“Βλαντίμιρ Πούτιν: Κατασκευάζοντας το απόλυτο Κακό” / γράφει ο Γιώργης-Βύρων Δάβος

Ήταν παραμονές των γιορτών όταν ο κόσμος κυριολεκτικά πάγωσε από την αποτρόπαια είδηση: οι λύκοι του Πούτιν (ναι, το DNA τους έδειξε πως είναι ρωσικοί) περνούν στη Λαπωνία και κατασπαράσσουν τους φιλανδικούς ταράνδους, επειδή στην επέκεινα της Ευρώπης βαρβαρική περιοχή όλοι οι κυνηγοί έχουν σταλεί στον πόλεμο, παρόλο που δεν υπάρχει αναγκαστική επιστράτευση στη Ρωσία. 

Αυτό αποκάλυπταν ένα ρεπορτάζ του αμερικανικού CNN, αλλά και «αξιόπιστα μέσα», πχ η ιταλική La Repubblica (με τίτλο «Ο Πόλεμος του Πούτιν σκοτώνει στη Φιλανδία») και η La Stampa. Διανθισμένο  με συνεντεύξεις από τον ιδιοκτήτη των ταράνδων και φερόμενους ως Φινλανδούς επιστήμονες, το δημοσίευμα άφηνε να αιωρείται και ο συμβολικός «φόνος» των Χριστουγέννων. Γιατί τα παιδιά στη Δύση πραγματικά κινδύνεψαν να μην πάρουν τα δώρα τους, επειδή ο Άη Βασίλης δεν θα είχε ταράνδους να ζέψει το έλκηθρό του. Πέρα από όλα τα άλλα κακά που έχουν βρει τη Δύση, υποτίθεται λόγω του Ουκρανικού,  ακόμη και τα Χριστούγεννα έπεσαν θύμα του σατανικού Πούτιν.

Την ώρα που η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν (η ίδια υπόλογη για τρανταχτά σκάνδαλα) κόπτεται και σηκώνει πρωτοβουλίες ενάντια στην παραπληροφόρηση, η ίδια η Ε.Ε. με όλους τους μηχανισμούς της, πέρα από τη λογοκρισία στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης, έχει αποδυθεί στη δική της προπαγάνδα.

Πότε Ρώσοι στρατιώτες εισέρχονται σε ένα ουκρανικό χωριό και απαγάγουν 50 ηλικιωμένες γυναίκες. Πότε εμφανίζονται Ρώσοι στρατιώτες πάνω σε καμήλες και άλογα, σκούτερ, μέχρι και πατίνια, σαραβαλιασμένα αυτοκίνητα. Πότε ο Πούτιν είναι άρρωστος και κυκλοφορεί με σωσία ή κάνει μπάνιο σε αίμα ελαφιού. Πότε ο ρωσικός στρατός έχει ξεμείνει από άρματα μάχης, στρατιώτες και στρατηγούς (βέβαια κινδυνολογούν οι «εμπνευσμένοι» ηγέτες μας πως μέχρι το 2029 η Ρωσία θα εισβάλει -χωρίς άρματα και στρατό, πώς;-στην υπόλοιπη Ευρώπη). Και πάντα, η Μόσχα πολεμά ανελέητα με υβριδικά μέσα και θανατηφόρα drones την ευρωπαϊκή δημοκρατία.

Κάποιος θα προτρέξει να δηλώσει πως πρόκειται απλώς για ανόητες ειδήσεις που προκαλούν γέλιο ή για τίτλους που δημιουργούν κλικ για εύκολη οπτικοποίηση. Εντούτοις, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Είναι δείγματα ότι έχει ενταθεί ένας γνωσιακός πόλεμος (cognitive war), που διεξάγεται από τις άρχουσες τάξεις μέσω οργανικών δημοσιογράφων, πολιτικών ή γνωστών προσωπικοτήτων και το πεδίο μάχης αυτού του πολέμου είναι το μυαλό μας. Οι γελοίες αυτές ειδήσεις, στόχο έχουν να νομιμοποιήσουν τις σοβαρές παραπλανητικές εικόνες, που αλλιώτικα -εάν προβάλλονταν αφ’ εαυτού θα έμπαιναν στη βάσανο της λογικής και κριτικής εξέτασης.

Για παράδειγμα δημοσιεύματα σε δυτικά ΜΜΕ που καυτηριάζουν την αυταρχικότητα του Πούτιν και τον έλεγχο που έχει επιβληθεί στη Ρωσία με τον πόλεμο, παρουσιάζοντας ως απόδειξη πως συνελήφθη η καλλιτέχνης Αλεξάνδρα Σκοτσιλένκο, που αντικατέστησε πινακίδες στην Αγία Πετρούπολη με αντιπολεμικά συνθήματα -λες και σε οποιοδήποτε δυτικό κράτος (που έχει κατεβάσει εκθέσεις ως βλάσφημες ή αντεθνικές) μία τέτοια πράξη θα περνούσε ατιμώρητη! 

Ή όταν τονίζουν πως έχει απαγορευθεί το Google, το Yahoo!, το  Instagram στη Ρωσία, όταν οι ίδιες οι εταιρείες και οι δυτικοί πολιτικοί εντολείς τους είναι εκείνοι που έχουν αποκόψει τη Ρωσία από το δίκτυο υπηρεσιών τους! Το γελοίο βοηθά να νομιμοποιηθεί το μη έγκυρο. Είναι σαν τον ρόλο που αντίστοιχα παίζει η ακροδεξιά στην πολιτική κι οδηγεί τον ψηφοφόρο στην ασφάλεια των αστικών κομμάτων.

Στόχος τούτης της εκστρατείας παραπληροφόρησης, με γελοίες και λογικοφανείς περιπτωσιολογίες, είναι να εμπεδωθεί στο μυαλό των Ευρωπαίων ο εξ Ανατολών κίνδυνος, να τυποποιηθεί η συναίνεσή τους στις πολεμικές βλέψεις της Ε.Ε. και η αποδοχή της θυσίας τους στο όνομα του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.

Ο μπαμπούλας του Πούτιν

Ήδη από το 2012, το Κρεμλίνο τρόμαζε τον «πολιτισμένο κόσμο» με τα θανατηφόρα όπλα του: όπως τα ψυχοτρονικά όπλα που μετέτρεπαν τους αντιπάλους σε «ζόμπι». Η είδηση ​​αναφέρθηκε από τον βρετανικό Τύπο και στη συνέχεια αναπαράχθηκε σε πολλά διαδικτυακά περιοδικά, τροφοδοτώντας και μελέτες για τη λειτουργία τέτοιων ειδήσεων.

Και δεν ήταν μόνο αυτό: διαρκώς ο φόβος για τους Ρώσους τροφοδοτείται με ειδήσεις όπως χρήση ζώων ως πολεμικές μηχανές: δελφίνια και φάλαινες μπελούγκα που χρησιμοποιούνται ως φρουροί και κατάσκοποι. Το μυστικό όπλο του Πούτιν; Το γιγάντιο χταπόδι δολοφόνος. Σύμφωνα με την Daily News, το δηλητήριό του θα μπορούσε να παραλύσει ανθρώπους από απόσταση 50 μέτρων. Δεν γνωρίζουμε αν αυτά ήταν δελτία τύπου της MI6 ή ειδήσεις που θα τροφοδοτούσαν το ευρύ κοινό για την αύξηση της τηλεθέασης (ή και τα δύο). Ωστόσο διακαής πόθος τους ήταν να δημιουργηθούν εντυπώσεις και μύθοι γύρω από την ρωσική απειλή. Ιστορίες που, όσο ανόητες κι αν είναι, επηρεάζουν και χειραγωγούν την κοινή γνώμη.

Ταυτόχρονα, για να μαυρίσουν και την αριστερή ακτιβιστική συνείδηση, δοξολογήθηκαν όσο τίποτε άλλο ad hoc ομάδες επιρροής, όπως οι Pussy Riot ή οι Femen. Με αποτέλεσμα να σφυρηλατηθεί η σημερινή συναίνεση αριστερών κομμάτων στον πόλεμο κατά  του  Πούτιν και του αυταρχισμού του. Βέβαια, οι νόμοι του Μακρόν για τη μαντίλα και το μαγιό-μπουρκίνι, οι μεταναστευτικές πολιτικές άλλων χωρών ή  ο σημερινός διωγμός της Ορθόδοξης εκκλησίας (ως φιλορωσικής) στην «προασπιζόμενη τον πολιτισμό» Ουκρανία, οι προγραφές και φυλακίσεις υποστηρικτών της Παλαιστίνης στη Βρετανία, οι διώξεις στην Φραντσέσκα Αλμπανέζι και οι εξουθενωτικές κυρώσεις στους δικαστές του Διεθνούς Δικαστηρίου Εγκλημάτων για τη θέση τους στην γενοκτονία της Γάζας, η πρόσφατη χωρίς πειστήρια  σύλληψη του Μοχάμεντ Χανούν και η κατάσχεση της βοήθειας προς τη Γάζα -με το σκεπτικό ότι επειδή η Χαμάς διοικεί τη Λωρίδα, θα καταλήξουν σε αυτήν- δεν συνιστούν αυταρχικές πολιτικές. Το αστείο είναι πως κάποιες από τις αξίες που προέβαλαν, πχ οι  Pussy Riot, σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες και σε μεγάλα ακροατήρια της ηπείρου θα σκανδάλιζαν και θα  ξεσήκωναν διαμαρτυρίες.

Κατασκευάζοντας τον απόλυτο εχθρό

Δυστυχώς, στην επιχείρηση τούτη βλέπουμε να αναβιώνουν όλες οι φόρμουλες της ναζιστικής προπαγάνδας για τους αντιπάλους. Ο Πούτιν εξομοιώνεται (κι όμως ναι) με τον Στάλιν και τον κομμουνισμό,  παρουσιάζεται ως αιμοσταγής εγκληματίας ή γίνεται καρικατούρα, περιγέλαστη μαζί κι αποτρόπαια. Γίνεται ο κατ’ εξοχήν «εξωτερικός» (και συνάμα με την ταύτιση και προγραφή όλων των ειρηνιστών στην  Ευρώπη ως υποστηρικτών του, χρίζεται και «εσωτερικός») εχθρός της ΕΕ, ακολουθώντας τον ορισμό και τις αφηγήσεις του νομοθεωρητικού τιμητή του Ναζισμού Καρλ Σμιτ.

Το 1995 ο Ουμπέρτο Έξι. περιγράφοντας τα 15 σημεία που μπορείς να αναγνωρίσεις τον Φασισμό, προσέθετε πως ένα από αυτά είναι «η τάση να τον παρουσιάζεις ανάλογα, πότε δυνατό, ως απειλή, πότε αδύναμο, ως υποδεέστερο της δικής μας δύναμης, ιστορικής ανωτερότητας» Και από τέτοιες οξύμωρες αναφορές το λεξιλόγιο των «δημοκρατικών» Ευρωπαίων (βλέπε ιδίως την Πολωνία, τη Γερμανία, την Ιταλία της Μελόνι κλπ) δεν στερείται καθόλου.

Οι κατηγορίες σύμφωνα με τις οποίες κατασκευάζεται η έννοια του «εχθρού» είναι συγκεκριμένες.

Απανθρωποποίηση: Ο εχθρός είναι μια καθαρή έκφραση του κακού. Ο Πούτιν είναι δικτάτορας, είναι σαν τον Χίτλερ ή μάλλον σαν τον Στάλιν, κατονομάζεται ως  Τσάρος -φέρνοντας στον νου τις εποχές του 19ου αιώνα και τις παρεμβάσεις της ρωσικής μοναρχίας στα ευρωπαϊκά πράγματα (Ιερά Συμμαχία, Πρωσία κλπ).

Δυσφήμιση  κι υποτίμηση του αντιπάλου: Ο εχθρός είναι αδύναμος, μπορεί να ηττηθεί εάν συνεργασθούμε και τον πολεμήσουμε, γιατί ο ρωσικός στρατός είναι διαλυμένος, η ρωσική οικονομία είναι αδύναμη και η χώρα είναι σε στενό κλοιό και θα καταρρεύσει χάρις στις κυρώσεις μας (το αντίθετο μάλλον συμβαίνει). Ο Ευρωπαίος κινδυνεύει από την «εισαγόμενη κρίση»: η κερδοσκοπία στα αγαθά, τη στέγη, την ενέργεια, η κατάρρευση της υγείας, της παιδείας, των δημόσιων μεταφορών, της γεωργίας, η κλιματική κρίση κι οι ανθρωπογενείς καταστροφές είναι απειλές που δεν οφείλονται στους Ευρωπαίους ολιγάρχες και τα μονοπώλια τους, αλλά στη στρατιωτική απειλή της Ρωσίας.

Απειλή: Ο εχθρός αντιπροσωπεύει μια υπαρξιακή και εγγενή απειλή. Την ίδια στιγμή που η Ρωσία αποτυγχάνει στον πόλεμο (δεν προελαύνει στα μέτωπα, χάνει πλοία κλπ), ταυτόχρονα απειλεί να εισβάλει στην Ευρώπη (από την οποία περιέργως έχει αφαιρεθεί η Ρωσία, σύμφωνα με την αναθεώρηση της γεωπολιτικής Ιστορίας της ηπείρου). Η Ρωσία σαμποτάρει το GPS της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, παραβιάζει τον εναέριο χώρο μας, στέλνει μη επανδρωμένα αεροσκάφη (έστω κι εάν έχει προειδοποιήσει), σαμποτάρει πετρελαιαγωγούς (άσχετα κι εάν ήταν Ουκρανοί πράκτορες-προβοκάτορες) κ.λπ. Άρα πρέπει να εξοπλιστούμε και να προετοιμαστούμε για μια άμεση αντιπαράθεση που τώρα φαίνεται αναπόφευκτη.

Ευρωπαϊκή Ανωτερότητα (Σουπρεματισμός): Εμείς είμαστε ο «Παράδεισος» και η Ρωσία η «Κόλαση» και ο πόλεμος νομιμοποιεί τη βούλησή μας να διατηρήσουμε τις «ανώτερες» αξίες μας από την σλαβική βαρβαρότητα: άλλωστε στο μέτωπο της Ουκρανίας για τη Ρωσία πολεμούν εγκληματίες -που βγήκαν χαριστικά από τις φυλακές-εθνικιστές κλπ, ενώ δεν υπάρχουν νεοναζί Αζόφ, «εθελοντές» ακροδεξιοί από όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ (φθάνουν τους 109), τους οποίους και τιμά ο ίδιος ο Ζελένσκι τον Απρίλιο.

Και φυσικά οι αριθμοί των ρωσικών απωλειών είναι υπερπολλαπλάσιες, εκατοντάδες χιλιάδες. Οι ουκρανικές λιγοστές -ίσως γιατί οι διεφθαρμένοι διοικητές δεν δηλώνουν νεκρούς και λιποτάκτες για να εισπράττουν τη μισθοδοσία τους και τα λεφτά για την επιμελητεία και προμήθειες. Για τον λόγο τούτο, λοιπόν, τη νίκη του ευρωπαϊκού ιδεώδους απέναντι στις σλαβικές ορδές, εμείς οι «ανώτεροι» Ευρωπαίοι πρέπει να κάνουμε θυσίες στην καθημερινότητα, ακόμη και να θυσιασθούμε (το «ζήτω ο θάνατος» των μελανοχιτώνων του Μουσολίνι, των ορδών του Φράνκο και των ναζιστικών στρατευμάτων, το vivere pericolosamente για τη φυλή, το έθνος, την Ευρώπη και το πνεύμα της, που αυτό διακήρυσσαν πως διαφυλάσσουν οι φασισμοί και ναζισμοί του 20 και 30).

Λογικοφανείς ανοησίες: Εκείνο το τέχνασμα που κυρίως μετέρχονται οι Ευρωπαίοι είναι εκείνο που ο μεγάλος φιλόσοφος Χάρι Φράνκφουρτ μελετούσε ως ορισμό του Bullshit . Όχι το ψέμα καθαυτό, αλλά τη διαστρέβλωση με αληθοφανή κατηγορήματα και καταστάσεις.   Γιατί όπως τονίζει «αυτό που ουσιαστικά διαστρεβλώνουν οι ανοησίες δεν είναι ούτε η κατάσταση πραγμάτων στην οποία αναφέρονται, ούτε οι πεποιθήσεις του ομιλητή σχετικά με αυτήν την κατάσταση πραγμάτων. Αυτά είναι εκείνα που διαστρεβλώνουν τα ψέματα, επειδή είναι ψευδή. Δεδομένου ότι οι ανοησίες δεν είναι απαραίτητα ψευδείς (πχ ότι συνελήφθη η καλλιτέχνης ακτιβίστρια ή ότι συνελήφθησαν διαδηλωτές, αρνητές στράτευσης κλπ), διαφέρουν από τα ψέματα στην πρόθεσή τους να μας διαστρεβλώσουν. Αυτός που εκπέμπει μία ανοησία (bullshiter) μπορεί να μην μας εξαπατά, ή ακόμα και να μην έχει πρόθεση να μας εξαπατήσει, ούτε για τα γεγονότα ούτε για το πώς αυτός τα αντιλαμβάνεται. Αυτό για το οποίο αναγκαστικά προσπαθεί να μας εξαπατήσει είναι η επιχείρησή του. Το μόνο αναπόφευκτα διακριτικό του χαρακτηριστικό είναι ότι με έναν συγκεκριμένο τρόπο διαστρεβλώνει αυτό που κάνει» (On Bullshit, Princeton Univ. Press, p.53-54. Οι Ευρωπαίοι με τα bullshit, καθώς γι’ αυτούς η αληθοτιμή μίας φράσης, μας λέει ο Φράνκφουρτ, δεν έχει σημασία,  προσπαθούν να περάσουν στους Ευρωπαίους το μήνυμα πως πρέπει να πολεμήσουν, για να εξασφαλίσει η μαρασμένη βιομηχανία και τα συμφέροντα που στηρίζουν οι Βρυξέλλες την κερδοφορία.

Να αγαπήσουμε τον Πόλεμο

Η κατασκευή του εχθρού στοχεύει στην πειθαρχία της κοινής γνώμης και  τον καθαγιασμό και την πλήρη αποδοχή του πολέμου ως φυσιολογικής συνθήκης στη ζωή του Ευρωπαίου.

Πρόκειται για έναν «Ιερό Πόλεμο», ανάλογο με εκείνον που δίνεται εναντίον του Ισλάμ για τους ακροδεξιούς και τους φιλοσιωνιστές, στον οποίο οι άνθρωποι πρέπει να αγαπούν τη μάχη, όσο μισούν τον «εχθρό».  Σύμφωνα με την προπαγάνδα, που διακινείται από τα πιο υψηλόβαθμα κλιμάκια της Ε.Ε. και ηγέτες της ( Μερτς, Μακρόν) ο δικός μας Ιερός Πόλεμος είναι πάντα πιο δίκαιος, πιο ανθρώπινος, πιο απαραίτητος από αυτόν των άλλων. Είναι πάντοτε ένας αμυντικός πόλεμος, είναι  εξαγωγή δημοκρατίας, μια ανθρωπιστική αποστολή, ένας αγώνας για την ελευθερία. Εάν βομβαρδίζουμε αμάχους στη Γάζα, την Υεμένη, τη Γιουγκοσλαβία, τη Βενεζουέλα  κι αλλού είναι γιατί υπερασπιζόμαστε τα υψηλότερα δυτικά ιδανικά και πασχίζουμε να ελευθερώσουμε λαούς (Συρία, Λιβύη, Ιράν, Αφγανιστάν) που καταπιέζονται από δικτάτορες μας ζητούν να τους βομβαρδίσουμε για να γίνουν δημοκρατίες σαν τις δικές μας.

Εμείς δεν είμαστε κακοί ή σφαγείς. Τα δικά μας θύματα, βάσει του bullshit, καθώς παραδεχόμαστε τα γεγονότα, όχι την αληθινή σημασία τους, είναι απλώς «Παράπλευρες Απώλειες». Κι ας ήταν εκατομμύρια παιδιά που σκοτώθηκαν στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Γιουγκοσλαβία, την Παλαιστίνη, την Υεμένη (εκεί ταυτόχρονα δείξουμε για τη σαρία της Σαουδικής Αραβίας, αλλά ευλογούμε τις βόμβες της στην Υεμένη και τον  λιμό που έχουν προκαλέσει). Παράλληλα, κακίζουμε τη Ρωσία γιατί με την εισβολή της βυθίζει σε πείνα την Αφρική, καθώς τα ουκρανικά σιτηρά δεν φθάνουν στους πληθυσμούς της ηπείρου, ενώ -όπως είναι γνωστό κι από τις αγροτικές κινητοποιήσεις σε Πολωνία κι Ευρώπη-πάνω από το 80% του ουκρανικού σιταριού καταλήγει στη Δύση και τις αγροτοδιατροφικές επιχειρήσεις της!

Στην Ουκρανία όμως , διεξάγοντας έναν proxy war,  δεν βρισκόμαστε εμείς  σε πόλεμο, αλλά υποστηρίζουμε την άμυνα μιας χώρας, με «ατελή» (βλέπε διεφθαρμένη)  δημοκρατία, που αντιστέκεται σε μια «απολύτως απρόκλητη και αδικαιολόγητη επιθετικότητα» από μια αυταρχική  δικτατορία. Βέβαια, κανείς δεν υπενθυμίζει τους διεφθαρμένους ολιγάρχες που με τη βοήθεια της Δύσης κυβέρνησαν την Ουκρανία, παραδίδοντας σε αμερικανικές επιχειρήσεις τους σιτοβολώνες κλπ. Ούτε ότι με παρότρυνση κι εξοπλισμό της Δύσης οι νεοναζί ξεκίνησαν την ένοπλη εξέγερση στο Μαϊντάν ενάντια σε πλειοψηφικά εκλεγμένη -ακόμη και από αηδιασμένους από τη διαφθορά Ουκρανούς- κυβέρνηση.  Ποιος θυμάται τις (ψευδείς όπως αποδείχθηκαν) κατηγορίες για τις μαζικές  θανατώσεις σκύλων από το «καθεστώς» Γιανουκόβιτς με φορητά κρεματόρια;

Όταν ο ναζισμός είναι «καλός»  

Μέσα στη φιλοπόλεμη ατμόσφαιρα, όπου η αγάπη για τον πόλεμο και τη θυσία είναι το άπαν, είναι κεφαλαιώδους σημασία να στηρίζουμε τους εχθρούς των εχθρών μας. Τούτη τη στιγμή, οι  φίλοι «μας» και προασπιστές της ευρωπαϊκής ελευθερίας είναι οι επίγονοι των φιλοναζιστικών ταγμάτων  στην Ουκρανία -εκεί όπου αλλού είναι οι σκληροί τζιχαντιστές ή οι άγριοι πολέμαρχοι. Πολύ λίγη σημασία έχει εάν σφαγιάζουν και δηλώνουν, αρκεί να πολεμούν τον εκάστοτε «τύραννο» (Πούτιν, Μαδούρο), που υποδεικνύει στην παγκόσμια κοινή γνώμη η Δύση.

Έτσι, ο  δυτικός Τύπος μετέτρεπε τα ουκρανικά νεοναζιστικά τάγματα σε ανθρωπιστές που μάχονται για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, βάλθηκαν να εξηγήσουν ότι η σβάστικα στους θυρεούς τους είναι στην πραγματικότητα ένα σύμβολο της σκανδιναβικής παράδοσης ή ότι οι «φιλορώσοι» στο Δημαρχείο στην Οδησσό «αυτοπυρπολήθηκαν» στις 2 Μαΐου 2014 (επίτηδες για να προκαλέσουν τη ρωσική εισβολή). Η ευρωπαϊκή  προπαγάνδα, που κατακεραυνώνει τη Λεπέν και τον Ορμπάν,  δικαιολογεί απόλυτα τον ουκρανικό ναζισμό. Από την αρχή της σύρραξης, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης επιδόθηκαν σε μια εξύμνηση του ουκρανικού πολιτισμού (άσχετα κι εάν πολιτιστικά ήταν συνδεδεμένος με τον ρωσικό). Τα τηλεοπτικά κανάλια άρχισαν να μεταδίδουν ουκρανικά πολιτιστικά προγράμματα (ειδήσεις στα ουκρανικά, κινούμενα σχέδια στην ουκρανική γλώσσα, τη σειρά του Netflix «Υπηρέτης του Λαού» με πρωταγωνιστή τον Ζελένσκι).

Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί έπαιξαν ουκρανικά πατριωτικά τραγούδια, όπως το «Oi u luzi chervona kalyna». ΜΚΟ και οργανώσεις κάθε είδους, που αδιαφορούσαν προηγουμένως για την στέρηση και καταπίεση των ρωσόφωνων περιοχών πριν την επέμβαση στην Κριμαία, κινητοποιήθηκαν αθρόα για να παραδώσουν ανθρωπιστική βοήθεια ή αμέσως να υποδεχθούν «καλούς» Ευρωπαίους και χριστιανούς πρόσφυγες.

Τώρα που οι Ουκρανοί φεύγουν μαζικά από τη χώρα αντί να πάνε στο μέτωπο,  διακινδυνεύοντας να πνιγούν στον ποταμό Τίσα, όχι μόνο δεν υπάρχουν ανθρωπιστικοί διάδρομοι, αλλά οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συζητούν επίσης με το Κίεβο τον επαναπατρισμό ανδρών σε ηλικία στράτευσης. Κρίμα στις πομπώδεις εκδηλώσεις και ρητορικές για την υποδοχή τους!

Κοινοβούλια, σχολεία, υπηρεσίες σε κάθε χώρα στοιχήθηκαν μέσα από τον τεράστιο ιδεολογικό μηχανισμό της Ε.Ε. στον ουκρανικό σκοπό, ενάντια στον εισβολέα που θέλει να προσαρτήσει εδάφη της χώρας -όπως λίγο αργότερα θα ταχθεί ολόψυχα στον σιωνιστικό σκοπό έπειτα από την εισβολή και τη γενοκτονία στη Γάζα και τη γενοκτονία των εν δυνάμει τζιχαντιστών.

«Καθαρμός» του ευρωπαϊκού «πολιτισμού» από κάθε ρωσικό στοιχείο

Βέβαια η «ουκρανοποίηση» της όποιας πολιτιστικής συνεισφοράς και της αποδοχής της από την «ένθεν» πλευρά, δεν περιελάμβανε auto da fe, όπως στη ναζιστική Γερμανία, την Ιταλία, Ισπανία κλπ. Όμως  παραστάσεις, συναυλίες και εκθέσεις Ρώσων καλλιτεχνών, ζωντανών και νεκρών, έχουν ακυρωθεί -και της επί Μενδώνη Ελλάδος περιλαμβανομένης. Τα προγράμματα επιστημονικής έρευνας με ρωσικά πανεπιστήμια έχουν ανασταλεί, και στην Ιταλία  έχουν ακυρωθεί ακόμη και μαθήματα για τον Ντοστογιέφσκι. Όλα αυτά συνέβησαν με την σαφή παρέμβαση ουκρανικών ομάδων, πιθανώς υποκινούμενων από την πρεσβεία  του Κιέβου στην Ιταλία. Υπάρχει ακόμη πίεση για αλλαγή των σχολικών βιβλίων της Ιστορίας στα δημοτικά και γυμνάσια, για να περιγράφεται η κατάσταση στην Κριμαία σύμφωνα με την κρατούσα άποψη κι όχι υπό την έννοια του διεθνούς δικαίου. Άλλωστε είπαμε: οι νεοναζί, τιμητές των Ες Ες, των ταγμάτων του Αζόφ είναι φίλοι και σύμμαχοι. 

Πολεμικός ολοκληρωτισμός;

Ταυτόχρονα με πολλαπλούς τρόπους οικοδομείται η διαθετική χειραγώγηση της πραγματικότητας σε δύο αποδεκτές από την πολιτική και τα μέσα ενημέρωσης διαστάσεις: καλό και κακό. Όπου εμείς είμαστε το καλό, οι άλλοι το απόλυτο κακό. Ο δήθεν πλουραλισμός των απόψεων, που υπερασπίζεται με νύχια και με δόντια η Ε.Ε.,  έχει μετατραπεί σε πλουραλισμό των μέσων ενημέρωσης που επαναλαμβάνουν την ίδια επίσημη κι υποκινούμενη άποψη.

Η απαγόρευση κυκλοφορίας των ρωσικών μέσων ενημέρωσης έχει χρησιμεύσει για να σβήσει όλες τις απόψεις διαφορετικές από αυτήν του ΝΑΤΟ και των Βρυξελλών. Πολύ περισσότερο ακούγεται κι αναπαράγεται ακόμη κι η ανιστόρητη άποψη της Κάγια Κάλας και του οσφυοκάμπτη Ρούτε. Τι παραπάνω από ολοκληρωτισμό δεν συνιστά αυτό το σύστημα, στο οποίο είναι επιτρεπτή μόνον η άποψη που συμφωνεί με τη μοναδική κι επίσημη απόφανση; Δεν είναι ολοκληρωτισμός όταν ένα φιλειρηνικό κίνημα αντιμετωπίζεται ως «φιλοπουτινικό», «φιλοτζιχαντιστικό», ακόμη κι οιωνεί τρομοκρατικό;

Η καθιερωμένη πληροφόρηση υπήρξε ένα από τα κύρια εργαλεία για την κατασκευή της κρατικής αλήθειας και για την μονόπλευρη και φανατική κινητοποίηση της κοινής γνώμης. Όποιος εκφράζει αμφιβολίες ή τολμά μία κριτική αυθωρεί και παραχρήμα στιγματίζεται ως «φιλορώσος», αντισημίτης και εγγράφεται στις μαύρες λίστες, υπόκειται δικαστικές διώξεις και λογοκρισία.

Την ώρα που κατηγορούμε τον Πούτιν ότι ενσαρκώνει τον Μεγάλο Αδελφό του Όργουελ, έχουμε στην Ευρώπη  όλα τα συστατικά του ολοκληρωτισμού: τον και με ισραηλινή τεχνολογία, απόλυτο έλεγχο και παρακολούθηση των πολιτών και των οργανώσεων, την περιφερόμενη από ενημερωτικά μονοπώλια κρατική αλήθεια, το εσωτερικό μέτωπο που πρέπει να εξουδετερωθεί, τον εξωτερικό  εχθρό των λαών και του πολιτισμού μας, το κυνήγι μαγισσών και την Ιερά Εξέταση των μέσων ενημέρωσης -φερέφωνων της εξουσίας.

Εάν δεν ήταν τόσο γελοίο -καίτοι υπαινίσσεται- τα «αξιόπιστα» μέσα ενημέρωσης της Ευρώπης εύκολα θα κατηγορούσαν τον Πούτιν ότι είναι το Κακό Πνεύμα που έκλεψε τα Χριστούγεννα!