“Πολύ στεναχωρήθηκαν…” / γράφει ο Φώτης Τερζάκης

Πολύ στενοχωρήθηκαν οι καθ’ ημάς πατριώτες από την προδοσία των «αδελφών Κούρδων» εκ μέρους των Αμερικανών «συμμάχων» τους. Διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για το ανήκουστο γεγονός ότι απενεργοποίησαν όπλα που οι ίδιοι (οι Αμερικανοί) τους είχαν δώσει, αφήνοντας τους στο έλεος των σαλαφιστικών συμμοριών του αλ-Σάραα που είναι πλέον με τη δική τους ευλογία (των Αμερικανών) επίσημος στρατός της Συρίας.

Τι περίεργο! Λες και βλέπουν για πρώτη φορά την οικτρή μοίρα όσων είχαν την ατυχή ιδέα να συνδέσουν τα συμφέροντά τους με μιαν αδίστακτη ιμπεριαλιστική δύναμη που έχει ρητά καταστήσει την αρπακτικότητα οδηγητικό της δόγμα· και ούτε αντιλαμβάνονται την ειρωνεία της χρήσης του όρου «σύμμαχοι» για όσους συμπράττουν με δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, οι οποίες αποδεδειγμένα αντιλαμβάνονται ως όργανα τους περιστασιακούς συμπράττοντες επιφυλάσσοντάς τους τη δέουσα μεταχείριση. Και αφού οι εν λόγω πατριώτες, οι ίδιοι αυτοί που αισθάνονται «σύμμαχοι» των Αμερικανοϊσραηλινών και καυχιούνται για την αγορά όπλων από τις ίδιες πηγές οι οποίες μπορούν με τον ίδιον τρόπο να τα απενεργοποιήσουν, που ακούς να μιλάνε για το Ιράν σαν να είναι εχθρική χώρα επειδή και μόνο την έχουν κηρύξει «εχθρό» οι κύριοί τους, αφού οι εν λόγω λοιπόν διαμαρτυρήθηκαν επαρκώς για την «προδοσία», δεν παραλείπουν να προειδοποιήσουν ότι, παρά ταύτα, δεν πρέπει αυτό να γίνει αφορμή για «έναν γενικευμένο αντιαμερικανισμό» (!) Σαν να μην καταλαβαίνουν ότι όταν μιλούν για τους Κούρδους μιλούν για τον εαυτό τους· ότι, παρά τις περιστασιακές αντικυβερνητικές τους κορώνες,  ανήκουν στην ίδια συνομοταξία με τα ερπετά που κυβερνούν αυτή τη χώρα, που την έχουν καταστήσει προσάρτημα του δολοφονικού άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ και που -όπως οι Ευρωπαίοι «εταίροι» τους- θα πρέπει μια μέρα να λογοδοτήσουν για συνενοχή σε φρικτά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, χωρίς το ελαφρυντικό της ανοησίας (δεδομένου ότι τα ίδια τα εγκλήματα στα οποία ενέχονται δεν έχουν λιγότερο θύμα τούς ίδιους).

Όσο λυπηρή κι αν είναι η μοίρα των Κούρδων της Συρίας, υπάρχει σ’ αυτό μια δικαιοσύνη κατά το ό,τι πληρώνουν το τίμημα της αφροσύνης τους, το ασυγχώρητο σφάλμα να συνταχθούν με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ κωφεύοντας στην οδύνη λαών σε ανάλογη θέση με τη δική τους, των Παλαιστινίων, και προδίδοντας το διεθνιστικό αίτημα του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα (που υπήρχε στις διακηρύξεις τους) υπέρ ενός κοντόθωρου εθνικιστικού υπολογισμού. Έγιναν το εργαλείο των Αμερικανών και της Δύσης για τους μεταβαλλόμενους χειρισμούς ενός άλλου εργαλείου της Δύσης, του ISIS, με τρόπο που να εξασφαλίζει την επικράτηση των σχεδίων των πρώτων για τον έλεγχο της Δυτικής Ασίας -και οι οποίοι σήμερα προορίζουν όλους αυτούς για δύναμη κρούσης κατά του Ιράν: να πολεμήσουν ξανά ένα ξένο πόλεμο, σαν proxy εκείνων οι οποίοι, όλο και λιγότερο ικανοί να πολεμήσουν μόνοι τους, αναζητούν αναλώσιμα εργαλεία για τους σκοπούς τους.

Το μάθημα που δεν πήραν οι Κούρδοι είναι το μάθημα που αρνείται να πάρει η σημερινή Ελλάδα (και δεν εννοώ μόνο την κυβέρνηση, γιατί η δουλοφροσύνη στους «ισχυρούς» είναι η πανούκλα των τιποτένιων¹): το μάθημα του Σαντάμ Χουσεΐν, το μάθημα των Ταλιμπάν και του Μπιν Λάντεν, το μάθημα των Ουκρανών, αλλά και το μάθημα, στην τελευταία καμπή του βρόμικου και ανελέητου αυτού παιχνιδιού, κάποιων προερχόμενων από τον «σκληρό πυρήνα» των ίδιων των εκβιαστών -όπως η Δανία.

Πολύ στενοχωρήθηκαν οι Ευρωπαίοι «δημοκράτες», οι ίδιοι αυτοί που προσκυνάνε ένα ανθρώπινο σκουπίδι όπως ο πρόεδρος Τραμπ, περικυκλωμένο από ανθρωποειδή-υπουργούς που προκαλούν θλιβερές σκέψεις για το ανθρώπινο είδος, λόγω της ωμής του διεκδίκησης «ευρωπαϊκού εδάφους», της Γροιλανδίας. Και από ποιον μάλιστα; Από τον πιο φλογερό «σύμμαχο», τη Δανία, που ήταν και παραμένει στην πρώτη γραμμή τής ΝΑΤΟϊκής αντιρωσικής συμμαχίας, ενορχηστρωμένης από τις ίδιες τις ΗΠΑ. Καθόλου δεν έθιξαν τη δημοκρατική τους ευαισθησία οι εν ψυχρώ δολοφονίες ανθρώπων στα διεθνή ύδατα της Καραϊβικής από τους ένστολους φονιάδες των ΗΠΑ, ούτε η μαφιόζικη απαγωγή ενός προέδρου κυρίαρχης χώρας, της Βενεζουέλας, ούτε οι καθ’ έξιν δολοφονίες Αμερικανών πολιτών από τα SS του Τραμπ², ούτε η θρασύτατες απειλές εναντίον μιας υπερήφανης και ανεξάρτητης χώρας, του Ιράν… Αντίθετα μάλιστα, υπερθεματίζουν και στηρίζουν με κάθε μέσον τη διεθνή ληστρική δύναμη, χάρη σ’ έναν χαμερπή υπολογισμό ότι υπηρετεί σιωπηρώς και τα δικά τους συμφέροντα. Μέχρις ότου αντιληφθούν ότι πρέπει να πιουν και οι ίδιοι από το ίδιο ποτήρι -μέχρις ότου αντιληφθούν (;) ότι όποιος λατρεύει και συνασπίζεται με την ισχύ θα γίνει αργά ή γρήγορα θύμα της κι ο ίδιος.

Και το ζήτημα δεν είναι απλώς τυπικό θέμα «διεθνούς δικαίου». Ένα θεσπισμένο (θετικό) δίκαιο, εθνικό είτε διεθνές, είναι μια συμφωνία, που σημαίνει ότι έχει ισχύ όσο οι συμβαλλόμενοι είναι διατεθειμένοι να την τηρούν και να δεσμεύονται απ’ αυτήν. Οι παραβιάσεις ενός κανόνα δικαίου δεν αναιρούν αυτομάτως την ισχύ του, λένε οι νομικιστές. Και σωστά· αλλά τι ποσοστό παραβιάσεων επιτρέπει να θεωρούμε ακόμα δεδομένη την εγκυρότητά του; 10%; 25%; 40%; 65%; Η πίστη στην «ύπαρξη» διεθνούς δικαίου ανεξαρτήτως ισχύουσας πρακτικής είναι θεολογία, λένε οι ρεαλιστές -κι έχουν επίσης δίκιο. Αλλά οι τελευταίοι τούτοι ξεχνούν πως η έννοια του «δικαίου» δεν ανάγεται απλώς σε χαρτιά και κανονισμούς· έχει ένα καθ’ ύλην περιεχόμενο, που εμμένει παρά τις μεταβολές των θετικών (θεσπισμένων) μορφών του: καθ’ ύλην περιεχόμενο της έννοιας του δικαίου είναι η ισότητα, στον βαθμό που εξ ορισμού προϋποθέτει αμοιβαία δέσμευση από τις πρόνοιές του. Ένα ad hoc χρησιμοποιούμενο «δίκαιο» είναι αντίφαση εν τοις όροις και μόνο γελοιογραφικά λειτουργεί πλέον η διατήρηση του όρου. Εδώ λοιπόν πρέπει να κάποιος να διαλέξει: αν θέλει να υπάρχει (ισχύει) κάποιας μορφής δίκαιο, πρέπει να καταστήσει αξιακό γνώμονα τής δράσης του την ισότητα (διεκδικώντας της όχι απλώς για τον εαυτό του αλλά για όλους), και αυτό σημαίνει επίσης την υποχρέωση να στρατευθεί, υπό οιεσδήποτε συνθήκες και με οιοδήποτε τίμημα, εναντίον του ισχυρού και της ισχύος· αν αντίθετα αναγνωρίζει την ισχύ ως μοναδικό ρυθμιστή των ανθρώπινων πραγμάτων, πρέπει να είναι έτοιμος να την υποστεί αδιαμαρτύρητα, όταν έρθει η στιγμή, και ο ίδιος. Και οι δύο επιλογές απαιτούν δράση, και οι δύο ενέχουν σκληρές διακινδυνεύσεις, αλλά μόνο η πρώτη διασώζει ένα στοιχείο αξιοπρέπειας αντάξιο του ανθρώπου, ακόμη και την ώρα τής πτώσης του.

Και μιας και ο λόγος περί Γροιλανδίας: αλήθεια, ποιανού «έδαφος» είναι η Γροιλανδία; Πνιγμένοι από το δίκιο τους οι Ευρωπαίοι για την τραμπούκικη διεκδίκηση «ευρωπαϊκού εδάφους» από τον πρόεδρο Τραμπ, ξέχασαν να ρωτήσουν για τους «ευρωπαϊκούς» τίτλους κυριότητας της αρκτικής γης. Η Γροιλανδία έχει αυτόχθονα πληθυσμό, τους Ινουίτ. Τον δέκατο όγδοο αιώνα αποικίστηκε (δεύτερη φορά) από τους Σκανδιναβούς και το 1814, μετά τον χωρισμό της Νορβηγίας από τη Δανία, η Γροιλανδία κηρύχθηκε δανική κτήση. Ο πληθυσμός της αντιμετωπίστηκε σαν λάφυρο του Βασιλείου της Δανίας· στερήθηκε όχι μόνο τους άφθονους φυσικούς του πόρους αλλά και τον ιθαγενή του πολιτισμό. Και πέρ’ από τις πολιτικές τού βίαιου εκχριστιανισμού και της αφομοίωσης, έγινε αντικείμενο πειραματικής εφαρμογής μίας από τις εφιαλτικότερες πρακτικές που γνώρισε ο εικοστός αιώνας, στην οποία οι «δημοκρατικοί» Σκανδιναβοί, όπως γνωρίζουμε σήμερα, προηγήθηκαν της ναζιστικής Γερμανίας: μεθόδων ευγονικής και ακούσιας στείρωσης.³ Η μοίρα των Ινουίτ είναι η ίδια με όλων των άλλων ιθαγενών λαών -Ινδιάνων, Αβοριγίνων, Αφρικανών, και ακόμα στις μέρες μας Παλαιστινίων- που γνώρισαν την κατάρα της ευρωπαϊκής «εγκατάστασης» και τη λεπίδα της αποικιοκρατίας στο ίδιο τους το σώμα.

Μία αρχαία ζωροαστρική εσχατολογία έλεγε ότι, την ώρα του θανάτου του, ο άνθρωπος βλέπει σε έναν καθρέφτη το είδωλο των πεπραγμένων του, και ανάλογα οδηγείται στον παράδεισο (λέξη περσική) ή σε έναν ωκεανό φωτιάς. Ολόκληρη η Δύση σήμερα κοιτάζεται στον επιθανάτιο καθρέφτη της· κι εκείνο που βλέπει είναι το αηδιαστικό πρόσωπο του προέδρου Τραμπ να της μορφάζει.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Οι οποίοι, μιμούμενοι την αναλγησία των κυρίων τους, αναμεταδίδουν προς τα κάτω, προς τους ακόμη πιο αδύναμους, την αλυσίδα της κτηνωδίας. Η πρόσφατη τραγωδία τής Χίου, όπου ένα σκάφος του Λιμενικού διεμβόλισε λέμβο με Αφγανούς μετανάστες κυριολεκτικά διαμελίζοντας 15, έρχεται να προστεθεί στο έγκλημα του 2023 στην Πύλο, με 82 πνιγμένους μετανάστες από τη Βόρειο Αφρική. Είναι σε όλους γνωστό ότι το Ελληνικό Λιμενικό διενεργεί συστηματικά push backs (επαναπροωθήσεις) μέσα σε ελληνικά χωρικά ύδατα, πρακτική αυστηρά απαγορευμένη διεθνώς εκεί όπου μόνη θεμιτή κι επιβεβλημένη ενέργεια είναι η διάσωση. Οποιαδήποτε νομική διαδικασία έχει κινηθεί κατά των αυτουργών, και κατά των κυβερνητικών τους εντολοδοτών, χάνεται στον απύθμενο βάλτο της ελληνικής «δικαιοσύνης» -όπως, εντελώς συμπτωματικά, συνέβη και με το σιδηροδρομικό έγκλημα των Τεμπών… Τουλάχιστον, το τελευταίο συντάραξε την ελληνική κοινωνία και έβγαλε χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους. Καθόλου δεν συνέβη το ίδιο με τα παραπάνω εγκλήματα του ελληνικού κράτους που στο κάτω-κάτω είχαν πολύ περισσότερα θύματα από το «δυστύχημα» των Τεμπών· απεναντίας, βλέπουμε ανθρώπους οι οποίοι πρωτοστάτησαν στον αγώνα για δικαίωση των νεκρών της σιδηροδρομικής τραγωδίας να μιλούν δημοσίως για «παράνομους εισβολείς» στη χώρα, και πίσω τους ολόκληρη κουστωδία δημοσιολογούντων να επισείουν τον κίνδυνο «διάλυσης και περαιτέρω κατακερματισμού των δυτικών κοινωνιών» από τις μεταναστευτικές ροές και «αλλοίωσης του εθνικού χαρακτήρα» -λες και οι δυτικές κοινωνίες περίμεναν τους μετανάστες για να διαλυθούν και να κατακερματιστούν, ή ο «εθνικός χαρακτήρας» προστατεύει αυτή την κοινωνία από την προϊούσα εξαχρείωση…

2. Ενώ, αντίθετα, χύνουν κροκοδείλια δάκρυα στις τηλεοπτικές οθόνες για την καταστολή των (ένοπλων) διαδηλωτών από το «αυταρχικό καθεστώς» του Ιράν. Και βλέπουμε πάντα εδώ, σε αυτή τη χώρα, δημοσιογράφους να ξεκινούν στερεότυπα τη συζήτηση ρωτώντας τους «ειδήμονες» καλεσμένους τους πόσο εύκολο, δύσκολο ή αδύνατο είναι ν’ αλλάξει το καθεστώς του Ιράν -αλλά ούτε μία φορά δεν ακούσαμε την απάντηση να ξεκινάει με το ερώτημα: γιατί πρέπει να αλλάξει το καθεστώς του Ιράν; Απαντιέται σιωπηρά εν παρόδω, βέβαια, στους ρητορικούς αυτοματισμούς όσων δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν το Ιράν στον χάρτη: «θεοκρατία», «καθεστώς μουλάδων» κτλ., επαναλαμβάνουν υπνωτικά οι ίδιοι εκείνοι που θεωρούν «κοσμική δημοκρατία» το σιωνιστικό καθεστώς του Ισραήλ, ή που θίγεται η εθνοθρησκευτική τους υπερηφάνεια όταν ο Σεργκέι Λαβρόφ, υπουργών Εξωτερικών της Ρωσίας, καταγγέλλει δικαίως το «καύχημα της Ορθοδοξίας», το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως και τον δουλοπρεπή Πατριάρχη του (που καθ’ υπαγόρευση των κυρίων του παραχώρησε αυτοκεφαλία στην Εκκλησία της Ουκρανίας) για «συνεργασία με ναζί» και «διάσπαση του Ορθόδοξου κόσμου».

3. Για τη συνεχιζόμενη αυτή πρακτική ώς τις ημέρες μας, βλ. τη συγκλονιστική πρόσφατη συνέντευξη της Άμαροκ Σόριν Πέτερσεν, ηθοποιού και ακτιβίστριας στον αγώνα για ανεξαρτησία των Ινουίτ, μίας από τις χιλιάδες αυτόχθονες γυναίκες που στείρωσαν μυστικά οι Δανοί: