Ένα βιβλίο – ένας διάλογος / Ο Στράτος Τζίτζης παρουσίασε στη Βέροια το βιβλίο του “Έχω Κάτι Να Πω” μέσα από έναν πρωτότυπο διάλογο

Στη Δημόσια Κεντρική βιβλιοθήκη της Βέροιας ο Στράτος Τζίτζης πααρουσίασε το βιβλίο του “Έχω Κάτι Να Πω – Στοιχεία για μια θεωρία της Συμπλήρωσης”, εκδόσεις Ευρασία, μέσα από έναν πρωτότυπο και ενδιαφέροντα διάλογο.

Συνομιλητές του ο συγγραφέας Γιάννης Καισαρίδης και ο μουσικός και ποιητής Σούλης Λιάκος.

Ο Στράτος Τζίτζης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βέροια, μέχρι που πήγε στην Αθήνα για την ΑΣΟΕΕ, όπου δραστηριοποιήθηκε σε φοιτητικά κινήματα της εποχής (‘77-’82), οδηγήθηκε σε αδιέξοδο, στράφηκε στον κινηματογράφο, έκανε τις ταινίες «Η Αγάπη Είναι Ελέφαντας» και «Σώσε με», έφυγε στο Βερολίνο το 2004, όπου συγκεντρώθηκε στη φιλοσοφική σκέψη, επανήλθε στο σινεμά με τις ταινίες «45τμ», «Καύση», «Night Out», μέχρι που με το «Έχω Κάτι Να Πω» αποφάσισε να εκδώσει τις σκέψεις του σε βιβλίο και να κάνει ταυτόχρονα μια ταινία γι’ αυτό.

Το βιβλίο του ασυνήθιστο για τον χώρο όπου ανήκει, τον φιλοσοφικό στοχασμό, ξεφεύγει από τον στείρο ακαδημαϊσμό και μπαίνει σε περιοχές πιο βατές για τον καθένα, οδηγώντας σε κάποια ερωτηματικά που όλους μάς απασχολούν. Ο Γιάννης Καισαρίδης έκανε ένα μικρό πορτρέτο του συγγραφέα ξεκινώντας τον διάλογο με την ερώτηση ποια γεγονότα τον οδήγησαν να καταθέσει τις σκέψεις του σε βιβλίο.

Ο συγγραφέας εξηγώντας από την αρχή πως το έργο του δεν είναι δοκίμιο αλλά φιλοσοφικές σημειώσεις, κατέθεσε πως σε μια εποχή ιδεολογικού αδιέξοδου ξεκίνησε  το 1993 να ασχολείται με τη φιλοσοφική σκέψη με πρωταρχικό πυρήνα το γίγνεσθαι και το είναι. Ο θάνατος αγαπημένου φίλου τον ωθεί στην αντιμετώπιση του θανάτου ως γεγονότος που πρέπει να αντιμετωπίζεται αλλιώς από την πεπατημένη οδό που ακολουθείται, ανιχνεύοντας τους δύο κόσμους, τον πριν και τον μετά.

Παράλληλα η εποχή της πανδημίας τού έδωσε και τον χρόνο αλλά και την ατμόσφαιρα για τη συγγραφή του βιβλίου.

Ο Σούλης Λιάκος ξεκινώντας από τα δικά του ερωτήματα που τον βασάνιζαν πάντα, όπως “ποιος είμαι” , “έχω αυτοσυνείδηση” , τι σημαίνει αυτό το “είμαι”; κατέληξε στην ταύτιση με τον συγγραφέα ήδη από την αρχή στο θέμα της αντιμετώπισης του φόβου του θανάτου.

Συνεχίζοντας οι δυο τους τη συνομιλία ή την κουβέντα, όπως την ονόμασαν, πέρασαν από τον ρόλο της θρησκείας  στην στοχευμένη παρατήρηση  ή αλλιώς εστιασμένη συνείδηση, όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας.

Η καθημερινότητα με τις απαιτήσεις της κάθε άλλο παρά βοηθά στην εστιασμένη συνείδηση και την γνωριμία με τον εαυτό μας, εμποδίζει τον όποιο στοχασμό και στις μεγάλες πόλεις ειδικά ακόμη και το γεγονός του θανάτου δεν έχει την πρέπουσα θέση ως αφετηρία του.

Το ζητούμενο είναι το πώς να μην αποκοπείς από τον κόσμο, να μην στραφείς στον αναχωρητισμό αλλά να ξεχωρίσεις  το “είμαι μέσα στον κόσμο” από το “είμαι με τον κόσμο”.

Αναφερόμενοι οι δύο συνομιλητές στους στωικούς και στον Μάρκο Αυρήλιο έκαναν περισσότερο κατανοητά τα παραπάνω για το κοινό,  με τον συγγραφέα να κλείνει λέγοντας:

“Η σκέψη των άλλων είναι συμπληρωματική. Όλοι ψάχνουμε το ίδιο πράγμα, ίσως με διαφορετικό τρόπο. Ο ίδιος ο θάνατος μάς εισάγει στη φιλοσοφική σκέψη. Κι εκείνο που σκέφτομαι τουλάχιστον εγώ είναι πως αναμετριέμαι με την οδύνη και το χάος με γενναιότητα.”

Απαντώντας σε ερωτήσεις του Γιάννη Καισαρίδη από τις οποίες η σημαντικότερη ήταν τι πρέπει να γίνει σ’ έναν κόσμο σκοτεινό, όπως ο δικός μας, οι δυο συνομιλητές απάντησαν πως κυβερνιόμαστε παγκόσμια από ανάξιους και επικίνδυνους κυβερνήτες γιατί ως πολίτες είμαστε ανάξιοι να δούμε το σωστό και πως υπάρχει ανάγκη κινημάτων που θα κάνουν τον κόσμο  να συνειδητοποιήσει πως πρέπει να ξεκινάμε από το ατομικό αλλά να περνάμε στη συνέχεια στο συλλογικό.

Ακολούθησε συζήτηση με το κοινό και ο συγγραφέας υπέγραψε τα βιβλία του.

Φωτογραφίες: faretra. info

………..

…………………

Φαρέτρα