Ήταν μικρά κορίτσια… / γράφει ο Παύλος Ριζαργιώτης

Πως το΄κανες αυτό Ντέιβι; Πώς το’ κανες αυτό Τζίμι; Μικρά κορίτσια ήταν. 8 μέχρι 12 χρονών. Σχολείο πηγαίναν. Αναζητώντας τη γνώση που θα νικήσει την φυλετική καταπίεση και την κοινωνική αδικία. Πετώντας πάνω από τα σύννεφα μπορεί να μην βλέπατε την παιδική ομορφιά. Ο βαρύς θόρυβος του αεροπλάνου μπορεί να μην δεν σας άφηνε ν’ ακούσετε τις χαρούμενες παιδικές φωνούλες. Ομως, καρδιά εσείς δεν έχετε; Μυαλό για να σκεφτείτε; Με τις βόμβες σας σκοτώσατε την ομορφιά και την αγνότητα, το όνειρο και το μέλλον. Πώς είναι δυνατόν να πετυχαίνετε όλα τα ρεκόρ και να μην μπορείτε να μεγαλώστε μια στάλα την καρδιά σας; Πως εξηγείται να υψώνονται όλο και πιο πολύ οι ουρανοξύστες στο Τελ Αβιβ και στη Νέα Υόρκη και να μην μπορείτε να ψηλώστε λίγα χιλιοστά το μυαλό σας;

Και μην μου πείτε «έτσι μας διέταξαν». Καμιά διαταγή δεν δικαιολογεί την δολοφονία μικρών κοριτσιών. Όπως και κανένας μισθός δεν αξίζει για να βάψει κάποιος τα χέρια του με το αίμα παιδιών. Τα μάτια των κοριτσιών του Ιράν που δεν πρέπει να εμποδίζονται από την μπούργκα, δεν μπορεί να τα κλείνετε για πάντα με τα όπλα σας. Τα όνειρά τους για ελεύθερη και καλύτερη ζωή δεν μπορεί να θάβονται στις τρύπες που ανοίγουν οι δολοφονικές σας βόμβες.

Τι θέλεις εσύ εκεί, Ντέιβι; Τι θέλεις εσύ εκεί, Τζίμι; Με τις βόμβες σας καταστρέφετε γη ιερή. Όχι των μουλάδων. Μιας λαμπρής ιστορίας που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Του πολιτισμού που δημιούργησε μια Περσέπολη. Σκοτώνετε λαό περήφανο. Που δε θέλει να προσκυνά ντόπιους δυνάστες, ούτε να γονατίζει μπροστά σε ξένους κατακτητές. Που θέλει αξιοπρέπεια, αναζητεί πραγματική λύτρωση, προσβλέπει σε φωτεινό μέλλον κι όχι επιστροφή στο θλιβερό παρελθόν, στην δυναστική αγκαλιά ενός νέου Σάχη, για τα μάτια του οποίοι χορεύουν στον ρυθμό του Τραμπ διάφορες ινφλουένσερς Ιρανές που εγκατέλειψαν την πατρίδα τους για να απολαύσουν «την καλή ζωή».

Και η δική σας πατρίδα κι ο δικό σας λαός έχουν αξία. Δεν ανήκουν στον αρχιδολοφόνο Μπίμπι και στον μισότρελο Ντόναλντ. Σκέψου, Ντέιβι, το ολοκαύτωμα, όπου οι Εβραίοι μαρτύρησαν. Πρέπει να νιώθεις περήφανος και άλλα καλά που έχει να προβάλλει η φυλή σου. Για τους λογοτέχνες, όπως ο Αμος Οζ, ο Νταβίντ Γκρόσμαν, ο Αβραάμ Γεοσούα, ο Ετγκαρ Κέρετ. Για όσους παλεύουν κατά των πολέμου και υπέρ της ειρήνης, όπως τα κινήματα «Όρθιοι Μαζί», «Σπάζοντας τη Σιωπή», «Κοιτάζοντας την Κατοχή στα Μάτια».

Κι ο αμερικάνικος λαός, Τζίμι, έχει πολλά επιτεύγματα να επιδείξει. Λαϊκούς, κοινωνικούς αγωνιστές όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, η Ρόζα Παρκς, ο Μέντγκαρ Εβερς, η Αντζελα Ντέιβις. Ανθρώπους του Πολιτισμού και της Επιστήμης. Λογοτέχνες όπως ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Τζον Στάινμπεκ, ο Μαρκ Τουέιν, ο Τζακ Λόντον, ο Γουίλιαμ Φώκνερ, ο Τένεσι Ουίλιαμς, ο Αρθουρ Μίλερ. Μουσικοί όπως ο Χάρι Μπελαφόντε, η Ελα Φιτζέραλντ, ο Τζέιμς Μπράουν, ο Μπρους Σπρίνγκστιν. Σκηνοθέτες όπως ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, ο Μάρτιν Σκορτσέζε, ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Γούντι Αλεν. Επιστήμονες όπως ο Τόμας Εντισον, ο Αλμπερτ Αϊνστάιν, ο Τζέιμς Γουάτσον, ο Σάμουελ Μπλούμπεργκ, ο Ρίτσαρντ Φάινμαν.

Φύγε από εκεί, Ντέιβι. Γύρνα πίσω στο Ισραήλ και ρίξε μια κλωτσιά στα αχαμνά του αρχιδολοφόνου Νετανιάχου. Πες του πως το όραμά του για το «μεγάλο Ισραήλ» που θα εκτείνεται πάνω από ισοπεδωμένες και ερειπωμένες πατρίδες, σπαρμένες με νεκρά κορμιά εκατομμυρίων ανθρώπων δεν πρόκειται να γίνει πραγματικότητα. Δεν θα το επιτρέψουν οι λαοί. Θα το εμποδίσει η Ιστορία.

Φύγε κι εσύ, Τζίμι. Πήγανε στην Ουάσιγκτον και φτύσε την τσίχλα σου στην μούρη του μουρλού Τραμπ. Πες του ότι ο μεγάλος πόλεμος που ξεκίνησε για την αντιμετώπιση αντιπάλων που επιβουλεύονται την αμερικανική πρωτοκαθεδρία στην καπιταλιστική – ιμπεριαλιστική πυραμίδα απειλεί το παρόν και το μέλλον όλης της ανθρωπότητας και γι’ αυτό θα βρει απέναντί του όλους τους λαούς του κόσμου. Και να ξέρει πως η πιο δύσκολη ώρα είναι μετά τις ζητωκραυγές…