Βέροια: Μπέρτολτ Μπρεχτ “Η Αγία Ιωάννα των σφαγείων” / Μια παράσταση “από εργάτες για εργάτες”, που ενθουσίασε και καταχειροκροτήθηκε

Παράσταση με ιδιαιτερότητες η “Αγία Ιωάννα των σφαγείων” από το θέμα της μέχρι το ανέβασμά της στη Βέροια, στην Αντωνιάδεια Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών της πόλης, καταχειροκροτήθηκε, καθώς τοποθέτησε τους θεατές “επί τον τύπον των ήλων” αφυπνίζοντας.

Η παράσταση δόθηκε από την ομάδα “Θέατρο από εργάτες για εργάτες”, που ήρθε από την Αθήνα μετά από πρόσκληση του Σωματείου Συνταξιούχων ΙΚΑ Βέροιας και του Συνδέσμου Συνταξιούχων του Δημοσίου Ημαθίας.

Στη γεμάτη από κόσμο αίθουσα ο Μπέρτολτ Μπρεχτ έκανε την οργή του καιρού του, αλλά και την οργή των ανθρώπων του σήμερα, θέατρο με λόγο  επαναστατικό, αναδεικνύοντας τις αιτίες των δεινών όχι μόνο της εργατικής τάξης αλλά των πολλών που γίνονται θύματα της κερδοσκοπικής εκμετάλλευσης των λίγων.

Ο Πρόεδρος του  Σωματείου Συνταξιούχων ΙΚΑ Σούλης Ανδρεόπουλος προλογίζοντας είπε πως η παράσταση αποφασίστηκε να δοθεί στο πλαίσιο της Εργατικής Πρωτομαγιάς από ερασιτεχνική θεατρική ομάδα της Αθήνας, ανθρώπων εργαζόμενων, που θα ταξιδέψουν για να είναι το πρωί στη δουλειά τους, και που το θέατρο είναι γι’ αυτούς  τρόπος έκφρασης και δράσης.

Όσο για το έργο τόνισε πως είναι εξαιρετικά επίκαιρο παραβάλλοντας το τώρα με το τότε και με το πάντα, αφού οι αιτίες της εκμετάλλευσης των πολλών από τους λίγους παραμένουν ίδιες.

Ευχαριστώντας την θεατρική ομάδα χρησιμοποίησε μια από τις φράσεις του Νεκτάριου Σκανδαλάκη, του σκηνοθέτη της παράστασης, λέγοντας:

“Το θέατρο είναι η άνοιξη που δεν ζητάει άδεια. Φυτρώνει ανάμεσα στις ρωγμές της υπομονής, ρίχνει ρίζες εκεί που άλλοι έβαλαν τσιμέντο και λήθη, και θυμίζει ότι η δυστυχία δεν έρχεται σαν βροχή – κατασκευάζεται. Και μπορεί, λοιπόν, να γκρεμιστεί.”

Οι θυσίες των απεργών του Σικάγου δεν πήγαν στράφι, φωτίζουν τον δρόμο μας, κατέληξε.

Γραμμένο το έργο το 1929 τοποθετεί τα γεγονότα στο Σικάγο, την εποχή της παγκόσμιας κρίσης, που οδηγεί  την εργατική τάξη στην εξαθλίωση όχι μόνο την  οικονομική αλλά και την ηθική. Ο Μπρεχτ δε διστάζει να φωτίσει τις δύο πλευρές αντιδιαστέλλοντας τον παράνομο πλουτισμό των λίγων σε σχέση με την εξαθλίωση των πολλών, σ’ ένα ρέκβιεμ για τους δεύτερους.

Η Ιωάννα Νταρκ , η κεντρική ηρωίδα του Μπρεχτ, (επίτηδες με το ίδιο όνομα με την γνωστή Ζαν Ντάρκ, την χριστιανή ηρωίδα που οδηγεί νικηφόρα το στρατό της κατά των εχθρών), έχει και κοινή ιδεολογία μ’ εκείνην,  αφού πιστεύει πως μόνο ο δρόμος της πίστης μπορεί να οδηγήσει το προλεταριάτο στην ανακούφιση των δεινών του.

Μέσα από μια πορεία γεγονότων, όπου αποκαλύπτεται η στυγνότητα της εκμετάλλευσης των λαϊκών μαζών από τους καπιταλιστές αφέντες τους, η ονειροπόλα και πιστή μέχρι τότε Ιωάννα ανακαλύπτει οδυνηρά πως ο μόνος τρόπος σωτηρίας είναι η αντίσταση των πολλών απέναντι στην εκμετάλλευση των λίγων.

Το έργο, ελάχιστα γνωστό στην Ελλάδα, σαφώς μαρξιστικής οπτικής, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να συγκριθεί με τα αριστουργήματα του Μπρεχτ, την “Όπερα της πεντάρας” το “Μάνα κουράγιο” ή τον “Κύκλο με την κιμωλία”. Προκαλεί την αίσθηση του πρωτόλειου.

Εκείνο, όμως, που αξιοποιεί την οπτική του είναι η καθαρή γλώσσα με την οποία μιλά για τα δεινά του πλήθους, που οι αιτίες τους παραμένουν οι ίδιες μέχρι σήμερα, ζητώντας την αφύπνισή του.

Όσο για την παράσταση που δόθηκε χθες, μόνο συγχαρητήρια αξίζουν στους συντελεστές της, ηθοποιούς και σκηνοθέτη, που με τη δουλειά τους τιμούν το Θέατρο.

Μέσα σε ένα λειτουργικό, έξυπνα εναλλασσόμενο σκηνικό, με μουσικές πινελιές ήχων από Φρανκ Σινάτρα μέχρι Λέοναρντ Κοέν ή νότες από τη “Σονάτα του σεληνόφωτος” του Μπετόβεν, οι ηθοποιοί κινήθηκαν τιμώντας όλοι επάξια τους ρόλους τους μέσα από φωτισμούς που προσέδιδαν ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση.

Με το κοινό να χειροκροτεί ενδιάμεσα σε κάποιες αβανταδόρικες σκηνές και να επιβραβεύει τους συντελεστές με ένα διαρκές χειροκρότημα στο τέλος, η παράσταση απέδειξε για μια ακόμη φορά πως το ερασιτεχνικό θέατρο ξέρει να τιμά τον ρόλο του και το κοινό.

Φωτογραφίες: faretra.info

……………………

………………..

Φαρέτρα