Στη λαιμητόμο της… “αξιολόγησης” / γράφει ο Δημήτρης Τσιμούρας

Η συσσώρευση των προβλημάτων σήμερα έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις και αφορά τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών σε μια κοινωνία που παρακμάζει

Η αδικία, η φτώχεια, η ακρίβεια χτυπούν κόκκινο από τη μια! Από την άλλη οι μίζες, τα βολέματα, οι υπεξαιρέσεις, οι κομπίνες, τα υπερκέρδη, η άγρια εκμετάλλευση, η συσσώρευση πλούτου! Κι ένα κράτος, που στην ουσία τα νομιμοποιεί!

Αυτό το πολιτικό σύστημα, που νομιμοποιεί και επιβάλει την αδικία, έχει σαν έναν από τους βασικούς εχθρούς του την Παιδεία, την Εκπαίδευση, τη μόρφωση της νεολαίας. Νεολαία που ξυπνά και σκέφτεται είναι επικίνδυνη γι’ αυτούς που προωθούν την αδικία και την άγρια εκμετάλλευση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών.

Η σημερινή κυβέρνηση, κινούμενη στη ρότα των προηγούμενων, με χίλιους δυο τρόπους, με πλήρη συνείδηση, προσπαθεί να στρέψει την εκπαίδευση σε τέτοια μονοπάτια, ώστε να πετυχαίνει τη δραματική υποβάθμισή της. Από τους βασικούς στόχους της οι εκπαιδευτικοί, οι Δάσκαλοι των παιδιών μας.  Η απαξίωσή τους, οι εναντίον τους συκοφαντίες, οι στημένες καταγγελίες, ο μισθός πείνας, και τέλος-τέλος, ο φτωχός, ο χειραγωγήσιμος, ο αναξιόπιστος, ο χωρίς αξιοπρέπεια ο “ακίνδυνος εκπαιδευτικός”!

Ένα εφεύρημα, για να πετύχουν τις επιδιώξεις τους, είναι και η λεγόμενη “αξιολόγηση” των νεοδιόριστων εκπαιδευτικών, προκειμένου να τους μονιμοποιήσουν. Ένα μέτρο που καταργήθηκε εδώ και 44 χρόνια. Μάλιστα τότε γινόταν για εκπαιδευτικούς με το πολύ δυο χρόνια υπηρεσίας  για μονιμοποίηση και όχι με είκοσι και είκοσι πέντε! Οι Σχολικοί Σύμβουλοι, οι Διευθυντές/τριες και οι Προϊστάμενοι/ες αναλαμβάνουν τον ρόλο των αξιολογητών. Άραγε με ποια προσόντα; Έτσι σ’ ένα σύλλογο διδασκόντων συναντάμε δυο κατηγορίες εκπαιδευτικών, καθώς αυτοί διαχωρίζονται σε αξιολογητές και αξιολογούμενους!

Κι όταν λέμε νεοδιόριστους, εννοούμε εκπαιδευτικούς που ήδη είχαν υπηρετήσει σαν αναπληρωτές (εποχικοί!) δεκαπέντε ή και είκοσι χρόνια. Έχουν γυρίσει δεκάδες σχολεία στην Ελλάδα διδάσκοντας σε μαθητές συνήθως απομακρυσμένων περιοχών και κάθε Σεπτέμβριο με τη βαλίτσα στο χέρι έψαχναν σπίτι για να βολευτούν, όπως κάνουν τώρα οι νυν αναπληρωτές, ενώ κάθε Ιούνιο απολύονταν. Η αγάπη τους για την εκπαίδευση και τους μαθητές τούς όπλισε με υπομονή μέχρι να έρθει η ημέρα του μόνιμου διορισμού και να απαλλαγούν απ’ τη βάσανο αυτή, ως γυρολόγοι. Κι όταν ήρθε αυτή η ώρα, αυτούς που φορτώθηκαν χιλιάδες ώρες διδασκαλίας στην πλάτη, έρχεται η κυβέρνηση να τους πει: “Κοιτάξτε, για να σας μονιμοποιήσω, πρέπει πρώτα να αξιολογηθείτε, για να δω αν είστε ικανοί να μπείτε σε τάξη!”.

Έλεος! Και το λένε αυτό σε ανθρώπους που έχουν φάει τη διδασκαλία με το κουτάλι, που έχουν αξιολογηθεί κατά κόρον από τους καλύτερους αξιολογητές, τους εκατοντάδες μαθητές τους!

Είναι αδιανόητο! Το ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν υπήρξε από τους κυβερνώντες κανένα ενδιαφέρον, όχι μόνο για την ικανότητα αυτών ως εκπαιδευτικών, αλλά και για τα πολλά και σοβαρά προβλήματα που αντιμετώπιζαν στις εσχατιές της χώρας, δείχνει και τη μεγάλη αδιαφορία τους για τον άνθρωπο και προφανώς για την εκπαίδευση. Τώρα, εκ των υστέρων μετά τον διορισμό… θυμήθηκαν ξαφνικά να τους “αξιολογήσουν” για να τους μονιμοποιήσουν! Πώς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς μια τέτοια ενέργεια; Σε ποιους δίνουν οι κυβερνώντες αναφορά; Από ποιους περιμένουν εύσημα; Από ποιους παίρνουν εντολές γι αυτό το φέρσιμο σε εκπαιδευτικούς;

Είναι προφανές! Δεν τους ενδιαφέρει η αξία των εκπαιδευτικών, τους ενδιαφέρει η υποταγή τους. Θέλουν να τσακίσουν αξιοπρέπειά τους, θέλουν να επιβάλουν  την τρομοκρατία  στα σχολεία. Οι εκπαιδευτικοί που αντιστέκονται σ’ αυτήν την κακέκτυπη θεατρική παράσταση, έχουν σαν βάση τις αποφάσεις των συλλογικών τους οργάνων, οι οποίες δεν έχουν αμφισβητηθεί από κανένα δικαστήριο. Συνεπώς η όλη τους στάση στηρίζεται σε σύννομες αποφάσεις του κλάδου τους, τις οποίες, βέβαια, η κυβέρνηση γράφει στα παλιά της τα παπούτσια.

Η κυβέρνηση, προκειμένου να υλοποιήσει τα αντιεκπαιδευτικά της σχέδια, χρησιμοποιεί διευθυντές σχολείων καθώς και προϊσταμένους διευθύνσεων. Δυστυχώς λίγες οι εξαιρέσεις αυτών που αντιστέκονται με τίμημα την καθαίρεση από τη θέση που κατέχουν. Δηλαδή, για τους κυβερνώντες επί της ουσίας είναι μηδενική(!) η αξία ενός διευθυντή σχολείου, εφόσον δεν αναφέρει συναδέλφους του που αρνούνται να πάρουν μέρος στο κακέκτυπο αυτό θέατρο και τον καθαιρεί από τη διευθυντική θέση. 

Και το ερώτημα που προκύπτει. Όσα στελέχη της εκπαίδευσης παίρνουν ενεργό μέρος σ’ αυτήν την κακόγουστη παράσταση, που η κυβέρνηση τη βάφτισε… αξιολόγηση, το κάνουν γιατί πιστεύουν ότι έτσι αυτή βελτιώνεται, ή για να μη χάσουν τη θέση τους; Τη στιγμή μάλιστα που ήδη δικαστήρια και πειθαρχικά συμβούλια δικαιώνουν απεργούς εκπαιδευτικούς και διατάσσουν τη μονιμοποίησή τους  χωρίς “αξιολόγηση”.

Ποιες, λοιπόν, είναι οι ευθύνες αυτών, που αποδέχονται να παίξουν τον ρόλο του αξιολογητή, και με ποια προσόντα, αποδεχόμενοι ταυτόχρονα ότι μια ή δυο σαραντάλεπτες… “αξιολογήσεις” είναι ισχυρότερες από ένα πανεπιστημιακό πτυχίο, μεταπτυχιακά και άλλα πιστοποιημένα προσόντα, πάνω από εικοσαετή διδακτική εμπειρία των υπό.. μονιμοποίηση εκπαιδευτικών; Γιατί, εν δυνάμει, μπορούν να τους στερήσουν τη μονιμότητα! “Θεός αν είναι”!

Και ας ρωτήσουμε. Τα στελέχη αυτά της εκπαίδευσης που δίνουν τον “καλύτερό τους εαυτό”, αδιαφορώντας για το ψυχικό κόστος συναδέλφων τους και προπαντός για την εύρυθμη λειτουργία των σχολείων τους, ποια μέτρα πήραν και τι ενέργειες έκαναν για τα κενά σε εκπαιδευτικούς των σχολειών τους, για την άθλια υλικοτεχνική υποδομή πολλών απ΄αυτά, για τους σοβάδες που πέφτουν σε κεφάλια μαθητών, για τα μεγάλα τμήματα, όπου οι μαθητές εν έτει 2026 είναι στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες;

Προφανώς αδιαφορούν αν η λαιμητόμος της… “αξιολόγησης” πέσει σε κεφάλια συναδέλφων τους και με τη δική τους συμμετοχή!

Όσοι, λοιπόν, βάλθηκαν να υποτάξουν τους αγωνιζόμενους αυτούς  εκπαιδευτικούς, μάλλον υπολογίζουν χωρίς τον ξενοδόχο! Τόσα χρόνια, με τόσες κάθε μορφής αντιξοότητες που αντιμετώπισαν οι “εποχικοί” αυτοί εκπαιδευτικοί, γυρίζοντας από σχολειό σε σχολειό και από τόπο σε τόπο, επειδή αγαπούσαν αυτό που έκαναν, ατσαλωμένοι, δεν θα κάνουν πίσω και δεν θα θυσιάσουν την αξιοπρέπεια και τον αγώνα τους για μια πραγματική και σύγχρονη εκπαίδευση και για ένα δικό τους καλύτερο μέλλον!  

Δημήτρης Τσιμούρας, Φυσικός. Πρώην μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Ημαθίας & πρώην πρόεδρος και ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Γονέων και Κηδεμόνων Βέροιας

………..

Φαρέτρα