“Ταξικός πόλεμος, ταξική συνείδηση” / γράφει ο Γεράσιμος Χολέβας

Faretra.info

27/01/2026, 08:47

Οι νεκροί από τα εργοδοτικά εγκλήματα απαιτούν δικαίωση. «Κάποιοι» κοστολόγησαν τη ζωή τους και αποφάσισαν: Αυτή είναι η τιμή, αυτές είναι οι ώρες εργασίας, αυτές είναι οι συνθήκες δουλειάς. Είναι διαταγή: Δουλέψτε! Πιο γρήγορα, πιο γρήγορα! Μην σταματάτε! Πιο γρήγορα! Πρέπει να εισπράξουμε! Κι άλλα! Κι άλλα! Πιο πολλά! Δουλέψτε!

Γεράσιμος Χολέβας

Έκρηξη, φωτιά, αίμα, κομμένες ανάσες. Το άσπρο των ματιών γεμίζει με δάκρυα και το άδικο είναι έτοιμο να σκίσει το στήθος. Σιωπή. Θρήνος. Μετά τη σιωπή οι φωνές της οργής. Φόβος για το επόμενο θύμα, οπουδήποτε η ζωή δεν αξίζει τίποτα παραπάνω από λίγα τσαλακωμένα χαρτονομίσματα, ένα μεροκάματο που μπορεί να αντικατασταθεί με ένα άλλο.

Η ισχυρή έκρηξη από το εργοστάσιο μπισκότων «Βιολάντα» ακούστηκε σε απόσταση χιλιομέτρων. Οι εικόνες της καταστροφής τα δείχνουν όλα, περιλαμβάνουν τον θάνατο. Ξημερώματα και οι εργάτριες έκαναν νυχτερινή βάρδια. Μέσα από τις φλόγες ανασύρθηκαν απανθρακωμένες υπάρξεις.

Και να, πάλι, τα ερωτήματα ύστερα από κάθε δολοφονικό εργατικό «δυστύχημα»:

Ως πότε; Ως πότε οι εργαζόμενοι δεν θα ‘χουν το δικαίωμα της ελπίδας στο επόμενο χάραμα; Ως πότε θα φεύγουν απ’ τα σπίτια τους και θα μουντζουρώνει το βλέμμα τους η αμφιβολία της επιστροφής; Ως πότε οι εκβιασμοί και οι απειλές; Ως πότε η ανασφάλεια της ανεργίας; Ως πότε το μαχαίρι, κάθε μέρα, στον λαιμό; Ως πότε ο φόβος για τη στιγμή που το παιδί σού ζητάει το αυτονόητο και συ δεν έχεις να του το δώσεις; Ως πότε η αγωνία για την ανάγκη της ερχόμενης μέρας;

Οι νεκροί από τα εργοδοτικά εγκλήματα απαιτούν δικαίωση. «Κάποιοι» κοστολόγησαν τη ζωή τους και αποφάσισαν: Αυτή είναι η τιμή, αυτές είναι οι ώρες εργασίας, αυτές είναι οι συνθήκες δουλειάς. Είναι διαταγή: Δουλέψτε! Πιο γρήγορα, πιο γρήγορα! Μην σταματάτε! Πιο γρήγορα! Πρέπει να εισπράξουμε! Κι άλλα! Κι άλλα! Πιο πολλά! Δουλέψτε!

Οι «κάποιοι» δεν είναι ούτε ανώνυμοι, ούτε κρύβονται. Είναι «αξιοπρεπείς» «κύριοι», οι οποίοι κατέχουν ό,τι οι εργαζόμενοι έχουν έχτισαν και συνεχίζουν να χτίζουν. Είναι αυτοί που δεν αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα στην ανθρώπινη ύπαρξη και το πιο σύγχρονο μηχάνημα που μόλις αγόρασαν, για να κερδίζουν περισσότερο.

Είναι ο σάπιος τους καπιταλισμός που νομίζει ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν ανάσα, πρόσωπο, σώμα, κούραση, καρδιά, οικογένεια, συναισθήματα, ανάγκες, μέλλον. Αυτό είναι και το μεγάλο τους λάθος. Νομίζουν πως οι εργαζόμενοι χρειάζονται ό,τι και το μηχάνημα: Συντήρηση! Όσο μικρότερο το κόστος της συντήρησης, τόσο περισσότερα τα κέρδη. Δουλέψτε! Πρέπει να εισπράξουμε! Κι έτσι μεγαλώνει η λίστα των νεκρών την ώρα της δουλειάς. Κι έτσι πολλαπλασιάζονται τα πλούτη τους. Και θέλουν κι άλλο, κι άλλο!

Στο άκουσμα και μόνο της είδησης κάθε εργοδοτικού εγκλήματος γίνεται μια «έκρηξη» και η αντικειμενική πραγματικότητα της εκμετάλλευσης γίνεται πιο ορατή από ποτέ. Μπορεί να την αντιλαμβανόμαστε πλήρως, μπορεί και όχι, εκείνη τη στιγμή.

Είναι, όμως, αυτή η «έκρηξη» που τρέμουν οι εκμεταλλευτές: Η ταξική συνείδηση, αυτή η αιώνια κλωστή που συνδέει τους εκμεταλλευόμενους. Είναι το «όπλο» στον ταξικό πόλεμο που εξελίσσεται διαρκώς, σε όλες τις «βάρδιες», εντός κι εκτός δουλειάς.

imerodromos.gr

–