Ένας άνθρωπος που σέβομαι πολύ μού έστειλε μόλις ένα άρθρο για κάποιον προπονητή ποδοσφαίρου που δήλωσε «γίνονται πόλεμοι κι εμείς μιλάμε για έναν αγώνα ποδοσφαίρου», σα να μού έλεγε ευγενικά «δεν μάς παρατάς κι εσύ με τις ανθισμένες ροδακινιές και με τις μουσικές σου».
Λοιπόν όχι, δεν είμαι ούτε αιθεροβάμων ούτε αδιάφορος. Είμαι απλά ρεαλιστής, και δεν φιλοδοξώ να επηρεάσω ως διά μαγείας κοσμογονικές Δυνάμεις και καταστάσεις που είναι πολύ πάνω από το δικό μου Μέτρο. Επίσης, δεν είμαι ούτε υποκριτής, να παριστάνω ότι μπορώ παίρνοντας το αυστηρό ύφος του Δικαίου Σωτήρα του Κόσμου, να σταματήσω με την υψωμένη μου γροθιά και μόνο τον Πόλεμο και την Αδικία στον Κόσμο.
Κι έτσι συνεχίζω να ζω, όσο η Φωτιά δε με αγγίζει άμεσα. Όπως έκαναν Πάντα όλοι οι άνθρωποι. Φυσικά και νοιάζομαι, φυσικά και θλίβομαι για όσα συμβαίνουν. Στο μέτρο όμως της επίγνωσης ότι είναι πολύ πέρα από τη δική μου εμβέλεια.
Σάς παραθέτω την απάντησή μου αυτούσια:
Αγαπητέ μου ***** εδώ θα διαφωνήσω. Πόλεμοι συμφορές και αδικίες δεν σταμάτησαν ποτέ να υπάρχουν, από τότε που υπάρχει ανθρωπότητα. Αλλά η ζωή συνεχίζεται και πρέπει να συνεχίζεται. Ακόμα και μέσα στους φοβερότερους Πολέμους, η ζωή συνεχίζεται. Πόσο μάλλον που Εμείς αυτήν την στιγμή δεν έχουμε πόλεμο. Και που δεν περνάει από το χέρι μας τίποτα απολύτως ενάντια σε όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία και στο Ιράν.
Καλό απόγευμα.
………….
(Σημείωση Φαρέτρας: Η “Μυστική Παπαρούνα” του γράφοντος υποδηλώνει την αγάπη για ζωή μέσα στα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως περιγράφεται στο συνταρακτικό βιβλίο του Στρατή Μυριβήλη “Η ζωή εν τάφω”.)
…………..
