Ποίηση Πολιτισμός Χρονογράφημα

Ειρήνη Δασκιωτάκη: “21 Μαρτίου. Η άνοιξη σε απόγνωση / η ποίηση έχει καταχωνιαστεί νικημένη σε υγρά καταφύγια”

Faretra.info

21/03/2026, 10:24

21 Μαρτίου
Η άνοιξη σε απόγνωση.
Η άνοιξη σε έναν κόσμο αβέβαιο…

Η ποίηση έχει καταχωνιαστεί νικημένη σε υγρά καταφύγια.
Ο κόσμος δεν τη θυμάται πια.

Άνοιξη…

Σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά!
Είδα ένας σμήνος πουλιά
να ψαλιδίζουν τον γαλάζιο ουρανό.

Έφυγαν μακριά… Δεν ξέρω πού!

Άφησαν άδειο το γαλάζιο
που γέμισε σε λίγο γκρίζα σύννεφα.

Άναρχα ταξίδευαν στον ουρανό…
Χωρίς σκοπό.

Να βρέξει… να μη βρέξει…
Ώρες πολλές!
Πήρε ο αέρας την οριστική απόφαση.
Τα έσπρωξε προς τη Δύση.

Σούρουπο…

Ένας γκιώνης γλύκανε τη σιωπή
Το φεγγάρι δειλό άρχισε να αχνοφαίνεται.
Άνοιξε την πόρτα και ο κήπος ήταν όπως πάντα εκεί.
Δίπλα στη θάλασσα
Γεμάτος βασιλικά και γεράνια…

Κι όμως δεν είναι έτσι!
Είναι και το αλλιώς που σε παιδεύει.

Μικράκι μου!

Ααχ!… Είχα μία κόρη κι εγώ, που την έχασα.
Μικρό μου παιδί, παιδάκι μου,
τα παπουτσάκια σου κρατώ.

Να! Βλέπω τα πόδια σου γυμνά.
Όμορφα πόδια στις χούφτες μου.
Κοριτσάκι μου, ψυχή μου!
Ένα άδειο σώμα είμαι σε ξένη γη,
που ντρέπεται που ζει.

Μικράκι μου! Πότε θα μεγαλώσεις;

Πατρίδες όμορφες, τόποι που μας αγάπησαν…
Άλλαξαν χέρια.

Σπασμένες μνήμες,
κομμάτια εύθραυστα τα παιδικά μας χρόνια…

Ο ήλιος έδυσε από ώρα
Η νύχτα κατεβαίνει αργά.
Φεγγάρια, λάμψεις του θανάτου
Δεν έχω ύπνο!

Δάκρυα κροκοδείλια κυλάνε και γίνονται αίμα.

Αχ, Ερηνούλα μου!

Πώς θαρρώ πως όλοι με κυνηγάνε
Με λιθοβολούν με τα μάτια τους
Με τοξεύουν με τα χαμόγελα τους.
Κάπου – κάπου, με πιάνουν από τον λαιμό.
Με δένουν και με τραβάνε, ως ότου νιώσω
το σακούλι μου να γεμίζει αίμα…
Τι; Τι να θυμηθώ;
Ευτυχώς έρχεται η βροχή τρυπώντας τον αέρα.
Κάθε χρόνο η Άνοιξη, κάθε μέρα η λήθη!