Βέροια Γράμματα & Τέχνες Μουσική Ρεπορτάζ

Βέροια – “Τα τραγούδια της Επανάστασης”: Μια ποιοτική εκδήλωση μνήμης και τιμής στους αγωνιστές της, με τους Π. Λάλεζα & Δ. Παράσχο

22/03/2026, 14:41

Πρωτότυπη η ιδέα να παρουσιαστούν παραμονές της Επετείου της Επανάστασης του ’21 τραγούδια εμπνευσμένα από τους αγώνες της, θυμίζοντας έτσι τον ρόλο της Παράδοσης, που τροφοδοτεί τη μνήμη αλλά και την Ιστορία.

Σε μια εποχή σαν τη σημερινή, όπου και η μουσική των περισσότερων τραγουδιών αλλά και οι στίχοι κάθε άλλο παρά θυμίζουν Ελλάδα, (αλλοτριωμένη καθώς είναι η χώρα εδώ και καιρό), η μνήμη των ήχων και των στίχων της χθεσινής συναυλίας στον Χώρο Τεχνών της Βέροιας “Θάνος Μικρούτσικος” ήταν μια υπενθύμιση της ταυτότητας αυτού του έθνους, που τόσες περιπέτειες πέρασε, για να φτάσει μέχρι εδώ.

Το καλλιτεχνικό γραφείο “MAESTRIA”, με υπεύθυνη την Χάρι Πατσαβούρα, έστησε μια συναυλία με ποιοτικό πρόσημο αφιερωμένη στα τραγούδια της Επανάστασης, που αντανακλούν με τον καλύτερο τρόπο τους αγώνες, αλλά και το πρόσωπο των πρωταγωνιστών της.

Με γεμάτο τον Χώρο Τεχνών “Θάνος Μικρούτσικος”, θετικό σημάδι, στη σκηνή η ορχήστρα του Δημήτρη Παράσχου και η φωνή του Παναγιώτη Λάλεζα σε πλήρη αρμονία, ξαναθύμισαν εκείνα τα ηρωικά χρόνια.

Και τα θύμισαν όχι μόνο με τραγούδι και μουσική αλλά και με λόγο. Ο Κώστας Τσώνης, χοροδιδάσκαλος και ερευνητής της λαϊκής μουσικοχορευτικής παράδοσης, ξεκίνησε με ένα απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Στρατηγού Μακρυγιάννη, όπου φαινόταν ο ρόλος του τραγουδιού, όταν ξαπόσταιναν οι πολεμιστές, παίρνοντας με το τραγούδι δύναμη για τη συνέχεια.

Ο Παναγιώτης Λάλεζας μπήκε στην σκηνή τραγουδώντας με την δωρική φωνή του, χωρίς μουσική και μικρόφωνο, το “ο ήλιος εβασίλεψε, Έλληνά μου”. Ίσως ήταν η πιο ατμοσφαιρική στιγμή της συναυλίας.

Ο Δημήτρης Παράσχος με την ορχήστρα του μπήκαν στη σκηνή, πήραν θέση και ο λόγος συνταιριασμένος με τη μουσική έκανε την τοιχογραφία μια πραγματικά ηρωικής εποχής, τόσο διαφορετικής από τη δική μας.

Ο Παράσχος με το κλαρίνο του ο Αντώνης Παπαδόπουλος με εναλλαγή κρουστών, ο Γιάννης Κουσουλάκης με το βιολί του και ο Γιώργος Ματθαίου με το λαούτο του έντυσαν τη φωνή του Λάλεζα μελωδικά.

Και ήταν η φωνή πραγματικά μοναδική, αυτή που θα ταίριαζε σε ένα τέτοιο ηρωικό περιεχόμενο τραγουδιών, με τον ίδιο τον τραγουδιστή να ταυτίζεται με τους ήχους και τους στίχους συνεπαρμένος.

Ο Κώστας Τσώνης έκανε μια πορεία μέσα στον χρόνο και τον τόπο ξεκινώντας από τον Μοριά και τη Ρούμελη. Το πασίγνωστο και επιβλητικό “Των Κολοκοτρωναίων” έδωσε τη θέση του σε άλλα. Προσωπικότητες, όπως του Καραϊσκάκη ή του Μπότσαρη ή του Τζαβέλα, παρελάσανε μέσα από τα τραγούδια, με πορεία προς την Ήπειρο, τη Θεσσαλία, τα παράλια της Μικράς Ασίας και τα νησιά.

Με τραγούδι κλέφτικο για τον Ζιάκα των Γρεβενών και με επίλογο το ολοκαύτωμα της Νάουσας με την συγκινητική “Μακρυνίτσα” της, καταλήγοντας στο ελεγειακό “Παιδιά της Σαμαρίνας” ίσως η φράση του Κώστα Τσώνη “τα τραγούδια μιλούν και θυμούνται”, να ήταν το απόσταγμα της βραδιάς.