Βιβλίο: Ηλίας Κ. Τριανταφυλλίδης “Πολύτιμες εμπειρίες” / Στιγμές ζωής και εικόνες μιας εποχής

Το  μικρό βιβλίο του Ηλία Τριανταφυλλίδη, που μόλις εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2026, αποτελεί αυτοέκδοση, καταγράφοντας στιγμές προσωπικής ζωής, αλλά και εικόνες μιας εποχής.

Ο ίδιος προλογίζοντας αιτιολογεί τη γραφή του μετά από παρότρυνση που δέχτηκε, αλλά και μετά από σειρά σκέψεων που τον οδήγησαν να το κάνει.

Στις 58 σελίδες του καταγράφονται στιγμές της προσωπικής του ζωής, που πιστεύει πως αξίζει να τις επικοινωνήσει και συγχρόνως δίνεται και το σκηνικό της εποχής μέσα στην οποία καταγράφονται αυτές.

Γνωστός φιλόλογος  στην κοινωνία της Βέροιας ο Ηλίας Τριανταφυλλίδης, αποδεκτός με αγάπη από τους μαθητές του και με εκτίμηση από τους γονείς και τους συναδέλφους του, ταυτίστηκε με τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου που θεωρεί την εντιμότητα και τη σεμνότητα αρετές αδιαπραγμάτευτες και την προσφορά της αγάπης στους γύρω του, καθώς και το δημοκρατικό ήθος πυξίδες ζωής.

Το βιβλίο αφηγείται με απλότητα αλλά και εκφραστική ευστοχία κομμάτια της ζωής του όχι τυχαία, αλλά επιλεγμένα, ώστε η μνήμη να αποτελεί όχι μόνο καθρέφτη τους.

Όταν η μνήμη καταγράφει εκείνα ή εκείνους που σε διαμόρφωσαν ως άνθρωπο, όταν καταγράφει  γεγονότα που σε σημάδεψαν, και όταν όλα αυτά καταγράφονται μέσα σε μια εποχή, όπου οι συγκρούσεις οι ιδεολογικές σφράγιζαν σύνολα και άτομα, τότε  σημαίνει πως θέλεις κι εσύ να καταθέσεις τον δικό σου λόγο, μέσα από την προσωπική σου περιπέτεια.

Ο Ηλίας Τριανταφυλλίδης ολοκλήρωσε μια πορεία 92 χρόνων ζωής με μια ενάργεια μνήμης και λόγου που ξαφνιάζουν και τα όσα σταχυολογεί σίγουρα  έχουν ένα γενικότερο ενδιαφέρον.

Χωρίς απόλυτη χρονολογική συνέχεια, περισσότερο σαν μια ταινία μικρού μήκους, με εικόνες  πολλές που εναλλάσσονται και στοχεύουν να δείξουν το “ποιος”, το “πότε” και το “τι” σε μια αδιάκοπη ροή, καταγράφονται οι ρίζες του, βαθιές στον μακρινό Πόντο και η περηφάνια για την οικογένειά του, την αγροτική.

Την αγροτική που έβγαλε, όμως, τον Βλαδίμηρο Τριανταφύλλωφ, αδελφό του πατέρα του, που είναι γνωστός στην Παγκόσμια Στρατιωτική Ιστορία ως θεωρητικός  της Σοβιετικής  Ένωσης για τη διεξαγωγή των πολεμικών αναμετρήσεων, που επινόησε τα άρματα μάχης και του οποίου τα βιβλία έχουν μεταφραστεί και σε άλλες γλώσσες. Άλλωστε η τιμή που του έγινε να ταφεί, (ο μόνος ξένος), στο τείχος του Κρεμλίνου, δείχνει το πόσο αναγνωρίστηκε η αξία του.

Αλλά για τον συγγραφέα του βιβλίου και ο αγράμματος παππούς του Κυριάκος, σύμβολο οραματιστή ενός δικαιότερου κόσμου, αγαπητός σ’ όλο το χωριό, ή ο μεγάλος του αδελφός, που δουλεύοντας έζησε τα πέντε μικρότερα αδέλφια του, όταν ο πατέρας δεν μπορούσε πια να εργαστεί, είναι ένα σύμβολο προσφοράς που συγκινεί. Βγάζει το σακάκι του στη μέση του δρόμου και ντύνει τον αδελφό του, που μόλις πήρε το πτυχίο του της Φιλολογίας,  και του χαρίζει  και το ρολόι του, λέγοντας “τώρα εσύ έχεις πιο μεγάλες ανάγκες από  τις δικές μου…”.

Νεαρός βρίσκει ένα μισοτελειωμένο κουτάκι μπογιάς από κάποιον λουστράκο  παραπέρα και βάφει έστω τις μύτες των παπουτσιών του του μ’ αυτό που απόμεινε, νιώθοντας επιτέλους(!) αξιοπρεπής. Φοιτητής βρίσκει ένα μουχλιασμένο  κομμάτι ψωμί, το πλένει και το τρώει κατευχαριστημένος.  Παίρνει ένα μεγάλο χαρτόκουτο, το στρώνει κάτω στο φτηνό του δωμάτιο και το κάνει κρεβάτι απολαμβάνοντάς το.

Αριστεύει στο πανεπιστήμιο. Στον στρατό περνά δύσκολα αντιμετωπίζοντας τις επιπτώσεις του οικογενειακού “φακέλου” και ο διορισμός γίνεται στις εσχατιές της Ελλάδας για τον ίδιο λόγο. Οι “ημέτεροι” είναι οι ευνοημένοι.

Κάποτε έρχεται στη Βέροια, στην οικογένειά του, γυναίκα και παιδιά. Το πάθος για μάθηση δεν σταματά. Παίρνει και το πτυχίο της Θεολογίας. Τα παιδιά στα σχολεία τον αγαπούν. Τον θυμούνται ακόμα. Οι συνάδελφοι τον εκλέγουν στον συνδικαλιστικό στίβο. Εκτιμούν την ακεραιότητά του .

Και η εισήγησή του το 1977 στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών για το μονοτονικό φτάνει τεκμηριωμένη  στον Γεώργιο Μαύρο, κι από εκείνον στη Βουλή, μέσω του δικού μας ιστορικού και βουλευτή Γιώργου Χιονίδη. Μπορεί να μην ήταν ώριμα τα πράγματα για την εφαρμογή του μονοτονικού τότε, μέτρο που  καρποφόρησε αργότερα.

Μια μικρή γραπτή κατάθεση αποτελεί το βιβλίο, κατάθεση μιας μακροχρόνιας και πλούσιας σε εμπειρίες ζωής .

Σε μια εποχή που η έκθεση της καθημερινής ζωής έγινε πια συνηθισμένο γεγονός, το να μιλά κάποιος όχι για το τι καφέ ήπιε και πού, το να μιλά, αντίθετα, για “πολύτιμες εμπειρίες”, είναι, τουλάχιστον, όχι συνηθισμένο.

…………….

Φαρέτρα