“ΗΠΑ και Ιράν, βί(αι)οι παράλληλοι” / γράφει ο Γιώργος Τσιάρας

Προτού καλά καλά καταλαγιάσει ο παγκόσμιος ορυμαγδός από την πρωτοχρονιάτικη απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο, μια πειρατική ενέργεια που κατά γενική ομολογία βάζει οριστικό λουκέτο στο όλο κακοπαιγμένο θέατρο περί «διεθνούς δικαίου» και ξεμπροστιάζει την ωμή πραγματικότητα του νόμου της ζούγκλας και του δίκαιου του ισχυρού, η προσοχή όλων στρέφεται αναγκαστικά και πάλι στο φλεγόμενο από διαδηλώσεις Ιράν.

Κι αυτό, όχι γιατί κινδυνεύει με άμεση κατάρρευση το ισλαμικό καθεστώς των μουλάδων, όπως προσπαθούν εδώ και μέρες να μας πείσουν τα διάφορα δυτικά φερέφωνα, αλλά διότι πληθαίνουν συνεχώς οι ενδείξεις ότι η Αμερική και το λυσσασμένο γενοκτονικό της ντόμπερμαν, το Ισραήλ, ετοιμάζονται για δεύτερο γύρο πολεμικής σύγκρουσης με τη μεγάλη αυτή ισλαμική χώρα. Που, παρά τις σοβαρές απώλειες, όχι μόνο εξακολουθεί να μη συμμορφώνεται προς τις ηγεμονικές υποδείξεις και να βαθαίνει τη στρατηγική συμμαχία της με τη Ρωσία, την Κίνα και τα άλλα μέλη των BRICS+ στα οποία πουλά φτηνό πετρέλαιο, αλλά και απέδειξε σε όλο τον κόσμο με τους πυραύλους και τα drones της πόσο ευάλωτο είναι το δήθεν «ανίκητο» Ισραήλ και ο εκλεκτός λαός του.

«Τους έχω ενημερώσει ότι αν αρχίσουν να σκοτώνουν ανθρώπους, κάτι που έχουν την τάση να κάνουν κατά τη διάρκεια των ταραχών τους –έχουν πολλές ταραχές-, αν το κάνουν, θα τους χτυπήσουμε πολύ σκληρά», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Τραμπ σε συνέντευξη που έδωσε την Πέμπτη στον ακροδεξιό ραδιοφωνικό παρουσιαστή Χιου Χιούιτ. Και, εντάξει, είναι σίγουρα ειρωνικό το πόσο πολύ κόπτεται ο αποχαλινωμένος κουρσάρος Τραμπ για τις χαμένες ζωές των Ιρανών διαδηλωτών, που μόλις πριν από ένα εξάμηνο βομβάρδιζε, την ώρα που και η δική του χώρα φλέγεται μετά τη δολοφονία μιας αθώας διαδηλώτριας -«τρομοκράτισσας», κατά τον ίδιο- από τους πάνοπλους τραμπούκους της ICE. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για τον Αρχοντα του Χάους με το πορτοκαλί μαλλί, που συνεχίζει να δηλώνει ειρηνοποιός ενώ έχει καταφέρει να βομβαρδίσει οκτώ κράτη σε λιγότερο από έναν χρόνο και ενώ απειλεί με στρατιωτική επίθεση όχι μόνο το Ιράν, αλλά και την Κούβα, την Κολομβία, το Μεξικό – ακόμα και τη σύμμαχό του στο ΝΑΤΟ Δανία!

Τι γίνεται όμως πραγματικά τις τελευταίες δύο εβδομάδες στο Ιράν και τι κρύβεται πίσω από την ξαφνική… πρεμούρα της Ουάσινγκτον να προστατέψει τους Πέρσες; Οπως συμβαίνει συνήθως με αυτού του τύπου τις «επαναστάσεις», όλα ξεκίνησαν με μια καθ’ όλα αυθόρμητη και γνήσια κινητοποίηση των καταστηματαρχών στο Μεγάλο Παζάρι της Τεχεράνης που διαμαρτύρονταν -και με το δίκιο τους- για τη μεγάλη οικονομική κρίση και, κυρίως, για τη ραγδαία υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, που κυριολεκτικά κατέρρευσε τον Δεκέμβριο, φτάνοντας στο ιστορικό χαμηλό των περίπου 1,45 εκατομμυρίων ριάλ ανά δολάριο, ενώ ο πληθωρισμός εκτοξεύτηκε στο 42,5%. Πέρσι, πριν από την επανεκλογή Τραμπ και τον αιφνιδιαστικό πόλεμο των δώδεκα ημερών, η ισοτιμία ήταν περίπου 820.000 ριάλ ανά δολάριο – και σε μια χώρα εξαρτημένη από τις εισαγωγές διαφόρων αγαθών, αυτή η τρομερή υποτίμηση δημιουργεί ανεξέλεγκτες πληθωριστικές πιέσεις που το καθεστώς αδυνατεί να αντιμετωπίσει. Ενας μέσος Ιρανός εργαζόμενος παίρνει πλέον μηνιαίο μισθό που αντιστοιχεί σε μόλις εκατό δολάρια, με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να ξοδεύουν όλο το μηνιάτικο στην αγορά τροφίμων.

Οπως και να ’χει, οι κινητοποιήσεις απλώθηκαν σαν πυρκαγιά σε δεκάδες ακόμα ιρανικές πόλεις, βγάζοντας ξανά στους δρόμους και χιλιάδες νεαρούς Ιρανούς και Ιρανές που ζητάνε δημοκρατικές και κοινωνικές αλλαγές: όμως, παρά την εκτεταμένη παραπληροφόρηση, σε καμία περίπτωση η συμμετοχή δεν πλησίασε τις πράγματι τεράστιες διαδηλώσεις του 2022, που ακολούθησαν τον θάνατο της Μαχσά Αμινί μετά τη σύλληψή της από τη θρησκευτική «αστυνομία ηθών». Το αμερικανικό πρακτορείο Axios έγραψε προχτές ότι οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ δεν πιστεύουν πως το καθεστώς βρίσκεται σε κίνδυνο αποσταθεροποίησης, καθώς οι διαδηλώσεις «δεν είχαν επαρκή ενέργεια για να το αμφισβητήσουν» – άποψη που ενστερνίζονται και οι περισσότεροι ανεξάρτητοι ειδικοί. Την Πέμπτη, για παράδειγμα, το Γαλλικό Πρακτορείο επιβεβαίωσε πως έγινε στην Τεχεράνη «μεγάλη διαδήλωση» με 25.000 ανθρώπους – μόνο που ο αριθμός αυτός είναι αστείος σε σχέση με τις τεράστιες φιλοκυβερνητικές διαδηλώσεις των τελευταίων ημερών, σε μια πόλη δώδεκα εκατομμυρίων ανθρώπων!

Το σημαντικότερο όμως είναι πως οι ειρηνικές διαδηλώσεις γρήγορα απέκτησαν βίαιο χαρακτήρα, με ορισμένους ένοπλους «διαδηλωτές» να ανοίγουν πυρ με αυτόματα όπλα σκοτώνοντας τουλάχιστον έξι μέλη των σωμάτων ασφαλείας και να πυρπολούν δημόσια κτίρια, και τους φανατικούς υπερασπιστές του καθεστώτος να σκοτώνουν δεκάδες άτομα (38 συνολικά, σύμφωνα με τις ξένες πηγές) και να προχωρούν σε χιλιάδες συλλήψεις. Τι θα έλεγε, αλήθεια, ο «δημοκράτης» Τραμπ αν σκοτώνονταν από πυρά έξι αστυνομικοί ή εθνοφρουροί;

Η βία κλιμακώθηκε άλλωστε μετά την επανεμφάνιση του ανύπαρκτου γιου του σάχη Παχλεβί, ο οποίος κάλεσε από τις ΗΠΑ τον ιρανικό λαό να ξεσηκωθεί με όλα τα μέσα και να «ρίξει τον δικτάτορα» – παρά το γεγονός ότι κατά γενική ομολογία αποτελεί μια μαριονέτα που δεν διαθέτει κανένα λαϊκό έρεισμα στην παλιά του πατρίδα. Ακόμα και ο Τραμπ τον απαξίωσε, δηλώνοντας ότι δεν σκοπεύει να συναντηθεί μαζί του και πως «δεν είναι σίγουρος ότι θα ήταν σωστό» να τον υποστηρίξει! Αλλά τα μηνύματα του Παχλεβί έδωσαν πρόσθετα επιχειρήματα για καταστολή στον αγιατολάχ Χαμενεΐ, που δήλωσε στο χτεσινό του κήρυγμα ότι «οι ταραξίες καίνε τους δρόμους μας για να ικανοποιήσουν τον Αμερικανό πρόεδρο» και ότι δεν θα ανεχτεί άτομα που ενεργούν ως «μισθοφόροι ξένων δυνάμεων, σαμποτέρ και βανδάλους», ενώ θύμισε ότι τα χέρια του Τραμπ «είναι λερωμένα με το αίμα περισσότερων από 1.000 Ιρανών» από τον περασμένο Ιούνη.

Αλλά και ο μετριοπαθής πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν, που μάταια προσπαθεί με έκτακτα επιδόματα και «καρατομήσεις» αξιωματούχων να σβήσει τη φωτιά, έκανε λόγο τις προάλλες για «ολοκληρωτικό πόλεμο» των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της Ευρώπης, που «θέλουν να καταστρέψουν τη χώρα μας», υποστηρίζοντας πως «αυτός ο πόλεμος είναι χειρότερος από αυτόν που εξαπέλυσε εναντίον μας το Ιράκ. Με μια πιο προσεκτική ματιά, είναι πολύ πιο περίπλοκος και δύσκολος»! Και έδωσε, όπως όλα δείχνουν, εντολή για «μπλακ άουτ» στο διαδίκτυο, με το επιχείρημα ότι οι «πράκτορες» οργανώνονται διαδικτυακά.

Ποιος φταίει όμως γι’ αυτή την τρομακτική κρίση; Χωρίς αμφιβολία το θεοκρατικό καθεστώς έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης, καθώς ξοδεύει (αναγκαστικά) τεράστια ποσά σε εξοπλισμούς, αλλά και στη χρηματοδότηση του «Άξονα της Αντίστασης», ενώ η κακοδιαχείριση και η διαφθορά δεκαετιών έχουν δημιουργήσει μια αδηφάγο ελίτ και μια κοινωνία πολλών ταχυτήτων. Όμως ο πραγματικός υπεύθυνος, και αυτό το παραδέχονται οι περισσότεροι σοβαροί οικονομολόγοι, είναι ο ίδιος ο Τραμπ και οι συντριπτικές αμερικανικές κυρώσεις που επανέφερε από την πρώτη του κιόλας θητεία, όταν πέταξε στο καλάθι των αχρήστων το μεγάλο ντιλ του Ομπάμα για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. Κυρώσεις που αυστηροποιήθηκαν ακόμα περισσότερο μετά τον πόλεμο του Ιουνίου με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, έναν πόλεμο που απέτυχε μεν παταγωδώς να εξουδετερώσει το πυρηνικό πρόγραμμα αλλά και πυραυλικό οπλοστάσιο του Ιράν, αλλά φυσικά συνεχίζεται με άλλα μέσα.

Είναι ο γνωστός φαύλος κύκλος των εμπάργκο, που βλέπουμε παγκοσμίως από την Κούβα και τη Βενεζουέλα ως τη Συρία, το Ιράν και την Υεμένη: οι ισχυροί εντείνουν τεχνητά με τους αποκλεισμούς τη φτώχεια και την ανέχεια για τους λαούς και σκοτώνουν εκατομμύρια αθώους μέσα από την έλλειψη πρόσβασης σε τρόφιμα, φάρμακα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης, ενώ στη συνέχεια χρησιμοποιούν την κοινωνική αναταραχή για να δικαιολογήσουν «πολύχρωμες επαναστάσεις» και πραξικοπήματα ή, αν αυτά τα μέσα αποτύχουν, απευθείας στρατιωτικές εισβολές και επεμβάσεις!

 efsyn.gr 

–