Ελλάδα Εργασιακά Κοινωνία Σχόλια

“Βιολάντα”: Όχι δεν ντρέπονται!

Το να χάνονται με τέτοιο τραγικό τρόπο πέντε εργάτριες, πέντε νέες μανάδες -που επέλεγαν τη νυχτερινή βάρδια για να είναι τη μέρα με τα παιδιά τους- κι εσείς το ίδιο εργάτες που δουλεύετε για ένα κομμάτι ψωμί, που πλουτίζετε κάθε μέρα τον εργοδότη σας, από τη δική σας δουλειά, κι ενώ ξέρετε ότι είναι δικές του όλες οι ευθύνες για όλες αυτές τις ανθρωποκτονίες, τότε είστε όλοι άξιοι της τύχης σας.

Κι όχι μόνο αυτό! Ενώ ίσως ποτέ δεν διαδηλώσατε για τα δικαιώματά σας, διαδηλώνετε υπέρ αυτού που έχει την πρώτη ευθύνη γι αυτό το τραγικό γεγονός, υπέρ αυτού που από σας πλουτίζει και σας εκμεταλλεύεται άγρια για ένα κομμάτι ψωμί! 

Βέβαια, απ’ την άλλη το να τον υπερασπίζονται οι συνάδελφοί του, όσοι έχουν μερίδιο από την δική σας υπερεκμετάλλευση, μπορεί να θεωρηθεί ως κάτι απολύτως φυσιολογικό. Όμως μ’ όλους αυτούς με τους οποίους σήμερα συμβαδίζετε, εσείς εργάτες, τι μπορεί να σας ενώνει;   

Η αγανάκτηση της γυναίκας των Τρικάλων, βλέποντάς σας έξω από τα δικαστήρια τη στιγμή που εσείς υπερασπίζατε την αδικία, και που εκφράστηκε με το “δεν ντρέπεστε, νεκρές γυναίκες” , να ξέρετε ότι εκφράζει την αγανάκτηση, της συντριπτικής πλειοψηφία όχι μόνο των εργατών, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας!   

Όσο γι αυτούς, όχι δεν ντρέπονται!

far


Η Κυρία αυτή για το συγκεκριμένο γεγονός έγραψε στον προσωπικό της λογαριασμό στο φβ

Στέλλα Φώλια

2 ημ. 
Εν θερμώ
Περνώντας με αυτοκίνητο από τα Δικαστήρια Τρικάλων, κοντά στο σπίτι μου, έπεσα πάνω σε συγκέντρωση 80 ατόμων με πανό που έγραφαν ντροπή, αξιοπρέπεια κ.ά. Οι εργαζόμενοι της Βιολάντα, νέα παιδιά οι περισσότεροι συμπαραστέκονταν στο αφεντικό τους που κατέθετε. Τι ντροπή. Κατέβηκα και άρχισα να τους φωνάζω. Ένας κάμεραμαν μου είπε να φύγω γιατί θα με δείρουν. Οι μπάτσοι χλιαροί.
“Ντράπηκε και η ντροπή, λακέδες των αφεντικών, πάνω στα πτώματα 5 γυναικών, δουλεύετε και νομίζετε ότι σας κάνουν χάρη, θα ζήσετε σαν δούλοι, πώς θα αντικρίσετε τα παιδιά σας”, τέτοια. Έμειναν παγωμένοι σαν να τα άκουγαν πρώτη φορά. Στο τέλος ένας-δύο κινήθηκαν προς το μέρος μου, αλλά ήμουν σαν να γύριζα από μάθημα πολεμικών τεχνών.
Ένιωσα ότι αν δεν μίλαγα θα γύριζα σπίτι και θα έφτυνα στον καθρέφτη.
Να μιλάμε, παιδιά. Να υπάρχουμε παντού και με όλους τους τρόπους. Ειδικά σ’ αυτές τις σκοτεινές εποχές. 
Η εικόνα εργατών, υπερασπιστών του υπόδικου αφεντικού, έξω από τα δικαστήρια!

 

banner-article

Ροη ειδήσεων