“Σέλι – Εκεί όπου ο χρόνος επιστρέφει” / γράφει ο Στέργιος Ζυγουλιάνος

Κάθε φορά που ανεβαίνω στο Σέλι, νιώθω πως απομακρύνομαι από τον θόρυβο και πλησιάζω κάτι πιο αληθινό. Ο δρόμος στενεύει, το βουνό ανοίγει και ο χρόνος μοιάζει να χαμηλώνει τη φωνή του. Εδώ πάνω, τίποτα δεν βιάζεται. Κι αυτό από μόνο του είναι μια παρηγοριά.

Το Σέλι το γνώρισα μέσα από μνήμες που δεν είναι όλες δικές μου. Από αφηγήσεις παλιών, από φωτογραφίες ξεθωριασμένες, από σπίτια πέτρινα που στέκουν ακόμη και μοιάζουν να θυμούνται περισσότερα απ’ όσα λένε. Χτίστηκε από ανθρώπους του βουνού, κτηνοτρόφους, βλάχους, Μακεδόνες, ανθρώπους που δεν ζήτησαν ευκολίες, αλλά έμαθαν να αντέχουν.

Τα σπίτια είναι χαμηλά, σφιχτοδεμένα με τη γη. Οι δρόμοι ανηφορικοί, δύσβατοι, σαν να δοκιμάζουν ακόμη όποιον τους περπατά. Κι όμως, τίποτα δεν μοιάζει εχθρικό. Όλα έχουν τη σοβαρότητα ενός τόπου που έμαθε να ζει με λίγα και να κρατά τα ουσιώδη.

Η Ιστορία πέρασε κι από εδώ, όπως παντού. Πόλεμοι, κατοχή, εμφύλιος. Άνθρωποι που έφυγαν, άλλοι που γύρισαν, κι άλλοι που έμειναν μόνο ως όνομα σε ένα σπίτι κλειστό. Το Σέλι έμαθε να ζει με τις απουσίες, αλλά δεν τις ξέχασε ποτέ.

Τη δεκαετία του ’70, το χιονοδρομικό έφερε μια νέα κίνηση. Οι πλαγιές γέμισαν ίχνη από σκι και ανθρώπους που γνώρισαν το βουνό αλλιώς. Κι όμως, το Σέλι δεν άλλαξε χαρακτήρα. Άνοιξε, χωρίς να παραδοθεί. Παρέμεινε αυστηρό, λιτό, ειλικρινές.

Σήμερα, όταν στέκομαι και κοιτάζω το χωριό από ψηλά, δεν αναζητώ εικόνες. Αναζητώ σιωπές. Έναν τοίχο που άντεξε, ένα μονοπάτι που δεν χάθηκε, μια ανάσα που μοιάζει γνώριμη. Και τις βρίσκω. Γιατί το Σέλι δεν είναι τόπος που εντυπωσιάζει· είναι τόπος που επιμένει.

Το Σέλι δεν είναι προορισμός. Είναι μια επιστροφή χωρίς ημερομηνία. Ένας τόπος που δεν ζητά τίποτα, αλλά σου θυμίζει ποιος ήσουν πριν μάθεις να φεύγεις γρήγορα

–

Φαρέτρα