“Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και το χρέος των εκπαιδευτικών” / γράφει η Ευγενία Καβαλλάρη

Οφείλει και η Ομοσπονδία μας να περιφρουρήσει το δικαίωμα και την υποχρέωσή μας να διδάξουμε την ειρήνη, να δράσουμε για την ειρήνη αναλαμβάνοντας την ιστορική ευθύνη να οργανώσει ένα δυναμικό αντιπολεμικό- αντιιμπεριαλιστικό κίνημα

Ευγενία Καβαλλάρη*

Η συγκυρία είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Η Μέση Ανατολή φλέγεται με την επίθεση ΗΠΑ- Ισραήλ στο Ιράν και η χώρα μας , όπως και η Κύπρος, γίνεται πολεμικός στόχος, καθώς η κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και όλες οι κυβερνήσεις διαχρονικά την έχουν μετατρέψει σε μια απέραντη Νατοϊκή βάση και ορμητήριο των στρατιωτικών επιθέσεων των ΗΠΑ. Ο Παναμάς, ο Καναδάς, η Γροιλανδία (που αποτελεί τμήμα της Δανίας) ,η Κούβα ανακοινώνονται ως οι επόμενοι στρατιωτικοί στόχοι, η Γάζα ισοπεδώνεται ακόμα παρά τη συμφωνηθείσα εκεχειρία, η Συρία διαμελίζεται, ο πόλεμος στην Ουκρανία μαίνεται με όλο και μεγαλύτερη ένταση, το ελληνικό κράτος  νίπτει τας χείρας του για τη γενοκτονία στη Γάζα και συνάπτει επικερδείς διακυβερνητικές συμφωνίες με το Ισραήλ, έχει εμπλακεί στον πόλεμο στην Ουκρανία και τώρα  στον πόλεμο κατά του Ιράν.

Σήμερα που κλιμακώνεται η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα και ηχούν τα τύμπανα του πολέμου σε πολλές περιοχές του κόσμου ,είναι ανάγκη να τεθεί στην πρώτη γραμμή το ζήτημα της αντιπολεμικής- αντιιμπεριαλιστικής πάλης  και το εκπαιδευτικό κίνημα, αλλά και οι εκπαιδευτικοί ως πολιτικά υποκείμενα οφείλουν να γίνουν μοχλός του αντιπολεμικού κινήματος.

Δυστυχώς σε επίπεδο ηγεσίας της ΟΛΜΕ και σε πολλά πρωτοβάθμια εκπαιδευτικά σωματεία εξαιτίας της στάσης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας επικρατεί ακινησία, οικτρή σιωπή υπονομεύοντας την κινητοποίηση των εκπαιδευτικών που μπορούν να διαδραματίσουν ουσιαστικό και καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του αντιπολεμικού κινήματος.  Η κατάσταση βέβαια είναι πιο θλιβερή σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ ,αποκαλυπτική της διάβρωσης που έχουν υποστεί οι ανώτερες συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι οποίες στο παρελθόν( 1999, 2003) είχαν ανταποκριθεί στις αντιπολεμικές – αντιιμπεριαλιστικές ανάγκες.

Επιτακτική  ανάγκη αποτελεί να συμβάλει το εκπαιδευτικό κίνημα με τα σωματεία του στο αντιπολεμικό κίνημα. Η εκπαίδευση ως θεσμοθετημένη μορφή παιδείας δεν μπορεί να υπάρξει σε καμιά περίοδο ως αυτόνομη λειτουργία . Επηρεάζεται και υποτάσσεται στις γενικότερες διαδικασίες και στα επιτακτικά αιτήματα των καιρών. Και το κυρίαρχο αίτημα που προβάλλει στην παρούσα συγκυρία είναι ο τερματισμός του πολέμου, η αποτροπή της γενίκευσής του, για την αποφυγή ενός παγκόσμιου ολέθρου. Χρέος των εκπαιδευτικών οργανώσεων αποτελεί η εγκατάλειψη της προκλητικής αφωνίας τους μπροστά στις θηριωδίες των ΗΠΑ- Ισραήλ και ο σχεδιασμός και υλοποίηση ποικιλόμορφων  αντιπολεμικών δράσεων και κινητοποιήσεων .Η παράδοση του εκπαιδευτικού κινήματος προσφέρει πλούσια παραδείγματα από τους πολέμους σε Γιουγκοσλαβία και Ιράκ.

Αλλά και ίδιοι οι εκπαιδευτικοί έχουμε χρέος να λειτουργήσουμε ως οι δάσκαλοι/ες της ειρήνης και της ελευθερίας στα σχολεία. Η ιδιομορφία του εκπαιδευτικού έργου απαιτεί από  εμάς, τους λειτουργούς του να διαθέτουμε ανεπτυγμένη και ασυμβίβαστη κοινωνική συνείδηση. Το διδακτικό μας έργο, σύμφωνα με την Κριτική Παιδαγωγική,   πρέπει να είναι συνδεδεμένο με την προσφορά στους μαθητές γνώσεων και κοινωνικών δεξιοτήτων αναγκαίων για να μπορούν να λειτουργούν ως κριτικά υποκείμενα, να αντιμετωπίζουν την αδικία, να είναι αφοσιωμένοι στην ανάπτυξη ενός κόσμου  χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, και στις παρούσες συνθήκες χωρίς πόλεμο.

Επομένως οφείλουμε η παιδαγωγική πράξη να συνδεθεί με αντιπολεμικές, έντονες και πολύμορφες δραστηριότητες εντός των εκπαιδευτικών θεσμών, για την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των μαθητών πάνω στα θέματα της ειρήνης, της ελευθερίας, των  δικαιωμάτων  των λαών, της φιλίας και της αλληλεγγύης των λαών.  Με βάση τη δυναμική, τις ιδιαιτερότητες και την ηλικία των μαθητών και αξιοποιώντας το διδακτικό υλικό μπορούμε να οργανώσουμε δράσεις ειρήνης: εικαστικές παρεμβάσεις, θεατρικές παραστάσεις, εκμάθηση αντιπολεμικών τραγουδιών, προβολή σχετικών ταινιών, επιλογή βιβλίων από ελληνική και ξένη λογοτεχνία, διδασκαλίες στις τάξεις αφιερωμένες στην ειρήνη και στους αγώνες των λαών,  συγκέντρωση ανθρωπιστικής βοήθειας κ.α. Με τις διδακτικές αυτές παρεμβάσεις θα καλλιεργηθεί στους μαθητές η φιλειρηνική συνείδηση, η ικανότητα κατανόησης και ερμηνείας των εξελίξεων και η επιθυμία ανάληψης δράσης ,συνολικά θα διαμορφωθεί η προσωπικότητα υπεύθυνων ανθρώπων. Δεν είναι δυνατόν να εκπονούνται προγράμματα για ενσυναίσθηση και πολιτειότητα  και να μην εστιάζουν στο βασικό και κύριο που πρέπει να απασχολεί όλους μας, τη διαφύλαξη της ειρήνης,  ως απαραίτητης συνθήκης για τη συνέχιση της ζωής και του πολιτισμού, ανεξάρτητα από τη δυναστεία των υποκριτικών και γελοίων ενίοτε αξόνων αξιολόγησης.

  Βέβαια  η Κυβέρνηση επιλέγει τις πειθαρχικές διώξεις ως βασικό μέσο  αυθαίρετων και αυταρχικών παρεμβάσεων στο διδακτικό μας έργο. Δράσεις  εκπαιδευτικών για την αυτονόητη καταδίκη της γενοκτονίας των Παλαιστινίων, της πολεμικής κτηνωδίας συναντούν τον αμείλικτο αυταρχισμό της Κυβέρνησης της ΝΔ που παραβλέπει και ακυρώνει αυτά που είναι κατοχυρωμένα στα νέα προγράμματα σπουδών (ΦΕΚ 29366/Δ1/ 23 Μαρτίου 2022) όπου προβλέπεται, μεταξύ των άλλων, η ενδυνάμωση της διάθεσης ειρηνικής συνύπαρξης με άλλους λαούς, η προώθηση της διεθνούς συνεργασίας και ειρήνης. Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να υπερασπίζουμε τον παιδαγωγικό μας, επιστημονικό και κοινωνικό μας ρόλο. Οφείλει και η Ομοσπονδία μας να περιφρουρήσει το δικαίωμα και την υποχρέωσή μας να διδάξουμε την ειρήνη, να δράσουμε για την ειρήνη αναλαμβάνοντας την ιστορική ευθύνη να οργανώσει ένα δυναμικό αντιπολεμικό- αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Η απραξία της συνιστά ουσιαστικά  ευθυγράμμιση των δυνάμεων της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας (ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ) με την κυβερνητική πολιτική  και τις τοποθετεί στην “πλευρά της ιστορίας” που η κυβέρνηση έχει επιβάλει, μακριά από τους εργαζόμενους και τα συμφέροντά τους.

*Ευγενία Καβαλλάρη,  μέλος των ΔΣ ΕΛΜΕ ΗΜΑΘΙΑΣ και του  ΚΕΜΕΤΕ( Κέντρο Μελετών και Τεκμηρίωσης της ΟΛΜΕ)

–

Φαρέτρα