Βέροια: Ο “έφηβος” Κώστας Χατζής σε μια βραδιά μυσταγωγίας και μουσικής αναπόλησης

Πώς είναι  να πλησιάζεις τα 90 και να τραγουδάς με την κιθάρα σου και τη σπασμένη φωνή σου σε ένα κοινό που σε συνοδεύει τραγουδώντας και στο τέλος σηκώνεται όρθιο, για να σε χειροκροτήσει συγκινημένο; Όταν είσαι ο Κώστας Χατζής, ο τροβαδούρος μιας εποχής, ο πάντα “έφηβος”, αυτό μπορεί να συμβεί…

Γέμισε ο Χώρος Τεχνών “Θάνος Μικρούτσικος” της Βέροιας με κόσμο από νωρίς. Όλοι τον περίμεναν με προσδοκίες, που για τους περισσότερους θύμιζε τα νιάτα τους, τα νιάτα μιας εποχής που ονειρευόταν και διεκδικούσε. Κι ο Κώστας Χατζής ήταν τότε ένα σύμβολο, σύμβολο του μουσικού που σπάει το κατεστημένο που θέλει τη φυλή του κατώτερη. Αγωνίζεται, αξίζει και καθιερώνεται.

Από φτωχή οικογένεια Ρομά της Λειβαδιάς τραγουδά από τα 17 του στα πανηγύρια. Και όταν πια καταξιώνεται, διανύει μια πορεία που θα τον φέρει μέχρι τον Λευκό Οίκο το 1979, όπου τον καλεί ο Τζίμι Κάρτερ, για να τον συγχαρεί για το φιλειρηνικό περιεχόμενο των τραγουδιών του, ενώ είναι σε περιοδεία του στην Αμερική.

Ειρήνη, ισότητα,  δικαιοσύνη, αγάπη. Οι πυρήνες των τραγουδιών του μπορεί να αποτελούν πάντα το ζητούμενο σ’ όλες τις εποχές, η εποχή όμως μέσα στην οποία ανθίζει ο Κώστας Χατζής είναι άλλη, δεν είναι η εποχή της παραίτησης, όπως η δική μας, είναι η εποχή της διεκδίκησης.

Χθες, λοιπόν, ο Χατζής, στον κατάμεστο Χώρο Τεχνών, εμφανίστηκε πάνω στη σκηνή στην αρχή μόνος. Τεράστια η σκηνή, φωτισμένη υποβλητικά κι αυτός με την κιθάρα του, τα 89 του χρόνια και τα τραγούδια του, ακόμα “όρθιος” και παρών. Γιατί, όταν η ψυχή είναι αδάμαστη, ακόμη και το σώμα υπακούει.

Φυσικά και η φωνή του είχε ρωγμές. Ο κόσμος το ήξερε αυτό. Δεν ήρθε για να τον ακούσει με τη φωνή του της νιότης ή της ωριμότητας, ήρθε να τον χαιρετήσει, όχι να τον αποχαιρετήσει. Να του πει “σε θαυμάζω γι’ αυτό που ήσουν κι αυτό που ακόμα είσαι. Τροβαδούρος και αγωνιστής”.

Και ήρθαν τα τραγούδια του το ένα μετά το άλλο, για να θυμίσουν και να συγκινήσουν. Στίχοι κυρίως της εξαιρετικής Σώτιας Τσώτου, στίχοι που είχαν να πουν, όχι να κραυγάσουν μόνο ρυθμικά, όπως στην εποχή μας, δείχνοντας απλά οργή. “Ο Στρατής”, “Δε βαριέσαι αδελφέ”, “Κάτι τρέχει”,  “Ένας Γερμανός και μια Εβραία”, “Απ’ το αεροπλάνο”, “Ο κύριος κανείς”, “Το γυφτάκι” και τόσα άλλα, κάλυψαν όχι μία, αλλά σχεδόν δυόμισι ώρες.

Φωνή γεμάτη πάθος, ακόμη και τώρα, με κρεσέντα συγκινητικά, έστω κι αν η σωστή άρθρωση την εγκαταλείπει, ιντερμέδια  λόγου με σχόλια άλλοτε καυστικά κι άλλοτε γεμάτα χιούμορ. Μια παρουσία που δικαίωνε την μέχρι τώρα πορεία της.

Και βέβαια, δεν ήταν μόνος σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας, που είχε τον τίτλο ” 70 χρόνια τραγούδια – 70 χρόνια χρυσάφι”. Στην πορεία τον πλαισίωσαν η Ντανιέλα Χατζή, ο Μάκης Ψαραδέλης και η χορωδία της Βέροιας ” Μουσική Πολυφωνία”.

Η παρουσία της Ντανιέλας, της κόρης του, πλάι του, ήταν και εντυπωσιακή και συγκινητική. Έβλεπες τη σχέση τους αλλά και τη μουσική συνέχεια ανάμεσά τους, χωρίς στείρες αντιγραφές από τη μεριά της.

Φωνή εξαιρετική η Ντανιέλα, και εντυπωσιακή σκηνική παρουσία ταυτόχρονα, προχώρησε στην απόδοση των επιλογών της από τη βραχνάδα του νέγρικου κάποια φορά,  μέχρι το πάθος του λατινοαμερικάνικου τραγουδιού, με τον πατέρα της να παρεμβάλλεται στο δικό της τραγούδι συγκινητικά, αλλάζοντας τρυφερά βλέμματα.

Ο συνθέτης Μάκης Ψαραδέλης, που τραγούδησε και μαζί με τον Κώστα Χατζή αλλά και μόνος, ήταν μια άλλη παρουσία, που διάνθισε μουσικά τη συναυλία με το πάθος που τον χαρακτηρίζει και φωνητικά και σκηνικά, αλλά και με δικά του τραγούδια, που τα παρουσίασε στο κοινό της Βέροιας, τιμώντας  και την μικρασιατική καταγωγή του.

Ο Κώστας Χατζής έδειξε μιλώντας γι’ αυτόν πως εκτιμά τη δουλειά του καλλιτέχνη και τον στηρίζει. Άλλωστε ήταν σαφές πως οι δυο τους κόσμοι, ο ιδεολογικός και ο μουσικός συνοδοιπορούσαν.

Η “Μουσική Πολυφωνία”, η εξαιρετική χορωδία της Βέροιας, με μαέστρο τον Μιχάλη Κολοκοτρώνη και την Ειρήνη Κουρκούλη στο πιάνο, έδωσε με δύο κομμάτια της, που αποδόθηκαν πολυφωνικά, άλλη διάσταση στα τραγούδια του Κώστα Χατζή, που στο κέντρο της σκηνής συμμετείχε κι αυτός με την κιθάρα του συγκινημένος.

Η βραδιά έκλεισε με τον τραγουδοποιό μόνο πάνω στη σκηνή να τραγουδά τραγούδια μεγάλων συνθετών, Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Ξαρχάκο Μαρκόπουλο…

Ειδικά το “Κορίτσι με το κορδελάκι” που του εμπιστεύτηκε να το πρωτοτραγουδήσει ο Γιάννης Μαρκόπουλος, τότε, την εποχή των πλακιώτικων μπουάτ, με την βραχνή και ιδιαίτερη φωνή του, ήταν ένας αποχαιρετισμός σε μια ολόκληρη εποχή…

Γκρεμισμένα σπίτια  μέσα στο σκοτάδι / έτσι είν’ η ζωή μας μεσημέρι βράδυ / Μη ζητάς, κορίτσι μου, ένα κορδελάκι…

Και ο κόσμος να τραγουδά μαζί του, να συγκινείται και να τον χειροκροτεί στο τέλος όρθιος… Μια βραδιά συγκίνησης και μουσικής αναπόλησης, από τις καλύτερες που έχουμε δει στο Χώρο Τεχνών Βέροιας.

Φωτογραφίες – video: faretra.info

…………………

………………….

Φαρέτρα