“Ιράν: Δημοκρατικοί και Τραμπ εις σάρκαν μία ελέω Ισραήλ” / γράφει ο Θέμης Τζήμας

Θα περίμενε κανείς ότι η πολιτική σύγκρουση στις ΗΠΑ θα χτυπούσε «κόκκινο». Ένας πρόεδρος που φέρεται σύμφωνα με έγγραφα του FBI να είναι παιδόφιλος και βιαστής αποτελεί επαρκή λόγο. Πολλώ δε μάλλον, όταν ετοιμάζεται να σύρει τις ΗΠΑ σε έναν ακόμα μείζονα πόλεμο. Κι όμως: όταν το Ισραήλ μπαίνει στη μέση, (όπως συμβαίνει και με τον Έπσταϊν και κατεξοχήν με το Ιράν) πέφτει σιωπή στο κομματικό σύστημα των ΗΠΑ. Σιωπή η οποία φωνάζει τη συμφωνία και των δύο κομμάτων.

Οι ΗΠΑ συγκεντρώνουν τη μεγαλύτερη αεροπορική δύναμη στη Μέση Ανατολή από την εισβολή στο Ιράκ το 2003. Οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ είναι έτοιμες να επιτεθούν άμεσα. Όλα δείχνουν ότι ο Τραμπ έχει αποφασίσει να επιτεθεί όπως μετέδωσε και το πρακτορείο Axios, δήθεν γιατί βαρέθηκε με τις διαπραγματεύσεις. Ο Νετανιάχου το απαίτησε και ο Τραμπ θα το κάνει όπως θα έκαναν (και έκαναν) και οι Δημοκρατικοί. Το ποιος διοικεί τις ΗΠΑ μας το έχει δείξει άλλωστε πέραν πάσης αμφιβολίας η υπόθεση Έπστιν.

Είναι όχι τυχαία, ελάχιστοι οι Δημοκρατικοί της Βουλής των Αντιπροσώπων όπως ο Ρο Κάνα εκείνοι που τοποθετούνται εναντίον του επερχόμενου πολέμου, όπως ακριβώς είχε συμβεί με την εισβολή στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Η ηγεσία των Δημοκρατικών σιωπά ωστόσο. Κανένας πόλεμος του κατεστημένου που διοικεί τις ΗΠΑ δε συνάντησε εδώ και δεκαετίες την αντίθεση των Δημοκρατικών. Έτσι και τώρα θα υποστηρίξουν σαφώς τον πόλεμο εναντίον του Ιράν. Η βάση τους, ιδίως εκείνο το τμήμα το οποίο στήριξε Σάντερς, όπως και το τμήμα του MAGA που πίστεψε στις διακηρύξεις Τραμπ θα δουν την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι για ακόμα μία φορά.

Όταν ξεκινήσει η επίθεση, μπορεί οι Δημοκρατικοί κάτι να ψελλίσουν αλλά στην πραγματικότητα θα είναι πολύ χαρούμενοι που ο Τραμπ θα κάνει για αυτούς τη βρώμικη δουλειά. Ο Τραμπ βρίσκεται στην ίδια πολιτική με τον Μπάιντεν, με τον Ομπάμα, με τον Μπους τον νεότερο κλπ., γιατί άλλωστε δεν αποφασίζει εκείνος. Η διαφορά συνίσταται στο ότι ο Τραμπ αντιπαθεί τις μακροχρόνιες πολεμικές δεσμεύσεις. Θα δούμε αν κάτι τέτοιο θα το αποφύγει ή όχι.

Ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Μαρκ Γουόρνερ είπε στην Κέιτι Ταρ του MS NOW: «Νομίζω ότι είναι σωστό ο πρόεδρος να έχει όλες τις επιλογές στο τραπέζι». Η κριτική του συνίστατο στο ότι δεν επιτέθηκε τον περασμένο μήνα, όταν η επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος με εσωτερικές αναταραχές βρισκόταν στο αποκορύφωμά της… «Πρώτα απ’ όλα, θυμηθείτε ότι ο πρόεδρος είπε στον προηγούμενο βομβαρδισμό μας ότι είχαμε εξαλείψει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν», είπε ο Γουόρνερ. «Ενώ σαφώς ο στρατός μας έκανε εξαιρετική δουλειά, δεν εξαλείψαμε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, νούμερο ένα. Δεύτερον, εάν ο πρόεδρος ζητά αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν – και το Ιράν είναι ένα απαίσιο καθεστώς – θα πρέπει να υποστηρίξει στο αμερικανικό κοινό και στον κόσμο πώς θα το κάνουμε αυτό».

Δεν είναι τυχαίο ότι στην ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στο Μόναχο, η οποία αποτέλεσε μια κορυφαία επαναφορά όλου του αποικιοκρατικού λόγου ως επισήμου λόγου των ΗΠΑ, δεν υπήρξε καμία ουσιαστική αντίθεση από τους Δημοκρατικούς. Οι Δημοκρατικοί είναι μία σάρκα με την ατζέντα Τραμπ, στο έδαφος του διεφθαρμένου κατεστημένου που διοικεί τις ΗΠΑ. Η πολεμοκαπηλία αποτελεί την κορυφαία εκδήλωση: πρέπει να είσαι Presidential άλλωστε, που σημαίνει να πρακτορεύεις τα Ισραηλινά συμφέροντα με μέσο τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες (και αυτές) έχουν μια αστική δικτατορία με εκλογές και ένα μονοκομματικό σύστημα με δύο φράξιες που ονομάζονται διαφορετικά κόμματα. Έχουν ένα κατεστημένο που πρακτορεύει τα συμφέροντα των υπερπλουσίων και του Ισραήλ. Η πολεμοκάπηλη ατζέντα αποτελεί το απόλυτο σημείο σύμπτωσης των δύο αυτών φραξιών. Η αντίδραση μέσα από τις ΗΠΑ είναι το δεύτερο σημαντικότερο όπλο εναντίον του πολέμου, μετά από τη μαχητική ικανότητα του Ιράν.