Φόροι και ακρίβεια για τον πολίτη, «ασυλία» και κέρδη δισ. για τις τράπεζες: Η άνιση μάχη των προμηθειών και της φορολογίας / γράφει η Αντριάνα Βασιλά

Αντριάνα Βασιλά

 Η πλήρης επιστροφή των συστημικών τραπεζών στη μεγάλη κερδοφορία συνοδεύεται από μια προκλητική αντίθεση: τεράστια έσοδα από προμήθειες καθημερινών συναλλαγών και ελάχιστη φορολογική συνεισφορά στα δημόσια ταμεία, την ώρα που ο μέσος πολίτης σηκώνει δυσβάστακτα βάρη.

Η «ψαλίδα» της φορολογικής αδικίας: Τι πληρώνει ο πολίτης vs τι πληρώνουν οι τράπεζες

Η σύγκριση της φορολογικής επιβάρυνσης αποκαλύπτει το μέγεθος της ανισότητας:

-Η φορολογική αφαίμαξη του πολίτη: Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα διατηρεί σταθερά από τα υψηλότερα ποσοστά έμμεσων φόρων (ΦΠΑ και ΕΦΚ στα καύσιμα και την ενέργεια) στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με τους πολίτες να καλούνται να καλύψουν το μεγαλύτερο μέρος των κρατικών εσόδων, την ώρα που το κατά κεφαλήν διαθέσιμο εισόδημα παραμένει καθηλωμένο στις τελευταίες θέσεις.

-Η «ασυλία» και τα προνόμια των τραπεζών: Αντίθετα, παρότι οι συστημικές τράπεζες εμφανίζουν καθαρά κέρδη δισεκατομμυρίων ευρώ και προετοιμάζονται για γενναίες διανομές μερισμάτων στους μετόχους τους, εξακολουθούν να απολαμβάνουν σημαντικά φορολογικά πλεονεκτήματα. Συγκεκριμένα, συνεχίζουν να συμψηφίζουν φορολογικές ζημιές της προηγούμενης δεκαετούς κρίσης, περιορίζοντας δραστικά τον πραγματικό φόρο εισοδήματος που καταβάλλουν. Παράλληλα, σημαντικό μέρος των εποπτικών κεφαλαίων τους αποτελείται από αναβαλλόμενες φορολογικές πιστώσεις (DTCs), οι οποίες είναι άμεσα συνδεδεμένες με τις εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου.

Τι μας κρατάνε: Ο «λογαριασμός» των καθημερινών συναλλαγών και οι κρυφές χρεώσεις

Σε αυτό το τοπίο, οι καθημερινές ψηφιακές και τραπεζικές συναλλαγές των πολιτών αποτελούν μια σταθερή, αθόρυβη αιμορραγία για τα πορτοφόλια, καθώς το πλέγμα των προμηθειών απλώνεται σε κάθε υπηρεσία:

Διατραπεζικά εμβάσματα και αποστολές χρημάτων: Για την αποστολή χρημάτων ή τα τυπικά διατραπεζικά εμβάσματα μέσω e-banking (ανάλογα με το ποσό, το κανάλι και την επιλογή χρέους SHA/OUR), οι προμήθειες για ιδιώτες και επιχειρήσεις κυμαίνονται από 0,50€ έως και 3 έως 7 ευρώ ανά συναλλαγή όταν πρόκειται για ειδικές, γρήγορες ή σύνθετες αποστολές κεφαλαίων.

• Έξοδα τήρησης και διαχείρισης λογαριασμού: Οι πάγιες μηνιαίες ή τριμηνιαίες χρεώσεις για την απλή διατήρηση ενεργού λογαριασμού μισθοδοσίας ή ταμιευτηρίου (ή τα λεγόμενα συνδρομητικά πακέτα υπηρεσιών που επιβάλλονται σταδιακά) συνεχίζουν να αφαιρούν σταθερά ποσά.

• Προμήθειες σε κάρτες, συνδρομές και εναλλακτικές υπηρεσίες: Επιβαρύνσεις στη συνδρομή πιστωτικών καρτών, προμήθειες φόρτισης προπληρωμένων καρτών εκτός ορίων, καθώς και χρεώσεις σε συναλλαγές εκτός ζώνης ευρώ (με έξοδα μετατροπής συναλλάγματος 2%-3%).

• Υπηρεσίες καταστήματος και τηλεφωνικές συναλλαγές: Οι εργασίες που γίνονται με φυσική παρουσία σε κατάστημα ή μέσω τηλεφωνικής εξυπηρέτησης (phone banking) συνοδεύονται από πολλαπλάσιες, «τσουχτερές» προμήθειες σε σύγκριση με τις αυτοματοποιημένες ψηφιακές οδούς.

Είναι φανερό πλέον ότι όταν ο πολίτης στενάζει κάτω από το βάρος της υπερφορολόγησης, της ακρίβειας και των αλλεπάλληλων τραπεζικών χρεώσεων, οι τράπεζες θησαυρίζουν διατηρώντας παράλληλα φορολογική «ασυλία». Το γεγονός αυτό δημιουργεί ένα βαθύ κοινωνικό χάσμα. Η οικονομική κανονικότητα δεν μπορεί να μετριέται αποκλειστικά στους ισολογισμούς των πιστωτικών ιδρυμάτων, όταν η κοινωνία επωμίζεται το κόστος και τα βάρη.