Βέροια: Να σταματήσουν τώρα οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή – έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο

Την κλιμάκωση των πολεμικών εξελίξεων με ευθύνη των ΗΠΑ και Ισραήλ κατήγγειλαν σήμερα οι ομιλητές στην αντιπολεμική συγκέντρωση στη Βέροια.  

Το κάλεσμα για τη συγκέντρωση ήταν από το Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ Ημαθίας, την ΕΛΜΕ Ημαθίας, τον ΣΕΠΕ Ημαθίας και το παράρτημα της ΠΕΣΕΚ  Ημαθίας

Ομιλήτρια η Πρόεδρος της ΕΛΜΕ Χαρά Αξούριστου η οποία αναφέρθηκε στα γεγονότα της Μέσης Ανατολής, στη γενοκτονία στη Γάζα και στον απρόκλητο ιμπεριαλιστικό πόλεμο ΗΠΑ – Ισραήλ ενάντια του Ιράν που σαν στόχο έχει τον έλεγχο της περιοχής και φυσικά των πλουτοπαραγωγικών πηγών του. Ξεκαθάρισε ότι η χώρα μας συμμετέχει ενεργά στον πόλεμο, με βάσεις, πολεμικές αποστολές και στρατιωτική παρουσία “εκθέτοντας τον ελληνικό λαό σε άμεσο πολεμικό κίνδυνο και σε ολέθριες οικονομικές συνέπειες”, όπως είπε χαρακτηριστικά 

Από την άλλη οι ΗΠΑ εντείνουν και κλιμακώνουν τον πολυετή, ασφυκτικό αποκλεισμό στην Κούβα, ενώ δημιουργούν μια έντονη παγκόσμια ανησυχία.

Βέβαια, στον πόλεμο χαμένοι είναι οι λαοί, ενώ τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και οι πολεμικές βιομηχανίες είναι με τη μεριά των κερδισμένων.

Χαιρετισμό στο ίδιο κλίμα απεύθυνε, ως εκπρόσωπος της υπό ίδρυση ΠΕΣΕΚ Ημαθίας ο Νίκος Μπέκης  βάζοντας μια ακόμη παράμετρο στο “ιμπεριαλιστικό παιχνίδι” τη ραγδαία άνοδο της Κίνας κάτι που θίγει σημαντικά τα συμφέροντα των ΗΠΑ. 

Κλειδί, ενάντια στον κίνδυνο γενίκευσης του πολέμου είναι η δύναμη των λαών και το αντιπολεμικό κίνημα που δυναμώνει σ΄όλες τις χώρες, έχοντας σαν επιτακτική ανάγκη και στη χώρα μας: 

Να σταματήσει τώρα ο πόλεμος και κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση.
Καμία εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο και στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Να κλείσουν τώρα όλες οι βάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη χώρα μας.
Να επιστρέψουν όλες οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται εκτός συνόρων.
Καμία συμμετοχή της Ελλάδας σε αποστολές και επιχειρήσεις εκτός συνόρων.

Ολόκληρη η ομιλία της προέδρου της ΕΛΜΕ Χαράς Αξούριστου έχει ως εξής:

Έναν μήνα πριν, 28/2, είχαμε κατέβει στους δρόμους για τα Τέμπη. Έναν μήνα μετά, 28 Μάρτη, σε δεκάδες χώρες στον κόσμο και σε δεκάδες πόλεις στη χώρα, οι λαοί αποφάσισαν να ξεσηκωθούν ενάντια σ’ έναν ακόμα άδικο πόλεμο.

Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη και επικίνδυνη στιγμή για τους λαούς όλου του κόσμου. Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή δεν είναι μακρινές. Δεν είναι κάτι που αφορά μόνο άλλες χώρες, άλλους ανθρώπους. Είναι εξελίξεις που μας αγγίζουν άμεσα, που επηρεάζουν τη ζωή μας, το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας.

Η νέα στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν αποτελεί μια ακόμα πράξη σε ένα διαρκές έργο βίας, επεμβάσεων και πολέμων. Δεν πρόκειται για «αμυντικές ενέργειες», όπως επιχειρείται να παρουσιαστεί. Πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή κλιμάκωσης, για την εξυπηρέτηση γεωστρατηγικών και οικονομικών συμφερόντων. Για τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων, για την επιβολή κυριαρχίας στην περιοχή, για την ενίσχυση της παγκόσμιας εξουσίας των ισχυρών.

Και για ακόμη μια φορά, το τίμημα το πληρώνουν οι λαοί:

Άμαχοι νεκροί. Παιδιά που χάνουν τη ζωή τους. Σχολεία και νοσοκομεία που βομβαρδίζονται. Ολόκληρες πόλεις που μετατρέπονται σε ερείπια. Άνθρωποι που ξεριζώνονται, που γίνονται πρόσφυγες, που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τη ζωή τους. Φτώχεια. Καταστροφή υποδομών. Περιβαλλοντική επιβάρυνση. Συνθήκες αποσταθεροποίησης.

Και όλα αυτά βαφτίζονται «αγώνας για τη δημοκρατία». Βαφτίζονται «προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε αυτά τα επιχειρήματα. Τα έχουμε ξανακούσει. Στο Αφγανιστάν. Στο Ιράκ. Στη Λιβύη. Στη Συρία.

Σήμερα, βλέπουμε αυτή την πολιτική να συνεχίζεται και να εντείνεται. Και δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Είναι συνολικά ο δυτικός ιμπεριαλισμός που επιχειρεί να επιβάλει τη θέλησή του, αδιαφορώντας για τις συνέπειες.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι τουλάχιστον προκλητική. Όχι μόνο δεν καταδικάζει τις επιθέσεις, αλλά συμμετέχει ενεργά στην πολεμική προετοιμασία. Ενισχύει τους εξοπλισμούς. Μιλά για «οικονομία πολέμου». Και την ίδια στιγμή, περικόπτονται δαπάνες από την Παιδεία, την Υγεία, την κοινωνική πρόνοια.

Και εδώ βρίσκεται μια κρίσιμη σύνδεση που μας αφορά άμεσα ως εκπαιδευτικούς.

Η «οικονομία του πολέμου» δεν είναι ένα αφηρημένο σχήμα. Είναι μια πραγματικότητα που τη ζούμε καθημερινά. Είναι η ακρίβεια που εξαντλεί τα νοικοκυριά. Είναι οι ελλείψεις στα σχολεία. Είναι η υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης. Είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μαθητές μας και οι οικογένειές τους.

Όσο αυξάνονται οι δαπάνες για όπλα, μειώνονται οι δαπάνες για τις ανάγκες της κοινωνίας. Όσο επενδύουν στον πόλεμο, εγκαταλείπουν την Παιδεία.

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε και τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης. Με τις επιλογές της παίρνει το μέρος των επιτιθέμενων, εμπλέκει τη χώρα μας ολοένα και βαθύτερα σε αυτούς τους επικίνδυνους σχεδιασμούς: με την αποστολή Patriot στη Βουλγαρία για να προστατευτούν οι Αμερικανικές βάσεις και πυροβολαρχίας στη Σαουδική Αραβία για την προστασία των διυλιστηρίων της Aramco, με την τοποθέτηση ραντάρ στην Κρήτη, με την αποστολή F16 στην Κύπρο για την προστασία του κατεχόμενου από τη Βρετανία εδάφους, αλλά και των φρεγατών Κίμων και Ψαρά στην Ερυθρά θάλασσα, για την προστασία των επιτιθέμενων δολοφόνων. ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΥΝΑ, ΑΛΛΑ ΕΝΕΡΓΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΟΛΕΜΟ!

Ο ίδιος ο Μητσοτάκης έβαλε πιο ψηλά τον πήχη, δηλώνοντας ότι θα στείλει στρατό στην κατεχόμενη Γάζα για να υπερασπιστεί στο σχέδιο Τραμπ-Νετανιάχου, αλλά και πολεμικά πλοία και αεροπλάνα, για να προστατεύσουν τα συμφέροντα του «εθνικού μας κεφαλαίου», των εφοπλιστών, οπουδήποτε στη Γη!

Ταυτόχρονα οξύνεται ο ανταγωνισμός Ελλάδας-Τουρκίας με απρόβλεπτες συνέπειες. Η αποστολή πλοίων και αεροπλάνων στην Κύπρο οδήγησε και την Τουρκία να στείλει αεροπλάνα στο κατεχόμενο τμήμα της. Η ειρήνη στη δική μας περιοχή κρέμεται σε μία κλωστή.

Και αυτή η εμπλοκή δημιουργεί τεράστιους κινδύνους. Μετατρέπει τη χώρα μας σε πιθανό στόχο. Ενισχύει την αστάθεια στην περιοχή. Μας μπλέκει σε συγκρούσεις που δεν έχουν καμία σχέση με τα συμφέροντά μας.

Ποιοι κερδίζουν από την Ελληνική συμμετοχή στον πόλεμο;

Μα φυσικά οι εφοπλιστές και τα πολυεθνικά μονοπώλια. Κλάδοι που είναι στο άρμα της πολεμικής βιομηχανίας αλλά και όσοι στρέφονται στην πολεμική οικονομία.

Ποιοι χάνουν από την εμπλοκή στον πόλεμο;

Μα φυσικά οι εργαζόμενοι και η νεολαία, οι λαοί που ζουν το πολεμικό ντελίριο.

Και την ίδια στιγμή, μας ζητούν να αποδεχτούμε θυσίες. Να «σφίξουμε το ζωνάρι». Να δεχτούμε λιτότητα, περιορισμό δικαιωμάτων, επιδείνωση της καθημερινότητάς μας, στο όνομα των «εθνικών αναγκών». Αν υπήρχαν ήδη σοβαρά οικονομικά προβλήματα στις λαϊκές οικογένειες, τώρα βαδίζουμε στην απόλυτη εξαθλίωση. Ο πόλεμος απειλεί τη ζωή μας και την οικονομική επιβίωσή μας. Αλλά όταν μιλούν για «εθνικά συμφέροντα», δεν εννοούν τα συμφέροντα του λαού. Εννοούν τα συμφέροντα των οικονομικών και πολιτικών ελίτ.

Γι’ αυτό και εμείς απαντάμε:

Δεν θα πληρώσουμε εμείς τον πόλεμό τους.
Δεν θα θυσιάσουμε τη ζωή μας και το μέλλον των παιδιών μας.
Δεν θα γίνουμε συνένοχοι.

Το εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα έχει ιστορική ευθύνη. Να σταθεί απέναντι στον πόλεμο. Να υπερασπιστεί την ειρήνη. Να διεκδικήσει μια κοινωνία που θα βάζει στο επίκεντρο τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι τα κέρδη.

Πρέπει να σταθούμε στο πλευρό όλων των λαών που δοκιμάζονται: του παλαιστινιακού λαού, του ιρανικού λαού, όλων των λαών της περιοχής. Να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας όχι με λόγια, αλλά με πράξεις.

Ας το πούμε καθαρά: κανένας λαός δεν σώθηκε ποτέ με βόμβες. Καμία ελευθερία δεν επιβλήθηκε από έξω, με στρατούς και επεμβάσεις. Οι λαοί έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν μόνοι τους το μέλλον τους, χωρίς ξένες παρεμβάσεις, χωρίς εκβιασμούς, χωρίς πολέμους.

Διεκδικούμε:
– Να σταματήσουν τώρα οι επιθέσεις και οι πολεμικές επιχειρήσεις.
– Απαιτούμε να μην υπάρχει καμία συμμετοχή της Ελλάδας σε πολέμους και επεμβάσεις.
– Να επιστρέψουν όλες οι στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται εκτός συνόρων.
– Να κλείσουν οι ξένες στρατιωτικές βάσεις.
– Να δοθούν πόροι για την Παιδεία, την Υγεία, τις κοινωνικές ανάγκες.

Η ιστορία έχει δείξει ότι οι λαοί έχουν δύναμη. Όταν οργανώνονται, όταν αγωνίζονται, μπορούν να ανατρέψουν πολιτικές, να σταματήσουν πολέμους, να διεκδικήσουν το δίκιο τους.

Η ειρήνη δεν είναι ουτοπία. Είναι ανάγκη. Είναι δικαίωμα. Και είναι υπόθεση των λαών.

Χαρά Αξούριστου

–

Φαρέτρα