“Ο αγρότης με είκοσι κιλά στάρι αγοράζει… ένα κιλό ψωμί!” / γράφει ο Δημήτρης Τσιμούρας

Το ψωμί τα τελευταία χρόνια της ακρίβειας πήρε μια μέση αύξηση 50% και η τιμή του πραγματικού κιλού κυμαίνεται από 3,5 έως 4 ευρώ.

Η μικρή απλή φραντζόλα, υποτίθεται του μισού κιλού, που είναι στην πραγματικότητα συνήθως 350 gr, κοστίζει 1,20 ευρώ από 80 λεπτά που κόστιζε πριν αρχίσει η ακρίβεια να εξαπλώνεται. Συνεπώς, για να αγοράσει κάποιος ένα κιλό ψωμί χρειάζεται 3,60 ευρώ. Αν τώρα μπουν και κάποιες άλλες προϋποθέσεις, όπως προζύμι, αργή ωρίμανση, ολική άλεση κλπ, η τιμή μπορεί να πλησιάσει και τα 5 ευρώ!

Το στάρι πέρσι το πουλούσε ο παραγωγός 29 λεπτά το κιλό, ενώ φέτος έπεσε σχεδόν κατακόρυφα η τιμή -αφού δεν υπάρχει τιμή ασφάλειας- και πήγε στα 19 λεπτά!

Για την οικονομία του κειμένου, με δεδομένο ότι το στάρι έχει 20 λεπτά και το ψωμί 4 ευρώ το κιλό εύκολα προκύπτει ότι ο αγρότης πρέπει να πουλήσει 20 κιλά στάρι, για να εισπράξει 4 ευρώ και να αγοράσει μ’ αυτά τρεις μικρές φραντζόλες ή ένα κιλό ψωμί!

Συνεπώς η τιμή του ψωμιού είναι περίπου είκοσι φορές ακριβότερη απ’ αυτήν του σταριού. Η διαφορά στις τιμές ανάμεσα σε στάρι και ψωμί είναι χαώδης. Η ακρίβεια του ψωμιού ξεπερνάει κάθε υπερβολή, τη στιγμή μάλιστα που αυτό είναι καθημερινά απαραίτητο σε κάθε οικογένεια.

Προφανώς, στις πλάτες του αγρότη – παραγωγού αισχροκερδούν κάποιοι ενδιάμεσοι μέχρι το στάρι να γίνει ψωμί και καρπούνται αυτήν την τεράστια διαφορά. Μεταξύ αυτών τα κρατικά ταμεία. Όσο ακριβότερο πουλιέται το ψωμί, τόσο μεγαλύτερες οι εισπράξεις από ΦΠΑ. Φυσικά κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα άλλα γεωργικά – κτηνοτροφικά προϊόντα. Ένα χάος χωρίζει την τιμή παραγωγού από την τιμή στο ράφι.

Το… επιχείρημα των αρμοδίων στην τεράστια αδικία εις βάρος αυτών των βιοπαλαιστών, είναι ότι έχουμε ελεύθερη οικονομία! Δηλαδή σε απλούστερη μετάφραση, ασυδοσία χωρίς όρια! Ο ισχυρός κερδοσκοπεί εις βάρος του αδυνάτου!

Πέρα όμως από τα κρατικά έσοδα και την υποβοηθούμενη αισχροκέρδεια, η κυβέρνηση έχει έναν επιπλέον λόγο να στέκεται απέναντι στους αγρότες. Αυτοί πλέον δεν είναι στις επιλογές της, τη στιγμή που δεν είναι στις επιλογές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν τους είναι πλέον χρήσιμοι για τα κέρδη των ολίγων.  Τώρα μιλάνε για… “πράσινη ανάπτυξη”, εκεί επενδύουν, πέραν των πολεμικών επενδύσεων, κατασκευάζοντας εχθρούς και απειλές. Αυτός είναι ο καπιταλισμός  στον οποίο οι κυβερνώντες και όσοι μέχρι σήμερα κυβέρνησαν, ομνύουν στο απάνθρωπο αυτό σύστημα που διαιωνίζει την αδικία και αμβλύνει τις ανισότητες.  

Τώρα με τη νέα συμφωνία ΕΕ – Mercosur και με την εξάλειψη των φόρων στις εισαγωγές αγροτικά προϊόντα της Νότιας Αμερικής, αμφιβόλου ποιότητας, θα κατακλύσουν την ευρωπαϊκή αγορά, άρα και την ελληνική,  μ’ αποτέλεσμα να μην είναι εφικτή η επιβίωση των μικρών αγροτών και να οδηγηθούμε σε καλλιέργειες από μεγάλες εταιρείες ή τσιφλικάδες, με τους αγρότες κολίγους στα ίδια τα χωράφια τους!

Και εδώ αξίζει να θυμηθούμε την απάτη, “επιχείρημα” προς Έλληνες αγρότες, όταν επρόκειτο να μπούμε στην ΕΟΚ, σημερινή ΕΕ, ότι γι αυτούς ανοίγει η μεγάλη αγορά των 150 εκατομμυρίων Ευρωπαίων, και όχι ότι επρόκειτο για την αρχή του τέλους τους!

Έφτασε λοιπόν ο κόμπος στο χτένι για τους αγρότες. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι βρίσκονται για σαράντα περίπου μέρες στους δρόμους, και παρ όλες τις κυβερνητικής προσπάθειες δεν βρήκαν πρόσφορο έδαφος ούτε οι κοινωνικοί αυτοματισμοί, ούτε οι δούρειοι ίπποι. Και όχι μόνο αυτό, η κοινωνία στην συντριπτική της πλειοψηφία είναι μαζί τους. Βλέπει μια νίκη των αγροτών να την αφορά άμεσα. Η ακρίβεια, η υψηλή φορολογία, η φτώχεια, οι κατασχέσεις, η αισχροκέρδεια ομίλων και τραπεζών είναι θέματα που την αφορούν και πιέζουν αβάσταχτα.

Ο αγώνας τους ενάντια σε κάθε μορφή αδικίας ανοίγει δρόμους. Η αγανάκτηση των αδικημένων μέρα με τη μέρα κορυφώνεται. Και αυτοί που σήμερα άνοιξαν δρόμους με τα μπλόκα και έδειξαν την δύναμη των αδικημένων, είναι οι βιοπαλαιστές αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι μελισσοκόμοι, οι ψαράδες!

Η απόσταση ανάμεσα στην τιμή του σταριού και του ψωμιού, όπως και αυτή όλων των προϊόντων τους στο χωράφι και στο ράφι πρέπει ουσιαστικά να μικρύνει και να φύγουν από τη μέση όσοι εις βάρος τους κερδοσκοπούν. Αυτό θα αφορά αφενός στην επιβίωσή τους και αφετέρου στη μείωση της ίδιας της ακρίβειας. Θα είναι το αποτέλεσμα ενός μεγάλου αγώνα!

ΥΓ. Με τη σημερινή τιμή του ελληνικού καφέ τα 200 gr κοστίζουν περίπου 5 ευρώ όσο και είκοσι κιλά στάρι. Φανταστείτε το σκηνικό να φορτωθεί ο αγρότης ή η αγρότισσα ένα τσουβάλι είκοσι κιλών στάρι για να πάει να το ανταλλάξει με ένα σακουλάκι… 200 gr καφέ και μάλιστα κακής ποιότητας σαν αυτόν που συνήθως κυκλοφορεί στην ελληνική αγορά. Και για να πάει να πιει ένα καφέ στην ουσία κουβαλάει ένα τσουβάλι στάρι μαζί του!

Αφιερώνεται σ’ όλους όσοι βρίσκονται στα Μπλόκα και αγωνίζονται για το δίκιο! 

Ο πίνακας είναι του χαράκτη Τάσου

–

Φαρέτρα