“Η ώρα της αντίστασης” / γράφει ο Θέμης Τζήμας

Τα γεγονότα στο Ιράν εξελίσσονται τόσο προβλέψιμα ώστε μόνο συστηματικώς από τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες διαβρωμένες πολιτικές δυνάμεις και μέσα ενημέρωσης, όπως και οι αφελείς μπορούν να έχουν αμφιβολίες: στο έδαφος κοινωνικών και οικονομικών διεκδικήσεων μέρους του λαού του Ιράν, σχεδόν ανακοινωμένα πια, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξοπλίζουν δυνάμεις οι οποίες υποδύονται τους διαδηλωτές, προκειμένου να διασπείρουν το χάος, την αποσταθεροποίηση, να νομιμοποιήσουν την επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ και τελικώς να πραγματοποιήσουν αλλαγή καθεστώτος, να επαναφέρουν την βασιλική οικογένεια και να λεηλατήσουν το πετρέλαιο του Ιράν.

Ήδη, ο Νετανιάχου το διακηρύσσει ότι είναι στο πλευρό των διαδηλωτών (έχοντας σκοτώσει πάνω από 1.000 Ιρανούς μόλις πρόσφατα μαζί με τις ΗΠΑ), ενώ ο Τραμπ σχεδιάζει τον νέο γύρο πολέμου. Ακόμα και οι πληροφορίες για 45, 65 ή 500 διαδηλωτές νεκρούς, κατά το σύνηθες των δυτικών ΜΜΕ, προέρχονται από μια «νεοφυή» ΜΚΟ με έδρα στις ΗΠΑ, παντελώς άγνωστη μέχρι πρότινος, με άγνωστες (αλλά ευκόλως εννοούμενες για όποιον διαθέτει ελάχιστη έστω πείρα) χρηματοδοτικές πηγές και φυσικά με σκοπoύς, ποιους άλλους… την απελευθέρωση και τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Ιράν.

Τα βίντεο με δολοφονίες μελών των σωμάτων ασφαλείας είναι διαθέσιμα στο telegram αλλά όλως τυχαίως δεν τα εντοπίζουν τα ΜΜΕ. Σπανίως άοπλοι διαδηλωτές έχουν τόσες πολλές «επιτυχίες» εναντίον των σωμάτων ασφαλείας οποιουδήποτε κράτους. Εξίσου αποκρύβονται τα βίντεο με πυρπολήσεις τζαμιών, η ενημέρωση για πάνω από 100 νεκρούς μεταξύ των μελών των σωμάτων ασφαλείας και φυσικά οι διαδηλώσεις υπέρ του καθεστώτος.

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν βάλει μπροστά το σχέδιο αλλαγής καθεστώτος και η χρήση βίας είναι στο τραπέζι, είτε με μέσο μια επιχείρηση αλά Βενεζουέλα, με στόχο τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν είτε μέσα από έναν συνδυασμό του σεναρίου της Συρίας μαζί με εκτεταμένους βομβαρδισμούς. Η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν θα σημάνει διάλυση της ιρανικής κοινωνίας, επέκταση του Ισλαμικού Κράτους και στο Ιράν, θανάσιμο πλήγμα στο παλαιστινιακό και επαναφορά των πρακτόρων της οικογένειας Παχλαβί. Για να το θέσουμε πιο απλώς, θα αποτελέσει μια καταστροφή για τον λαό του, όπως και για όλη τη Δυτική Ασία.

Την ίδια στιγμή και ενώ η Βενεζουέλα, η Κολομβία, η Κούβα και το Μεξικό ζουν υπό τη σκιά της επιθετικότητας των ΗΠΑ, με την Κίνα να έπεται δια της Ταϊβάν και του στραγγαλισμού της οικονομίας της, ο Τραμπ, διακηρύσσει ότι η νομιμότητα κάμπτεται μπροστά στη βούλησή του και επομένως ότι νόμος είναι η επιθυμία του ηγέτη, σε μια προφανή και «ώριμη» επαναθεμελίωση του ναζισμού δεδομένης της μακράς πολιτικής και οικονομικής κρίσης στις ΗΠΑ. Ο αντιδραστικός βολονταρισμός του Τραμπ συμπυκνώνει αφενός την προϊούσα κάμψη των πολιτικών και πολιτειακών φραγμών εντός των ΗΠΑ, αφετέρου την όξυνση του ιμπεριαλισμού τους ως αντιδραστικού εργαλείου διεθνούς πολιτικής και μοιραία συνέπεια του οικονομικού και πολιτικού τους μοντέλου.

Ο Τραμπ δείχνει ταυτοχρόνως επιταχυντής και (αν)ισόρροπος σχοινοβάτης. Αυτήν τη στιγμή δε διακυβεύεται μόνο η ανεξαρτησία και η ελευθερία μιας σειράς λαών αλλά και αυτή καθ’ εαυτή η διεθνής ειρήνη, καθώς κάθε νέα ιμπεριαλιστική επιτυχία φέρνει αμέσως την επόμενη κλιμάκωση. Το κατεστημένο των ΗΠΑ προεξάρχοντος του ίδιου του προέδρου δείχνει να έχει «μεθύσει» από το σόου που οργανώνει θεωρώντας ότι πράγματι μπορεί να κυβερνήσει τον πλανήτη. Η κατάληξη αυτής της πορείας θα είναι ένας καταστροφικός πόλεμος, εξ ου και η απάντηση δεν μπορεί να είναι ο κατευνασμός παρά η αντίσταση.

Στους λαούς της Λατινικής Αμερικής και του Ιράν πέφτει ένα πολύ μεγάλο βάρος: να μην καμφθούν και να σύρουν αν απαιτηθεί (και μάλλον δυστυχώς θα απαιτηθεί σύντομα) τις ΗΠΑ σε μια πραγματική πολεμική σύγκρουση, δεδομένης της απαίτησης των τελευταίων για πλήρη παράδοση και αλλαγή καθεστώτος. Η όποια διαπραγμάτευση αυτήν τη στιγμή μοιάζει καταδικασμένη να αποτύχει. Η μόνη ρεαλιστική επιλογή είναι η αντίσταση. Αν οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ εμπλακούν σε μακροχρόνιους πολέμους στο έδαφος, η εκλογική πίεση για τον ίδιο τον Τραμπ και τους Ρεπουμπλικανούς θα είναι τεράστια, ενώ οι ΗΠΑ γνωρίζουμε πως έχουν ένα κάκιστο ιστορικό από τέτοιες μακροχρόνιες εμπλοκές στο πεδίο. Μόνο η ήττα της αμερικανικής στρατιωτικής μηχανής μπορεί να σταματήσει αυτήν την καταστροφική πορεία.

Την ίδια στιγμή, είναι απολύτως κρίσιμη η εσωτερική σύγκρουση στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη με τις πολιτικές του ιμπεριαλισμού. Η ανάδυση εκ νέου μιας αντί- ιμπεριαλιστικής, κοινωνικής παράταξης και κινήματος αποτελεί πρώτιστη πολιτική ανάγκη ώστε να σταματήσει η διπλή πορεία προς την απόλυτη κυριαρχία της ολιγαρχίας και προς την καταστροφή. Η καλύτερη αποτροπή είναι οι λαοί και η δυναμική, ανυποχώρητη, μαζική αντίστασή τους.