Ελένη Μουστιάκα – Μπατσαρά. Μια μικρή κιβωτός της βεροιώτικης ντοπιολαλιάς
Είναι σημαντικό όχι απλά να τιμάς την παράδοση του τόπου σου, αλλά και να κρατάς κάποια τιμαλφή της, όπως είναι η ντοπιολαλιά της, καταγράφοντάς τα και μεταφέροντάς τα στο σήμερα.
Η Ελένη Μουστιάκα – Μπατσαρά ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία ανθρώπων, που είναι σπάνιοι σήμερα, καθώς το κύμα της Παγκοσμιοποίησης έχει σαρώσει τα πάντα, έθιμα, ήθη και σιγά-σιγά και γλώσσες.
Και βέβαια, ποιος να μιλήσει για ντοπιολαλιά, όταν η ίδια η ελληνική γλώσσα πλήττεται στην εποχή μας με τόση ιστορία πίσω της…
Η ΕλένηΜουστιάκα – Μπατσαρά, εκπαιδευτικός, που γεννήθηκε στη Βέροια από πατέρα γηγενή Βεροιώτη και μητέρα Θρακιώτισσα, τίμησε και τις δύο καταγωγές της, τη δεύτερη με τη δράση της στη Θρακική Εστία Βέροιας και την πρώτη με κείμενά της που υπάρχουν στον τοπικό τύπο και προβάλλουν την παράδοση με κάθε τρόπο και με την τελευταία της κατάθεση γιορτινής εικόνας της παράδοσης στην χριστουγεννιάτικη εκδήλωση του Συνδέσμου Συνταξιούχων Ημαθίας.

Η έκδοση ενός μικρού βιβλίου, γραμμένου στη βεροιώτικη ντοπιολαλιά με τον τίτλο “Στα χρόνια τα καποτ’νά”, εκδόσεις SUPER COURSE, αποτελεί μια εικόνα ενός κόσμου που έφυγε, η γοητεία του, όμως, εξακολουθεί να ισχύει για όσους μπορούν να την αισθανθούν.
Εκεί, πέρα από τη γλώσσα, πολύτιμη κιβωτό, ενθουσιάζουν τα καλοστημένα πρόσωπα, αυθεντικές φιγούρες της παλιάς Βέροιας. Οι συντηρητικοί γονείς, με τον πατέρα φύλακα των ηθών της οικογένειας, στο κατόπι του βέβαια η υποταγμένη μάνα και σύζυγος, η γιαγιά με τη σοφία της, η κουτσομπόλα της γειτονιάς, σήμα κατατεθέν όλων των εποχών και προπαντός εκείνης της εποχής, και η μικρή κόρη, που φτεροκοπά η καρδιά της για έρωτα.
Μύθος κοινός, αλλά ο τρόπος που δίνεται, η άνεση της σκιαγράφησης των προσώπων και προπαντός η γλώσσα, καταξιώνουν την προσπάθεια. Και βέβαια υπάρχει και μεταφορά των λέξεων στο σήμερα κάτω από το κείμενο, (σημαντικό), για όσους δυσκολεύονται να το κατανοήσουν.
Στην έκδοση εμπεριέχεται και cd με τρία τραγούδια της Αστικής Βέροιας, έκδοση της ΚΕΠΑ του Δήμου της πόλης .
Η ίδια ονομάζει το μικρό βιβλίο της “Νοσταλγικό μονοπάτι μνήμης” στον υπότιτλό του και είναι πραγματικά έτσι. Άλλωστε, πως μπορείς να προχωρείς, αν δεν θυμάσαι;
…………….















































































































