Βένια Δημητρακοπούλου & γλυπτική: Ένας εντυπωσιακός διάλογος ανάμεσα στο σύγχρονο και το παλιό

25/01/2026, 19:41

Η τέχνη είναι για μένα ένα πεδίο απεριόριστων δυνατοτήτων και μεγάλης ελευθερίας. Ένιωθα να ανήκω εκεί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Από πολύ μικρή, η φαντασία, οι εικόνες, τα όνειρα ήταν ο δικός μου μυστικός πλανήτης. Η άλλη, παράλληλη πραγματικότητα στην οποία κατέφευγα συχνά. Σπούδασα θέατρο, έκανα μουσική και τέλος κατέληξα στις Καλές Τέχνες και ειδικότερα στη γλυπτική. (Βένια Δημητρακοπούλου)

Ανήκει στη γενιά των σύγχρονων σπουδαίων εικαστικών, με σημαντικό το ότι η δουλειά της εκτιμήθηκε και τιμήθηκε στην Ελλάδα αλλά και έξω, στην Ιταλία. Κι λέγοντας τιμήθηκε, σημαίνει πως ο Πρόεδρος του Ιταλικού Κράτους Sergio Mattarella την τίμησε με το παράσημο του Ιππότη του Τάγματος του Αστέρα της Ιταλίας “σε αναγνώριση της συνεισφοράς της, μέσω του καλλιτεχνικού της έργου, στη σύσφιξη των σχέσεων με την Ιταλία, χώρα με την οποία αισθάνεται ιδιαίτερα δεμένη”.

Κι αν εκθέσεις της σε Παλέρμο, Τορίνο και Τεργέστη, με την αντικειμενική τους αξία φυσικά, οδηγούν στην παραπάνω τιμή, εκθέσεις σε άλλες χώρες, αλλά και στην Ελλάδα, όπου αποτελούν πάντα ένα καλλιτεχνικό γεγονός, σηματοδοτούν την ανοδική της πορεία. Εκθέσεις της, πέρα από την Αθήνα, στη Σύρο, στην Αίγινα, (όπου περνά μεγάλο μέρος της ζωής της) ή στην Πάρο θεωρούνται από τις πιο αντιπροσωπευτικές.

Έντονα καλλιτεχνική φύση, πέρασε από πολλά στάδια της Τέχνης, ώσπου να καταλήξει στη γλυπτική, γιατί βέβαια δεν είναι σύνηθες να σπουδάζεις, θέατρο, μουσική και να σε κερδίζει η γλυπτική, έχοντας και το υπόβαθρο των δύο προηγούμενων σπουδών.

Η ίδια δηλώνει σε συνέντευξή της πως δεν βιάστηκε ποτέ, άφησε τη γνώση να ωριμάσει μέσα της οδηγώντας την έτσι στην προσωπική της σφραγίδα.

Στις αναζητήσεις της είναι εμφανής η πάλη και τελικά η αρμονία των αντιθέτων. Σκέψη και συναίσθημα, παλιό και καινούριο δένονται στην έκφραση του καλλιτεχνικού της κόσμου, δαμάζοντας υλικά που δεν είναι εύκολα, όπως για παράδειγμα η ηφαιστειακή πέτρα. Και ακολουθούν ο ορείχαλκος, το μάρμαρο, το μέταλλο.

Ένα γιγάντιο μάρμαρο με μια σχισμή στο κέντρο του της δίνει την ιδέα για το έργο της “έρωτας”, που αποτυπώνει από τη μια τη δυαδική σχέση αλλά και την ενότητα στο περιεχόμενο του έρωτα.

Οι “Προμαχώνες” της πάλι, που κοσμούν τον αύλειο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου της Αθήνας, εντυπωσιάζουν με την ογκώδη τους διάσταση και την αφαιρετικότητά τους στη σύλληψη και την εκτέλεση, σαφώς υποδηλώνοντας το καινούριο, αλλά παραπέμποντας ταυτόχρονα και σε εγγενείς κατευθύνσεις του σταθερού και συμπαντικού.

Όσο για τα πρόσωπά της, τα σμιλεμένα σε ηφαιστειακή πέτρα, παραπέμπουν σαφώς στο απώτερο παρελθόν, στήνοντας, όμως, γέφυρες και με το ακαθόριστο μέλλον, παντρεύοντας πάντα τις αντιθέσεις.

Άλλοτε με ματιά που αναδύεται μέσα από αρχαιολογικά μονοπάτια, (είναι σίγουρο πως τα μελετά), κι άλλοτε με τις αυστηρές γραμμές ενός απόλυτα αφαιρετικού παρόντος και ακόμη περισσότερο αφαιρετικού μέλλοντος, η Δημητρακοπούλου δημιουργεί το δικό της καλλιτεχνικό σύμπαν, καταλαμβάνοντας δίκαια μια εξέχουσα θέση ανάμεσα στους συνοδοιπόρους της στον δύσκολο αλλά και μαγικό κόσμο της Τέχνης.

Σαν επίλογος θα μπορούσε να σταθεί στα παραπάνω λόγια η φράση της “το έργο δεν ανήκει πια τόσο σε εμένα, όσο ανήκει στον κόσμο που του δίνει ζωή…”.

……………