Μουσικές του Κόσμου / Τσέριλ Στούντερ. Η Αμερικανίδα σοπράνο με τη διεθνή ακτινοβολία, που ζει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα
Η Τσέριλ Στούντερ γεννημένη το 1955 στο Μίντλαντ του Μίτσιγκαν διέγραψε συνεχή ανοδική πορεία αφήνοντας τη σφραγίδα της στις διεθνείς λυρικές σκηνές. Σήμερα ζει στην Ελλάδα, την οποία έχει επιλέξει ως χώρα μόνιμης διαμονής, δίπλα στον σύζυγό της, τον τενόρο Μιχάλη Δουκάκη.
Με σπουδές στο πιάνο και τη βιόλα και μαθήματα φωνητικής από τα 12 της κιόλας χρόνια, η Στούντερ, μοιραία, χάρη στο ταλέντο της, από σειρά συναυλιών της στη Βοστώνη εκτινάσσεται στη συνέχεια σε διεθνείς σκηνές πια, όπως στη Σκάλα του Μιλάνου, στο Κόβεντ Γκάρντεν, στη Μετροπόλιταν Όπέρα, στην Κρατική Όπερα της Βιέννης, στη Γκράντ Όπερά του Παρισιού καθώς και στα γνωστότερα φεστιβάλ, όπως του Σάλτσμπουργκ, Μπάιρόιτ και Μονάχου.
Έχει συμπράξει ως σολίστ με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιέννης, του Βερολίνου, του Τόκιο, του Λονδίνου, της Φιλαδέλφειας, της Ακαδημίας της Σάντα Τσετσίλια, κ.ά. Η πρώτη της εμφάνιση στο Κάρνεγκι Χολ ήταν το 1994, όπου και επανήλθε δυο χρόνια αργότερα με τη Staatskapelle της Δρέσδης υπό τη διεύθυνση του Giuseppe Sinopoli.
Έχει τιμηθεί με πολλά διεθνή βραβεία: Το Βραβείο του Ινστιτούτου Franz Schubert για την εξαιρετική της ερμηνεία στο Lied, το High Fidelity American Prize, το Grand Prix du Disque ‐ Βραβείο Μαρία Κάλλας 1989 για τη μοναδική της ερμηνεία ως Ζιγκλίντε στις Βαλκυρίες (ΕΜΙ) και ως αυτοκράτειρα στη “Γυναίκα χωρίς σκιά” (ΕΜΙ) και το 1992 το βραβείο Edisson για την ηχογράφηση της “Σαλώμης”.
Το ίδιο έτος τής απονεμήθηκε το Βραβείο της International Classical Music ως της καλύτερης τραγουδίστριας της χρονιάς, (ήταν η πρώτη καλλιτέχνις που το έλαβε), ακολούθησε το Βραβείο Wilhelm Furtwängler και το 1994 προτάθηκε εκ νέου για το Βραβείο της καλύτερης τραγουδίστριας του έτους.
Σχετικά video αποδεικνύουν και την εξαιρετική φωνή της, αλλά και τη λαμπερή σκηνική της παρουσία, που την ανέβασαν και τα δύο στο επίπεδο της διεθνούς αναγνώρισης.
Ιδιαίτερα εκείνο της ανεπανάληπτης συναυλία της στο Άμστερνταμ, όπου απολαμβάνουν τη φωνή της κόσμος πάνω σε γέφυρες, άλλοι σε βάρκες κι άλλοι σε φωτισμένα παράθυρα της πόλης, ίσως αποτελεί μια από τις δυνατότερες στιγμές της καριέρας της.
Και βέβαια, καθώς η συναυλία ξεκινά με Ροσίνι, για να καταλήξει στην “Τραβιάτα” του Βέρντι, με χορωδιακό ιντερμέδιο τον “Χορό των σκλάβων” από το “Ναμπούκο ” του Βέρντι, (κομμάτι που κάνει το κοινό να πάλλεται ρυθμικά στις νότες του), καταλαβαίνει κανείς και το επίπεδο του κόσμου, που ήξερε να εκτιμά τις δυνατότητες μιας μεγάλης καλλιτέχνιδας.
………………………
………………..
