Γιώργης Έξαρχος – Στιχουργήματα: «Έρως… θέρος»

… Έρως κι Αγάπη

Δεν είν’ ο Έρως ατραπός μήτε και λεωφόρος
είν’ ένας χτύπος της καρδιάς, άγγελος κι εωσφόρος`
σαν το νεράκι λαγαρός, που πίνεις… δεν χορταίνεις
ξαναγεννιέσαι μέσα σου, συνάμα και πεθαίνεις`
σε πάει στα πέρατα της γης, στου σύμπαντος την άκρη
στο διαμαντένιο κρύβεται των ομματιών το δάκρυ`
χωρίς νερό, χωρίς ψωμί, κόβει δίψα και πείνα
κάνει τον έρμο και φτωχό, ζάμπλουτο και μαικήνα`
κι είναι φορές –σ’ ακρόκλαδα– τον βλέπεις σαν αηδόνι
να τραγουδά ακατάπαυστα άσμα που δεν τελειώνει!…
*
Δεν είναι ο Έρως σαν αυτό οπού το λέν’ Αγάπη
γιατί η αγάπη είν’ θαλπωρή και της ζωής τ’ αλάτι`
χωρίς αγάπη δεν μπορείς την ζήση σου να νιώσεις
κι όταν την χάσεις σαν κερί στην μοναξιά θα λιώσεις`
θα ’σαι σαν τον χιονάνθρωπο, λευκός και παγωμένος
στης μοναξιάς τους παγετούς, στο ψύχος αφημένος`
η αγάπη είναι χόβολη, που την φυσάς κι ανάβει
και πυρακτώνει την καρδιά, ωσάν της βάτρας χάδι`
μοιάζει με φλόγα καντηλιού, που ανεβοκατεβαίνει
και θέλει λάδι σταθερά, αλλιώτικα … θα σβαίνει!…

Έρως κι Αγάπη στην ψυχή όταν ανταμωθούνε
κάνουν τον άνθρωπο Θεό – κάτι που όλοι ποθούνε`
όταν υπάρχει έρωτας και σεβασμός κι αγάπη
κρατάς μες στην παλάμη σου του σύμπαντος τα πλάτη`
κι όταν ο έρως γίνεται βροντή κι αστραποβόλι
μες στης αγάπης την καρδιά μπήγεται μαύρο βόλι`
και μένει η αγάπη ορφανή, μια δύστυχη παιδούλα
γίνεται απ’ αρχόντισσα, του ριζικού της δούλα`
κλείνεται στο καβούκι της, την βάτρα της ν’ ανάψει
στις στάχτες της τα δάκρυα ωσάν δαυλούς να κάψει!…
*
Όταν η Αγάπη εξατμιστεί κι ο Έρωτας πεθάνει
«κρανίου τόπος» η ζωή … και για ζωή δεν κάνει…
*
Έρωτα που και πολέμους ξέρεις ’σύ για να κερδίζεις
της Αγάπης τα καράβια στα πελάγη δεν τα ορίζεις`
Έρως και Αγάπη «Ένα» όταν ταυτιστούν και γίνουν
νέκταρ κι αμβροσία τότε των Θεών θα τρων θα πίνουν…

Γιώργης Έξαρχος

…………….

Φαρέτρα