίνιαζε όποτε έβαζε βενζίνη από τον πενιχρό μισθό του για να τρέξει να καθαρίσει απ’ τα χορτάρια άλλους αρχαιολογικούς χώρους.Μετά από 28 χρόνια υπηρεσίας στον ΟΣΕ μετατέθηκε σαν φύλακας κτιρίου και ο Γιώργος.
Έσωσε ουσιαστικά το υπουργείο τον Απρίλη εκείνη της χρονιά όταν έγινε εμπρηστική επίθεση.
Ο τότε υπουργός τον συνεχάρη και του είπε ότι θα του δώσει «εύφημο μνεία».
Αμέσως μετά τον έστειλε στη «διαθεσιμότητα», χωρίς άλλους πόρους, με παιδί και γυναίκα άνεργους.Από την ΕΡΓΟΣΕ βρέθηκε στο υπουργείο Πολιτισμού και η Ιουλία.
Δούλεψε στη Διεύθυνση Οικονομικού. Καλύπτοντας πάλι μεγάλα κενά. Μετά της είπαν ότι «δεν την χρειάζονται».
Δέκα χρόνια μετά, αφού οι εργαζόμενοι του ΟΣΕ απολύθηκαν ως αρχαιοφύλακες και βιβλιοθηκάριοι και με φρέσκο το νεανικό αίμα που «πότισε» στα Τέμπη την Ελλάς – «λοκομοτίβα» της «4ης Βιομηχανικής Επανάστασης», οι «μάνατζερ» του Οργανισμού προσλαμβάνουν «μπλοκάκηδες» για την κομβική θέση του σταθμάρχη.
Για έξι μήνες.Και το δημοσιεύουν στην «Διαύγεια» την ώρα που οι μονάδες διάσωσης στα Τέμπη, προσπαθούν να ξεχωρίσουν τους ανθρώπους από τα σίδερα.
Όσο υπολογίζεται περίπου ο χρόνος ζωής της πολιτικής μνήμης, σε συλλογικό επίπεδο.Μετά, «πάμε και όπου βγει», όπως φέρεται να είπε ο μηχανοδηγός στον υπάλληλο για τα εισιτήρια, του τρένου του θανάτου.Διότι, όπως το έθεσε και ο Βασίλης Χιώτης, δίνοντας επικοινωνιακές συμβουλές στον Μητσοτάκη, «αν η κυβέρνηση έχει μια πιθανότητα να αντισταθμίσει το πολιτικό κόστος, είναι να συγκριθεί με προηγούμενες κυβερνήσεις. Να βάλει και αυτό το δίλημμα στις εκλογές ο πρωθυπουργός και να πει: “Κοιτάξτε πώς το διαχειριστήκαμε εμείς, κοιτάξτε πώς το διαχειρίστηκαν οι άλλοι. Εμείς, όταν συμβαίνει η στραβή στη βάρδια μας, παραιτούμαστε, δεν κρύψαμε τους νεκρούς, όπως οι άλλοι” (…)».
Διότι, εάν δεν είσαι πιο κυνικός από τα πολιτικά αφεντικά σου, ακόμη και πάνω στο αίμα, διευθυντής του ραδιοφωνικού Σκάι, δεν γίνεσαι.
