Εκκοκκιστήριο Ιδεών – “Το κτίριο”/ Μια πρωτότυπη παράσταση για τον χρόνο και τη μνήμη με γέφυρα τη μουσική

09/03/2026, 15:11

Εκκοκκιστήριο Ιδεών. Να, ένα κτίριο, που στα νιάτα του αποτελούσε εκκοκκιστήριο βάμβακος και τώρα στην ωριμότητά του… ξεκκοκκίζει Ιδέες! Σ’ αυτό το κτίριο παίχτηκε 8 Μαρτίου η τελευταία παράσταση του πεντάμηνου κύκλου πολλών παραστάσεων που ανέβασε ο Πέτρος Μαλιάρας, με πάντα γεμάτη την πέτρινη αίθουσά του από κόσμο.

Και η τελευταία αυτή παράσταση, (σημαδιακό!), είχε τον τίτλο… “Το κτίριο”!

“Το κτίριο” στην πρώτη του μορφή ήταν βιβλίο, που κυκλοφόρησε το 2014 και η συγγραφέας του, η Πένυ Φυλακτάκη, του έδωσε τη θεατρική του μορφή με πρώτη παράσταση στην Οξφόρδη και την επόμενη σε θεατρική συνάντηση στα Βαλκάνια.

Ο Πέτρος Μαλιάρας, παίρνοντας στα χέρια του το κείμενο, είχε να δουλέψει σαφώς με κάτι πολύ πρωτότυπο. Ένα κτίριο μιλά και αφηγείται τα 100 χρόνια της ζωής του, που στην ουσία αποτελούν τη ζωή των ανθρώπων που το έχτισαν και πέρασαν μέσα απ’ αυτό γράφοντας όχι μόνο την ιστορία του αλλά και την ιστορία του τόπου.

Γιατί τι άλλο είναι η Ιστορία πέρα από διαδοχικές καταστάσεις ειρήνης, πολέμου, αγάπης, μίσους, κατορθωμάτων και καταβαραθρώσεων;

Το κτίριο μιλά από την πρώτη στιγμή που χτίζεται από ανθρώπινο χέρι μέχρι που στο τέλος κραυγάζει “γκρεμίστε με” κάτω από το βάρος των αλλεπάλληλων αλλαγών που υφίσταται, μάρτυρας της ανθρώπινης Ιστορίας. Και μιλά με ανθρώπινη φωνή!

Τολμηρό; Ναι. Πρωτότυπο; Σίγουρα. Δύσκολο να μεταφερθεί ο μονόλογός του, μεγάλων διαστάσεων, στο Θέατρο; Οπωσδήποτε.

Κι αν στις μέρες μας η ταυτότητα ανθρώπων αλλά και εθνών γίνεται όλο και πιο δύσκολη να σφραγίσει την ύπαρξή τους, καθώς η Παγκοσμιοποίηση έχει διαβρώσει τα πάντα, το ίδιο υφίσταται συμβολικά και το κτίριο στην 100χρονη ζωή του.

Ξεκινά από Κεντρική Εμπορική Στοά, μετατρέπεται σε Αρχηγείο, καταυλισμό θυμάτων πυρκαγιάς, Κεντρικό Τραπεζικό Ίδρυμα, Διοικητήριο, Νοσοκομείο, στόχο βομβαρδισμών, Πρώτο Δημόσιο Πανεπιστήμιο, Ασφάλεια, για να καταλήξει τελικά σε Θέατρο.

Αν οι καλύτερες στιγμές του είναι εκείνες της ειρήνης, όταν ήταν Εμπορική Στοά, ή πρώτο Δημόσιο Πανεπιστήμιο, είναι τόση η συσσώρευση εμπειριών, αρνητικών εμπειριών, που θέλει επιτέλους να πεθάνει.

Συμβολικό έργο, που συνδέει την ανθρώπινη ζωή με τη ζωή των άψυχων, που κάποτε θέλουν κι αυτά να μιλήσουν. Πώς; Έτσι.

Ο Πέτρος Μαλιάρας, που σκηνοθέτησε την παράσταση, έκανε τη μία φωνή πολλές. Το κτίριο είχε 13 φωνές, όσοι και οι ηθοποιοί της παράστασης. Μιλούσε ταυτόχρονα με 13 φωνές. Και μπορεί, βέβαια, ο σκηνοθέτης να έχει αποδείξει μέχρι τώρα ότι είναι ειδικός στον συγχρονισμό των πολλών φωνών, και το έχει κάνει πολλές φορές, εδώ όμως είχαμε πέρα από τον απόλυτο συγχρονισμό εξαιρετική κίνηση ταυτόχρονα, απόλυτη πλαστικότητα στην κίνηση.

Και πάλι, όμως, δεν θα είχε ξεφύγει από γνωστούς δρόμους, τους οποίους έχει περπατήσει ο σκηνοθέτης, αν δεν υπήρχε η μουσική, που συχνά συνόδευε, υπογράμμιζε το κείμενο και μεγέθυνε την συναισθηματική χροιά του λόγου.

Μουσικοί επί σκηνής ο Άλεξ Ιωσηφίδης και ο Βίκτωρ Παπαχρόνης, εξαιρετικοί, και με τραγούδια εμβόλιμα που έφερναν μιαν άλλη μελωδική αίσθηση που πήγαζε από την παράδοση, έδωσαν άλλη ταυτότητα στην παράσταση, κρατώντας το κοινό σε απόλυτη μέθεξη.

Σε θύελλα χειροκροτημάτων ο Πέτρος Μαλιάρας αποχαιρέτησε το κοινό λέγοντας πως μ’ αυτήν την παράσταση κλείνει ο κύκλος των πεντάμηνων παραστάσεων που δόθηκαν στο Εκκοκκιστήριο Ιδεών, ευχαριστώντας τον “στρατό”, όπως τον χαρακτήρισε, των ανθρώπων που τον στήριξαν, πέρα από τους ερασιτέχνες ηθοποιούς του και προπαντός τη Μαίρη και τον Γιάννη Ναζλίδη, που του πρόσφεραν τη φιλόξενη στέγη του Εκκοκκιστηρίου.

Και η αλήθεια είναι πως με τις παραστάσεις του Πέτρου Μαλιάρα και των NOVAN THEATER GROUP, το Εκκοκκιστήριο, πέρα από τη λάμψη που είχε ως πόλος έλξης ανήσυχων ανθρώπων που αγαπούν τις διάφορες μορφές των Γραμμάτων & των Τεχνών, απέκτησε μια ακόμη διάσταση, αυτήν της θεατρικής στέγης, με πολλούς “οπαδούς”.

Έπεται συνέχεια και ποια; Ίδωμεν.

Φωτογραφίες: faretra.info

…………………..