“Η Ροζάβα εάλω, με τις πλάτες των ΗΠΑ, της Τουρκίας και της Ευρώπης” / γράφει ο Γιώργος Τσιάρας

Ονειρο ήταν και πάει. Με τη σφαγή των Κούρδων της Ροζάβα και την πλήρη επικράτηση των τζιχαντιστών πρώην (;) μελών της αλ-Κάιντα και στη βορειοανατολική Συρία ολοκληρώνεται μπροστά στα αδιάφορα μάτια όλου του κόσμου η τραγωδία του συριακού εμφυλίου. Προδομένη από τους δήθεν «προστάτες της», εγκαταλειμμένη απ’ όλον τον υπόλοιπο κόσμο, η ελεύθερη Ροζάβα -αυτό το μοναδικό πολιτικο-κοινωνικό πείραμα του συριακού Κουρδιστάν- δολοφονείται ανερυθρίαστα από τους αιμοσταγείς τζιχαντιστές, με τις ευλογίες Αμερικής και Ευρώπης.

Εναν χρόνο και κάτι μετά την αιφνιδιαστική πτώση του καθεστώτος αλ-Ασαντ και την κατάκτηση της εξουσίας, ο πρώην καταζητούμενος πολέμαρχος αλ-Τζολάνι, που με «νονούς» τους Τούρκους και τους Σαουδάραβες βαπτίστηκε εν μιά νυκτί «πρόεδρος» αλ-Σάρα, πανηγυρίζει την «ένωση» της Συρίας κάτω από τη φασιστική μπότα του. Και βέβαια η Τουρκία του Ερντογάν πανηγυρίζει, καθώς οι ΗΠΑ και ο Τραμπ έκαναν πράξη όσα έλεγαν πως θα κάνουν ήδη από την πρώτη θητεία του, το 2017: τα βρήκαν με τους εξτρεμιστές που υποτίθεται πως πολεμούσαν και, έπειτα από μια και πλέον δεκαετία «συνεργασίας» ενάντια στον ISIS «άδειασαν» τους πάντα εύπιστους και προδομένους Κούρδους συμμάχους τους.

Μέσα σε λίγες μέρες, από τις 6 Ιανουαρίου που ξεκίνησε η επιχείρηση εναντίον τους, οι Κούρδοι έχασαν κυριολεκτικά τα πάντα: ο στρατός μπήκε προχτές στη Ράκα και εξακολουθεί να προελαύνει στις περιοχές που ήλεγχαν οι κουρδο-αραβικές Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις SDF. Χωρίς την υποστήριξη των… άφαντων Αμερικάνων πεζοναυτών, ο στρατός των Κούρδων κυριολεκτικά κατέρρευσε και αρκετά μέλη του SDF ήδη φαίνεται πως αλλάξαν στρατόπεδο γία να σώσουν τη ζωή τους, στο πλαίσιο της διάτρητης «συμφωνίας εκεχειρίας» που υπογράφτηκε προχθές ανάμεσα στη Δαμασκό και την ηττημένη ηγεσία του SDF, αλλά στην πραγματικότητα δεν εφαρμόστηκε ποτέ.

Οι λιγοστές ανταποκρίσεις που φθάνουν σε μας από τη βορειοανατολική Συρία αναφέρουν ότι συνεχίζονται οι μάχες, αλλά και οι εν ψυχρώ δολοφονίες αιχμαλώτων και αμάχων, παρά τη συμφωνία των 14 σημείων, που υπογράφτηκε με τη δόλια μεσολάβηση του Αμερικανού προεδρικού απεσταλμένου (και πρέσβη των ΗΠΑ στην Αγκυρα) Τομ Μπαράκ και υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στις εχθροπραξίες, έπειτα από περίπου δυο εβδομάδες άνισης μάχης. Βάσει της συμφωνίας αυτής, ο SDF ουσιαστικά αυτοδιαλύεται, αφού συμφώνησε να αποχωρήσει από τις επαρχίες Ράκα και Ντέιρ ες Ζορ και να «απορροφηθεί» από τον κυβερνητικό στρατό «σε ατομική βάση» και όχι σε χωριστές κουρδικές μονάδες, όπως ζητούσε για ευνόητους λόγους.

Στις πρώτες του δηλώσεις μετά την υπογραφή της επάρατης συμφωνίας, λίγο πριν ταξιδέψει στη Δαμασκό για την οριστική επικύρωσή της, ο διοικητής του SDF Μαζλούμ Αμπντί είπε με νόημα ότι «ο πόλεμος μας επιβλήθηκε, καθώς είχε σχεδιαστεί από πολλές πλευρές», χωρίς να τις κατονομάσει, και ότι αναγκάστηκε να αποδεχτεί τη συμφωνία για να «σταματήσει την αιματοχυσία». Παραδέχτηκε επίσης ότι πολλοί μαχητές έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί. Ο αλ-Σάρα, από τη μεριά του, δήλωσε περιχαρής ότι «είναι μια νίκη για όλους τους Σύρους» και ότι ελπίζει πως αυτή θα επιτρέψει στη χώρα «να βάλει τέλος στον διχασμό και να προχωρήσει στην ενότητα και την πρόοδο»! Και η «κυβέρνησή του» ανακοίνωσε πως αναλαμβάνει πλέον τον έλεγχο όλων των συνοριακών περασμάτων, των κοιτασμάτων πετρελαίου και γκαζιού και φυσικά των φυλακών και των στρατοπέδων κράτησης όπου κρατούνται δεκάδες χιλιάδες αιχμάλωτοι μαχητές του ISIS και οι οικογένειές τους…

«Ενότητα» και «πρόοδος»… Οι φωτογραφίες του AP και του AFP δείχνουν δεκάδες σκοτωμένους μαχητές και αμάχους εν μέση οδώ, ενώ ο SDF κατήγγειλε πως οι «κυβερνητικές δυνάμεις» συνεχίζουν να επιτίθενται τόσο στα περίχωρα της Ράκα όσο και στις πόλεις Αϊν Ισα, που οι Κούρδοι τη λένε Μποζάνε, και αλ-Σαντάντι, κοντά στην οποία υπάρχει και αμερικανική βάση. Για να χρυσώσει βέβαια το ματωμένο χάπι, ο αλ-Σάρα εξέδωσε την Παρασκευή διάταγμα με το οποίο αναγνωρίζει τα πολιτισμικά, γλωσσικά και πολιτικά δικαιώματα των Κούρδων, ορίζοντας μάλιστα την κουρδική γλώσσα ως επίσημη εθνική γλώσσα δίπλα στα αραβικά και επιτρέποντας τη συνέχιση της διδασκαλίας της στις κουρδικές περιοχές, ενώ προβλέπεται γενικώς και αορίστως «η διαφύλαξη της αυτόνομης ιδιότητας» των κουρδικών περιοχών, την ώρα που αυτές καίγονται από τους εισβολείς. Αλλά πώς μπορούν αλήθεια οι Κούρδοι να εμπιστευτούν τον λόγο του σφαγέα τους;

 efsyn.gr 

–