ART Βέροια Γράμματα & Τέχνες Εικαστικά Ρεπορτάζ

Βέροια: Έκθεση – αφιέρωμα στη ζωγραφική του Απόστολου Δέδε, που εντυπωσίασε / Τα έργα του οδοδείκτες πνευματικής μύησης

22/03/2026, 23:47

Με πολύ κόσμο που ξέρει να συγκεντρώνει το Εκκοκκιστήριο Ιδεών της Βέροιας, καθώς εδώ και χρόνια έχει γίνει ένας πυρήνας πολιτισμού της πόλης, εγκαινιάστηκε απόψε η έκθεση – αφιέρωμα στον ζωγράφο Απόστολο Δέδε.

Η ιδέα, η οργάνωση και η επιμέλεια της έκθεσης ήταν του Σούλη Λιάκου, του συνθέτη και ποιητή, που τον γνώρισε από κοντά και έζησε την προσωπικότητα ενός ιδιαίτερου καλλιτέχνη, αλλά κι ενός στοχαστικού και σεμνού ανθρώπου.

Ο Δέδες, παιδί του Εμφυλίου, που αναγκάστηκε να ζήσει έξω και αργότερα να ζήσει και στη Γαλλία, όπου επηρεάστηκε στις σπουδές του από τον γαλλικό εξπρεσιονισμό, ξαναγυρίζει στην Ελλάδα, χωρίς να έχει χάσει την ελληνικότητα που διατρέχει την καλλιτεχνική του προσωπικότητα και είναι εμφανής στο έργο του.

Με συμμετοχή σε ομαδικές και πραγματοποιώντας και ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το Εξωτερικό, ο Απόστολος Δέδες γίνεται γνωστός στο πλατύ κοινό της Βέροιας, όπου πέρασε πολλά από τα τελευταία χρόνια της ζωής του, σήμερα με την αποψινή του έκθεση.

Η Μαίρη Ναζλίδου ενημέρωσε το κοινό για το ποιος ήταν ο σημαντικός αυτός ζωγράφος που έζησε στη Βέροια και έφυγε από τη ζωή στα 85 του χρόνια και ο Σούλης ο Λιάκος, εμπνευστής της βραδιάς, μίλησε γι αυτόν με τρυφερότητα και συγκίνηση, αφού τον ήξερε τόσο καλά.

Σεμνός, μέχρι και ντροπαλός χαρακτηρίστηκε απ΄αυτόν, απομονωμένος στην άκρη της πόλης, με ατέλειωτες ώρες να περνά στο εργαστήρι του, κουβεντιάζοντας λίγο, αλλά εννοώντας πολλά, παλεύοντας με τα χρώματα και κάνοντας καταδύσεις στο βάθος της ψυχής του, απ’ όπου αναδύονταν τα έργα του, έργα μοναδικής ομορφιάς.

“Οδοδείκτες πνευματικής μύησης” ονόμασε τα έργα του Απόστολου Δέδε ο Σούλης Λιάκος, έργα που αντίκριζαν και αντικρίζουν τον κόσμο με την “πρωταρχική ματιά των πραγμάτων”.

Ο Γιάννης Ναζλίδης έκανε το πορτρέτο του ζωγράφου με τον δικό του ποιητικό πάντα τρόπο χαρακτηρίζοντάς τον “πολίτη των ουρανίων” και “περαστικό των επιγείων”.

Και κάπως έτσι ήταν πράγματι τα έργα του ζωγράφου! Μεταξύ ουρανού και γης! Μορφές αρχετυπικές, που διέσχιζαν τον χρόνο και την Ιστορία, σμίγοντας την Αρχαιότητα και το Βυζάντιο με την αιώνια καθημερινή Ελληνίδα δίπλα σε μια καρέκλα, ένα πουλί, ένα στάχυ. Κάποτε να αναδίδουν οι μορφές αυτές κι ένα χρώμα αγιότητας.

Μορφές και σχήματα στη ροή του κύκλου, σπάνια συναντώντας το τετράγωνο, σαν τη ροή της μήτρας που παράγει κυκλικά έναν καινούριο φωτεινό κόσμο!

Και είναι τα έργα του κατά έναν περίεργο τρόπο γεμάτα φως, χωρίς να το επιδιώκει. Ενώ σπάζει το χρώμα του σε απαλές αποχρώσεις, νιώθεις πως αυτή ακριβώς η απαλότητα παράγει από μόνη της φως, πολύ φως.

Ανάμεσα στον πολύ κόσμο, που στεκόταν μπροστά στους πίνακές του για ώρα ή κουβέντιαζαν για τα έργα του, η κόρη του, η Χριστίνα Δέδε, είπε με συγκίνηση στη Φαρέτρα για τον πατέρα της:

“Μου χάρισε πολύ όμορφα παιδικά χρόνια με την πραότητα που τον χαρακτήριζε και με τις συζητήσεις μας αργότερα.

Όταν τον θυμάμαι, και τον θυμάμαι πολύ, τον θυμάμαι την ώρα της έμπνευσης να πηγαινοέρχεται μέσα στο μεγάλο εργαστήρι του, ακούγοντας κλασική μουσική… Αυτή η μουσική τον οδηγούσε στη δημιουργία…”

Και για όλους, όσοι ήμασταν εκεί, η μουσική που έπαιζε ο Άλεξ Ιωσηφίδης σε όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης, ήταν για για μας όχι πηγή έμπνευσης, όπως για τον ζωγράφο, αλλά πηγή ψυχικής ευφορίας. Η Τέχνη με κάθε μορφή της είναι πάντα ιαματική, ιδιαίτερα στις δύσκολες μέρες που ζούμε.