«Φθινόπωρο παντού, Φίλιππε…» / γράφει η Ειρήνη Δασκιωτάκη

Κυριακή 25 Οκτωβρίου.

Ο καιρός άλλαξε διάθεση από χθες το βράδυ.
Σταχτιά σύννεφα, πήρανε θέση αναμονής.

Είδε τα πεσμένα κίτρινα φύλλα, ο καιρός.

Όλες τις αποχρώσεις του καφέ και του κόκκινου στα δέντρα του δάσους

Τι όμορφα που είναι, είπε!

Ζωγράφισε πάλι η μάνα μου…

Άλλαξε και η ώρα.

Χειμωνιάτικη υπενθύμιση.

Άλλαξε και η ώρα και το πρωί δύο αδέσποτες γατούλες ανέβηκαν στο μπαλκόνι.

Σήκωσαν τα δύο μπροστινά πόδια και γρατζουνούσαν το τζάμι της μπαλκονόπορτας, εκλιπαρώντας να ανοίξει.

Σε λίγο άρχισε να βρέχει .

Ο καιρός ικανοποιημένος, πιστός στο καθήκον του, λίγο πριν του Αϊ Δημήτρη, φθινοπώριασε.

Μικρά καλοκαίρια μας χάρισε μέσα στο φθινόπωρο και ποιος ξέρει τι άλλο βάζει στον νου του…

Οι μετεωρολόγοι παρατηρούν την άναρχη και απρόβλεπτη  συμπεριφορά του…

Τι να σου κάνει κι αυτός !

Από παντού βάλλεται.

Ρύπανση, τρύπα του όζοντος, φαινόμενα θερμοκηπίου.

Κλιματική αλλαγή το λένε τώρα.

Έχει μπερδευτεί, αλλά ακόμη έχει σώας τας φρένας …

Βροχή και η μέρα σκοτεινή.

Τα λουλούδια στο κηπάριο της πολυκατοικίας δέχονται τη βροχή με ευχαρίστηση.

Ξεπλύθηκαν και τα χρώματα γέμισαν.

Ένα τριαντάφυλλο, το μοναδικό, ορθάνοιξε τα πέταλά του, με τι χαρά κι αισιοδοξία!

Πρόλαβε ν’ ανθίσει!

Ένα αεράκι σπαθάτο  μπαίνει στις φυλλωσιές των δέντρων κι αυτά χαίρονται.

Πόσο βαριούνται την ακινησία!

Μια θλίψη αιωρείται στο σπίτι…

Η μουσική μεγαλώνει τη  θλίψη.

Νομίζει πως ακούει τον Φίλιππο.

Νομίζει…

Τώρα θυμάται ξανά και ξανά!

Τη Δευτέρα στις 19 του Οκτώβρη, στις 7.30 το πρωί, έφυγε εν μέσω σπασμών, στρέφοντας το κεφάλι του προς εκείνη.
 
Να πάρει τα τελευταία βλέμματα αγάπης, να δώσει τα τελευταία βλέμματα αγάπης…

Έφυγε στην αγκαλιά της.

Τέντωσε το κορμάκι του, νιαούρισε σπαρακτικά μια φορά κι έφυγε.

Αχ!

Όσοι δεν ξέρουν, όσοι δε γνωρίζουν, δε θα καταλάβουν, Φίλιππε…
Δε θα καταλάβουν γιατί τα μάτια κλαίνε…

Σε βρήκε και σ’ έφερε μαζί με την αδερφή σου, η 16χρονη  Σ., το μικρότερο παιδί της οικογένειας, που έγινε και δική σας.

Μυξοκλαίγατε σε μια τρύπα υγρή.

Κλειστά ακόμη τα μάτια.

Η Καλλονή, έτσι τη λέγανε στη γειτονιά τη μανούλα σας, πήρε φαρμάκι πρόσφορο από χέρι ανθρώπινο…

Δεύτερη εβδομάδα του Μάη του 2011 η μέρα της σωτηρίας.

Σε κτηνίατρο αμέσως!

Αυτό κι αυτό θα κάνετε…

Όμως δεν έχουν πολλές ελπίδες.

Προσπαθήστε όμως, μπορεί και να τα καταφέρουν

Με τη σύριγγα το γάλα κάθε 3 ώρες…

Τα κατάφεραν!

Πέρασαν χρόνια γεμάτα από την παρουσία σας, Φίλιππε.

Πόσες φορές δεν πήρατε το άγχος και το στρες.

Πόσες φορές το γουργουρητό σας νανουριστικό και θεραπευτικό στις σκοτεινές κι αδιέξοδες μέρες!

17 Οκτωβρίου έφυγε η αδερφή σου πριν 3 χρόνια, 19 εσύ.

Γέρασες Φίλιππε, αρρώστησες…

Το πάλεψες με όλη σου την ψυχή, με όση δύναμη σου είχε απομείνει…Η ζωή είναι ωραία!

Στο κτήμα είσαι κομμάτι της γης, σύρριζα στον συρμάτινο φράχτη, για να βλέπεις τον ήλιο…

Φθινόπωρο παντού…

Στο κτήμα, στα δέντρα, στο φως, στον αέρα, στο ποτάμι, στο κοντινό δάσος…

Ένα κυκλάμινο ταπεινό δίπλα στη σκληρή πέτρα, ξεκίνησε τον δρόμο του.

Φθινόπωρο και στις ειδήσεις του κόσμου…

Μελαγχολικές, ιστορικές κι ανιστόρητες…

2 και μισή, τρεισήμισι με το παλιό.

Θα νυχτώνει νωρίτερα.

Το φως ηττημένο θα υποχωρεί διαρκώς.

Μέχρι το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, εκεί κοντά στα Χριστούγεννα που το αστέρι της Βηθλεέμ θα δώσει το έναυσμα στο φως, να βγει από τη χειμερία νάρκη του και να αρχίσει δειλά να δυναμώνει…

Ακόμη βρέχει.
Ο καιρός μονότονος ενορχηστρωτής .

Σιγανή, ψιθυριστή βροχή, δε σ’ αφήνει να βγεις από το σπίτι.

Αύριο μια άλλη μέρα θα μας χαρίσει καινούριες, μικρές ή μεγάλες εμπειρίες.

Καλά να είμαστε μόνο και το φθινόπωρο ας παίξει με επιτυχία τον ρόλο του στη σκηνή του αδυσώπητου χρόνου.     

καλή εβδομάδα με υγεία!
Ει. Δα.
–

Φαρέτρα