“Ανακωχή ή όχι τελικώς;” / γράφει ο Θέμης Τζήμας

Οι γραμμές αυτές γράφονται ενώ οι συζητήσεις περί ανακωχής στον πόλεμο εναντίον του Ιράν δίνουν και παίρνουν με αυξανόμενη ένταση. Το Ιράν απέρριψε τις προτάσεις ανακωχής-τελεσίγραφο παράδοσής του, το οποίο με περισσή αλαζονεία του επέδωσαν οι ΗΠΑ. Συμβαίνουν εξελίξεις οι οποίες είναι άκρως χαρακτηριστικές της εποχής που διανύουμε και της τάσης αναίρεσης της ηγεμονίας των ΗΠΑ πια, και με επιταχυνόμενο πλέον ρυθμό: οι ΗΠΑ αποτελούν το μέρος εκείνο το οποίο επιδιώκει την ανακωχή, ενώ το Ιράν από την άλλη όπως όλα δείχνουν αρνείται ένα τέτοιο ενδεχόμενο αντί για οριστική συνθήκη και με επαρκείς εγγυήσεις υπέρ της ασφαλείας του.

Δύο πυρηνικές δυνάμεις επιτίθενται σε μία μη-πυρηνική και τελικώς οι πρώτες είναι που σπεύδουν προς ανακωχή. Αυτό τα λέει όλα, όχι μόνο για τις συγκεκριμένες ηγεσίες ΗΠΑ και Ισραήλ οι οποίες είναι εξωφρενικές και εγκληματικές (όχι οι μόνες ιστορικώς βεβαίως αλλά οι πρώτες οι οποίες είναι τόσο εξόφθαλμα και τα δύο) αλλά και ως προς τη δομική υποχώρηση της ισχύος των ΗΠΑ. Αν συνεχιστεί με αυτόν τον τρόπο ο πόλεμος με το Ιράν («Αν»), θα μιλούμε για το σημείο καμπής της εικόνας και της πραγματικότητας της ισχύος των ΗΠΑ.

Παραλλήλως, είναι απολύτως ενδεικτικό για τις ΗΠΑ (μάλλον όμως και καταλυτικό) το γεγονός ότι πέραν όλων των υπολοίπων χαρακτηριστικών τους, οι δύο τελευταίοι πρόεδροι των ΗΠΑ, των οποίων οι θητείες καλύπτουν ήδη μια δεκαετία, αποδεικνύεται ή τουλάχιστον φαίνεται πολύ πιθανό ότι έπασχαν από σοβαρές διανοητικές και συναισθηματικές διαταραχές. Από τον Μπάιντεν, ο οποίος έπασχε από άνοια περνάμε στον Τραμπ ο οποίος υποφέρει από κάποια σοβαρά ψυχό- διανοητικά σύνδρομα. Και τους δύο, υπάρχει ένας ολόκληρος μηχανισμός ο οποίος τους υπακούει και τους υπηρετεί, τον δε Τραμπ τον συνοδεύουν ευάριθμοι απατεώνες και θρησκόληπτοι φανατικοί (όχι ότι ποτέ οι ΗΠΑ «υπέφεραν» από έλλειψη απατεώνων).

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στις διεθνείς σχέσεις σήμερα είναι οι ΗΠΑ ως μη-δημοκρατική ουσιαστικώς χώρα (έστω με τους αστικούς όρους των ελέγχων και εγγυήσεων) και ως «rogue- superpower».

Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική του Ιράν περί μη συμφωνίας σε μια πρόχειρη και άμεση ανακωχή είναι απολύτως λογική. Οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν καμιά αξιοπιστία και το πάλεψαν πάρα πολύ επίμονα αυτό το «επίτευγμα». Προφανές καθίσταται πως οποιαδήποτε σχετική πρωτοβουλία περί ανακωχής από πλευράς τους, μοιάζει περισσότερο με απόπειρα ανασυγκρότησής τους ενόψει νέου γύρου εχθροπραξιών. Το Ιράν δεν έχει κανέναν λόγο να τους δώσει οικονομικές και στρατιωτικές «ανάσες». Μόνο η καθαρή ήττα και η αναίρεση τόσο της παρουσίας των ΗΠΑ στην περιοχή, δια της απομάκρυνσης των βάσεών τους, όσο και της σιωνιστικής πολιτικής του Ισραήλ (αν υποθέσει κανείς ότι μπορεί να υπάρξει μη- σιωνιστικό Ισραήλ) θα μπορούσαν να αποτελούν ουσιαστικές εγγυήσεις ειρήνης. Ενδεχομένως, το Ιράν να θέσει στο τραπέζι το ζήτημα κάποιου ελέγχου από διεθνή μηχανισμό, της πολιτικής του Ισραήλ, με ταυτόχρονη ίδρυση βιώσιμου κράτους της Παλαιστίνης και αποχώρηση του Ισραήλ από τον Λίβανο.

Στον ορίζοντα όμως θα πρέπει να αναμένει κανείς επίσης την αλλαγή πολιτικής ή και το τέλος των δορυφορικών ως προς τις ΗΠΑ και το Ισραήλ καθεστώτων της περιοχής υπό το φως τέτοιων εξελίξεων, επιδίωξης μιας πραγματικής ειρήνης. Πραγματικές εγγυήσεις ειρήνης μπορούν να έρθουν μόνο με την αλλαγή του πολιτικού και διεθνούς χάρτη της περιοχής με άλλα λόγια και κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο και για τις ΗΠΑ και για το Ισραήλ, τουλάχιστον μέχρι να ηττηθούν οριστικώς και αμετακλήτως.

Ακόμα και αν οι ΗΠΑ θα ήθελαν να φύγουν έστω και ηττημένες, μια οποιαδήποτε τέτοια κίνησή τους, χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τις αραβικές μοναρχίες του Κόλπου, την Ιορδανία, την Αίγυπτο και φυσικά το Ισραήλ, θα μηδενίσει την όποια αξιοπιστία ακόμα τυχόν διαθέτουν.

Γι’ αυτό και πρέπει να δει κανείς τις εναλλακτικές των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Η υποχώρησή τους τώρα θα αποτελέσει τεράστιο σοκ για το κατεστημένο τους και επιπλέον θα προκαλέσει ρήγμα στην πολιτική τους στην περιοχή το οποίο θα συμπαρασύρει πιθανότατα το δολάριο. Οι επιλογές τους είναι δύο: χερσαία επέμβαση ή/και χρήση πυρηνικού πλήγματος, είτε με πυρηνικό όπλο είτε με πλήγμα σε πυρηνικό αντιδραστήρα.

Για να δούμε το πρώτο σενάριο, έχει αξία να θυμηθούμε τι συνέβη στην επιχείρηση διάσωσης του πιλότου τους. Η κλίμακα των απωλειών μόνο για αυτήν την επιχείρηση αποδείχθηκε μεγάλη, καθώς οι ΗΠΑ έχασαν αεροπλάνα αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων. Η επιχείρηση περιλάμβανε όλα τα είδη μονάδων Ειδικών Δυνάμεων που ισοδυναμούσαν με «μπότες στο έδαφος» στο εσωτερικό του Ιράν για πρώτη φορά – τουλάχιστον επισήμως.

Το Fox News υποστήριξε ότι το 2ο μέλος του πληρώματος του μαχητικού αεροσκάφους F15E που καταρρίφθηκε, διασώθηκε και ότι τα μέλη της ομάδας διάσωσης που τον έβγαλαν πίσω από τις γραμμές του εχθρού στο Ιράν βρίσκονται ασφαλή έξω από το Ιράν.

Πολλά στρώματα επίλεκτων δυνάμεων διάσωσης συμμετείχαν στην πολύπλοκη, πολυεπίπεδη αποστολή τόσο για να βρουν το μέλος του πληρώματος όσο και για να κρατήσουν μακριά τις ιρανικές δυνάμεις. Το Fox News μετέδωσε ότι διεξήχθησαν μάχες στο έδαφος, αλλά ότι κανένας Αμερικανός δεν σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της επιχείρησης. Άλλες αναφορές κάνουν λόγο σε νεκρούς στρατιώτες των ΗΠΑ, τα ονόματα των οποίων ωστόσο δεν ανακοινώνονται.

Το Fox News επιβεβαιώνει ότι το A10 Warthog που συνετρίβη την Παρασκευή συμμετείχε στην παροχή κάλυψης στις ομάδες διάσωσης που αναζητούσαν τον πιλότο. Συνετρίβη στο Κουβέιτ (αναφέρθηκε για πρώτη φορά από το ABC την Παρασκευή), αλλά ο πιλότος του κατάφερε να εκτιναχθεί με ασφάλεια και διασώθηκε. Καταστράφηκαν αεροσκάφη που έφεραν ευαίσθητο εξοπλισμό.

Το F15E καταστράφηκε σχεδόν κατά την πρόσκρουση. Δύο ελικόπτερα διάσωσης χτυπήθηκαν από εχθρικά πυρά την Παρασκευή και τα μέλη του πληρώματος τραυματίστηκαν από εχθρικά πυρά, αλλά κατάφεραν να βγουν από το Ιράν. Οι διάφορες ομάδες των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ, φέρεται να ενεπλάκησαν σε μάχες εναντίον των ιρανικών πολιτοφυλακών Basij προκειμένου να τις κρατήσουν υπό κάλυψη πυρών ενώ ο αεροπόρος απομακρύνθηκε. Οι ΗΠΑ έχασαν δύο αεροσκάφη C-130 και δύο ελικόπτερα, τουλάχιστον. Δε γνωρίζουμε τον αριθμό και τη σοβαρότητα των τραυματιών. Με άλλα λόγια μέσα σε όχι περισσότερες από δύο ημέρες και χωρίς να λαμβάνει χώρα χερσαία εισβολή (πλήρης τουλάχιστον) έχασαν 5 πανάκριβα επανδρωμένα αεροπορικά μέσα, χωρίς να αναφερόμαστε στα μη- επανδρωμένα, ενώ δεν είμαστε σίγουροι για τις απώλειές τους.

Υπάρχουν φήμες ότι στην πραγματικότητα επρόκειτο για απόπειρα επιχείρησης κατάληψης των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ισφαχάν, η οποία «στράβωσε». Ό,τι και να συμβαίνει από τα δύο, οι απώλειες στο επίπεδο του υλικού είναι μεγάλες συγκριτικώς προς την έκταση της επιχείρησης. Αποδεικνύεται ότι μια πολύμηνη ή και πολύχρονη χερσαία εκστρατεία μπορεί να αποβεί απλώς, απολύτως καταστροφική για τις δυνάμεις των ΗΠΑ.

Μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο, ποιος είναι ο πιο γρήγορος τρόπος (στο μυαλό των ηγεσιών ΗΠΑ και Ισραήλ) προκειμένου να αποπειραθούν την πλήρη υποταγή και καταστροφή του Ιράν; Το πυρηνικό πλήγμα πιθανότατα.

Εξ ου και η περιδίνηση του προέδρου των ΗΠΑ. Έχει εγκλωβιστεί σε μια νέα φάση κλιμάκωσης με ολοένα λιγότερα χαρτιά στα χέρια του. Δεν πρόκειται προς το παρόν μόνο περί προσωπικής του ταπείνωσης αλλά περί αποδόμησης της ισχύος των ΗΠΑ ίσως και οριστικής, η οποία απειλεί την περιοχή με ερημοποίηση.