Τέσσερα χρόνια μετά τη «φορσέ» διαταγή Πούτιν για εισβολή στις ρωσόφωνες ανατολικές επαρχίες της Ουκρανίας, η κατάσταση στα πολεμικά μέτωπα αλλά και στο διπλωματικό/γεωπολιτικό πεδίο μοιάζει σαφώς πιο ξεκάθαρη. Ας τη συνοψίσουμε.
ΡΩΣΙΑ: Η Μόσχα, παρά τις μεγάλες απώλειες, έχει σε μεγάλο βαθμό πετύχει τους στρατιωτικούς της στόχους, κατακτώντας σχεδόν το εν τέταρτον της επικράτειας της προπολεμικής Ουκρανίας (πάνω από 120.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, σχεδόν μια Ελλάδα) και διατηρεί την απόλυτη στρατηγική πρωτοβουλία αλλά και συντριπτική υπεροπλία σε όλα τα μέτωπα, χωρίς να καταφύγει σε γενική επιστράτευση.
Μετατρέποντας τον μοντέρνο πόλεμο ελιγμών των πρώτων μηνών σε αργόσυρτο αλλά φονικό πόλεμο φθοράς και διορθώνοντας τις αρχικές επιχειρησιακές του «ανορθογραφίες», το Κρεμλίνο κατάφερε να προσαρμόσει την οικονομία του στις πολεμικές ανάγκες, ξεπερνώντας με σχετική ευκολία τις δυτικές κυρώσεις και στρέφοντας την… κάνουλα των ενεργειακών και άλλων εξαγωγών του προς την Ασία και τον συλλογικό Νότο, δηλαδή τους εταίρους της ομάδας BRICS+.
Και μπορεί η Δύση να κέρδισε με άνεση τον πόλεμο της προπαγάνδας, ειδικά στην πρώτη φάση της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης», αλλά στο εσωτερικό της Ρωσίας είναι φανερό πως η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού έχει ενστερνιστεί το αφήγημα πως η ουκρανική ένταξη στο δυτικό στρατόπεδο αποτελεί υπαρξιακή απειλή για τον ρωσικό λαό και άρα η αποτροπή της αξίζει κάθε θυσία. Όμως, αν και η αιμορραγία είναι μεγάλη, ο Πούτιν δεν έχει πραγματικό λόγο να καταλήξει σε κάποια ειρηνευτική συμφωνία· το αντίθετο, έχει κάθε λόγο να παρατείνει τον πόλεμο φθοράς έως ότου πετύχει την πλήρη κατάρρευση του ουκρανικού στρατού και μαζί ολόκληρου του ουκρανικού εθνικιστικού/φασιστικού (από τον καιρό του Μπαντέρα) αφηγήματος.
Άλλωστε η Ρωσία είναι σαφής στις αξιώσεις της: αποστρατιωτικοποίηση, αποναζιστικοποίηση, ουδετερότητα της Ουκρανίας, προστασία των δικαιωμάτων των ρωσόφωνων. Και βέβαια, εδώ που φτάσαμε, εξάντληση των οπλικών αποθεμάτων και μαζί, ει δυνατόν, εξουδετέρωση της μαχητικής ικανότητας ολόκληρου του ΝΑΤΟ, το οποίο βλέπει -δικαίως- ως τον πραγματικό της αντίπαλο σε αυτόν τον αδελφοκτόνο «πόλεμο δι’ αντιπροσώπων».
ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Το Κίεβο μοιάζει πια να έχει εξαντληθεί από κάθε άποψη: στρατιωτικά, οικονομικά και -κυρίως– δημογραφικά, καθώς πέρα από τις απροσμέτρητες απώλειες πρέπει να συνυπολογιστούν και τα εκατομμύρια πρόσφυγες προς τη Ρωσία, αλλά και τη Δύση, πρόσφυγες που στην πλειονότητά τους αρνούνται να επιστρέψουν σε μια κατεστραμμένη χώρα. Τα κενά στις αμυντικές γραμμές, όπως και τα απέραντα στρατιωτικά νεκροταφεία, είναι πλέον ορατά ακόμη και από το Διάστημα και η μέθοδος της βίαιης επιστράτευσης δεν αποδίδει πια καρπούς.
Ολες οι μεγάλες αντεπιθέσεις του Κιέβου, και ιδιαίτερα η απέλπιδα προσπάθεια του Ζελένσκι να ανακαταλάβει τη «χερσαία γέφυρα» της Κριμαίας το 2023, όπως και η τυχοδιωκτική εισβολή στη ρωσική επαρχία Κουρσκ το καλοκαίρι του ’24, απέτυχαν παταγωδώς, καταστρέφοντας, εκτός από τις πιο μάχιμες ουκρανικές μονάδες, και αμέτρητα δήθεν θαυματουργά δυτικά «wunder-waffen», που αφειδώς της προμήθευσαν ΗΠΑ και Ευρώπη.
Οι New York Times το έγραψαν χτες καθαρά: Το ουκρανικό μέτωπο καταρρέει και ο μόνος τρόπος να «αντέξει» είναι να βρεθούν με κάποιο μαγικό τρόπο 250.000 νέοι ετοιμοπόλεμοι και καλά εκπαιδευμένοι στρατιώτες- αλλά πού; Και όσο ο συνταγματικά… ληγμένος πρόεδρος παραμένει αδιάλλακτος, για να παραμείνει στην εξουσία, τόσο περισσότερα απαραίτητα για την κρατική επιβίωση εδάφη και πόρους κινδυνεύει να χάσει, την ώρα που οι Ρώσοι σφυροκοπούν ανηλεώς τις ενεργειακές υποδομές, βυθίζοντας καθημερινά τις πόλεις στο σκοτάδι και την παγωνιά.
ΗΠΑ: Ο αρχιτέκτονας και βασικός σπόνσορας (και) αυτής της σύρραξης, η Αμερική, βλέπει την επικείμενη συντριβή του δύσμοιρου ουκρανικού «πιονιού της» να έρχεται καλπάζοντας και προσπαθεί να απεμπλακεί μέσω της διπλωματίας, προκειμένου να σώσει ό,τι έχει απομείνει από το ηγεμονικό της γόητρο – εξ ου και οι σπασμωδικές προσπάθειες του Τραμπ να επιβάλει κάποιου τύπου εκεχειρία και «πάγωμα» του μετώπου, ακόμη και αν αυτή περιλαμβάνει την αμαχητί παράδοση και άλλων ουκρανικών εδαφών.
Η κατάσταση είναι βέβαια σχιζοφρενική – βραχυπρόθεσμα η Ουάσινγκτον μοιάζει να είναι ο μόνος κερδισμένος παίκτης από τον πόλεμο που σχεδίαζε εδώ και τόσες δεκαετίες, καθώς φαινομενικά πέτυχε τους βασικούς της στόχους: όχι μόνο να «ματώσει» τη Ρωσία, αλλά και παράλληλα να «δέσει» ξανά την Ευρώπη στο στρατιωτικό και ενεργειακό άρμα της, κόβοντας τον οικονομικό ομφάλιο λώρο που την ένωνε με τη Μόσχα – ενώ παράλληλα εξακολουθεί να θησαυρίζει από την πώληση του δικού της πανάκριβου LNG και των υπερτιμημένων οπλικών της συστημάτων στους προσκυνημένους «κουτόφραγκους».
Όμως το Κίεβο δεν είναι Σαϊγκόν ή Καμπούλ, να το εγκαταλείψεις σε μια νύχτα χωρίς να ξανακοιτάξεις πίσω σου– είναι φανερό πως μακροπρόθεσμα, η αποτυχία των ΗΠΑ και των συμμάχων τους να «γονατίσουν» τη Ρωσία και κυρίως να σπάσουν τους δεσμούς της με τη Κίνα και τις χώρες του συλλογικού Νότου μπορεί να αποτελέσει τη χαριστική βολή για την παγκόσμια ηγεμονία της, κάτι που φαίνεται άλλωστε και από τις αλλοπρόσαλλες και τυχοδιωκτικές επιθετικές ενέργειες του… πολέμαρχου Τραμπ.
ΕΥΡΩΠΗ: Οσο για τους αυτόχειρες Ευρωπαίους, τι να πει κανείς; Από την πρώτη κιόλας μέρα του πολέμου γράφω πως η ήπειρός μας αυτοκτονεί πολιτικά και οικονομικά, αρνούμενη το «μέρισμα ειρήνης» και τη φτηνή ρωσική ενέργεια και ποντάροντας τα ρέστα της στην αναβίωση της πολεμικής βιομηχανίας και τη ραγδαία επανα-στρατιωτικοποίηση, κόντρα στις προθέσεις του 80% και πλέον της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης, που –ευτυχώς- δεν έχει πειστεί ότι απειλείται με εισβολή από τη Ρωσία.
Κι όμως, οι ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ, από τον Μερτς μέχρι τον Μητσοτάκη, κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να παρατείνουν τον πόλεμο, αδιαφορώντας όχι μόνο για την επιβίωση της Ουκρανίας ως κρατικής οντότητας, αλλά και για τη μελλοντική οικονομική ευημερία των δικών τους λαών. Πόσες ευκαιρίες είχε η ευρωπαϊκή ηγεσία να παρέμβει και να «τελειώσει» αυτή τη σύρραξη προτού καν αρχίσει; Απειρες. Κι όμως, προτιμούν τη διαιώνιση του πολέμου μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό..
Άρθρα
Άρθρα
Κόσμος
Άρθρα
Άρθρα
Άρθρα
