“Ο Τριπόταμος σύμμαχος της γυναικείας χειραφέτησης“ / γράφει η Ειρήνη Δασκιωτάκη
![](https://faretra.info/wp-content/uploads/2024/03/1-10.jpg)
Επιτυχημένη ομολογουμένως ήταν η εκδήλωση που έγινε στον Χώρο Τεχνών την Παρασκευή 8 Mαρτίου στις 8:30 το βράδυ.
Ο Σύλλογος της Βέροιας “Φίλοι του Τριπόταμου” σε συνεργασία με έξι αξιόλογα χορωδιακά σχήματα της πόλης, αφιέρωσαν αυτή την εκδήλωση στην Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας…
Η εκδήλωση είχε τον τίτλο: “Πέρα από το θολό ποτάμι”.
Εγώ θα σταθώ σε αυτά που προλόγισε ο πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Τριποτάμου ο κ. Παπακανάκης Πάρης, ο οποίος συνέδεσε την παρουσία τους σε αυτή την εκδήλωση με έναν ενδιαφέροντα τρόπο…
Γιατί ο συγκεκριμένος Σύλλογος, με ποιο αιτιολογικό, σε μία εκδήλωση αφιερωμένη στη γυναίκα…
Ο γυναίκες της Βέροιας είπε τον 19ο αιώνα, κατέβαιναν στο ποτάμι για να πλύνουν τα στρωσίδια του σπιτιού…
Ακόμη υπήρχε μία υποχρέωση των γυναικών να πηγαίνουν και να κουβαλάνε νερό από εκεί.
Ήταν μία ανάσα ελευθερίας όμως για αυτές, αυτή η διαδρομή και ας ήταν επίπονη.
Αυτά είναι τα γνωστά όπως επεσήμανε ο κύριος Παπακανάκης.
Θα σας εκπλήξω παρακάτω, όμως, είπε!
Βρισκόμαστε ακόμη στην Τουρκοκρατία, η γυναίκα μειονεκτεί πολύ σε σχέση με τον άντρα.
Μετά την απελευθέρωση, γύρω στο 1920, αρχίζουν οι γυναίκες δειλά να γίνονται περισσότερο εξωστρεφείς.
Οι γυναίκες, σε αυτά τα πλαίσια της διαδρομής τους προς το ποτάμι, αρχίζουν να συγκεντρώνονται και να συζητάνε.
Υπήρχε ένα καφενείο τότε που βρισκόταν κάτω από την Καραχμέτ…
Το λέγανε κι αυτό Καραχμέτ, αν και το όνομά του ήταν Φάληρο κανονικά …
Επειδή ήταν ανδροκρατούμενο το εξοχικό “Μπαρμπούτα” , εκεί, στο Φάληρο δηλαδή, δειλά – δειλά κάποιες γυναίκες και κυρίως νεαρές, κάθονταν να ξεκουραστούν και να απολαύσουν τα πρώτο αναψυκτικό γκαζόζα, το Σινάλκο.
Το εντυπωσιακό ήταν πως ήταν ασυνόδευτες αυτές οι γυναίκες, χωρίς την παρουσία ανδρών , του συζύγου και λοιπά.
Αυτή ήταν κατά κάποιο τρόπο η πρώτη επανάσταση…
Ακολούθησε όμως και δεύτερη στη διάρκεια του καλοκαιριού.
Ζέστη… ανάγκη για δροσιά!
Κάποιες λοιπόν σήκωσαν λίγο τα φορέματα τους και βούτηξαν τα πόδια τους στο νερό του ποταμού Τριποτάμου!
Αυτό κι αν ήταν τολμηρό και ιδιαίτερα κατακριτέο από τον ανδρικό πληθυσμό και όχι μόνο θέλω να πιστεύω, γιατί σίγουρα πολλές γυναίκες τότε, δε θα συμφωνούσαν με αυτήν τη στάση.
Φρίκη!
Φάνηκαν οι γάμπες των γυναικών ολίγον!
Επιθετικά και επιτιμητικά ήταν και τα σχόλια των δημοσιογράφων της εποχής εκείνης…
Βέβαια αυτά που σήμερα μας φαίνονται κωμικά, συνέχισε ο κ. Παπακανάκης, για εκείνη την εποχή δεν ήταν καθόλου και αυτό που οι γυναίκες τότε τόλμησαν να κάνουν ήταν πράγματι επαναστατικό!
Όμως αυτές οι συναντήσεις των γυναικών, οι συζητήσεις τους, η ανταλλαγή απόψεων, οδήγησε και στην ανάγκη δημιουργίας του πρώτου Συλλόγου Δεσποινίδων, γιατί υπήρχε Σύλλογος Κυριών από την Τουρκοκρατία ακόμη.
Όντως, αυτός ο Σύλλογος ιδρύθηκε.
Ο Σύλλογος αυτός των Δεσποινίδων της Βέροιας προκαλεί μεγαλύτερη φρίκη όταν διεκδικεί το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθε…
Ανήκουστο για την εποχή εκείνη.
Ψήφο οι γυναίκες !!
Ποιος ξέρει, σκέφτομαι τώρα εγώ, τι… κοσμητικά επίθετα θα είχαν σύρει τότε στις γυναίκες.
Ας μην ξεχνάμε ότι στον Μεσαίωνα οι γυναίκες που διεκδικούσαν δικαιώματα και ήταν έξυπνες, θεωρούνταν μάγισσες και καίγονταν στην πυρά…
Όχι δεν είναι ατυχές αυτό το παράδειγμα!
Πάντα ίδια είναι η αιτία που προκαλεί τις ακρότητες εναντίον τους…
Είμαστε στα 1920-1930 και το 1935 και μετά, είναι τέτοια η ορμή των γυναικών πλέον που αρχίζουν και γίνονται αποδεκτές οι… παραξενιές τους.
Μου άρεσε ο τρόπος που τελείωσε ο κ. Παπακανάκης…
Έχουμε, είπε, έναν σύμμαχο στη χειραφέτηση των γυναικών, το ποτάμι της πόλης μας τον Τριπόταμο!
Συμφωνώ απόλυτα!
Ο Τριπόταμος είναι και ένα από τα πιο πολύτιμα στολίδια της πόλης μας…
Ας το βοηθήσουμε να λάμψει, προς όφελος όλων των πολιτών και της πόλης!
Ας αποδείξουμε ότι ο πολιτισμός δεν είναι μόνο μια θεωρητική έννοια, που γεμίζει έντυπα και υποσχέσεις, αλλά ότι έμπρακτα αφήνει παρακαταθήκες που γράφουν ιστορία!
καλή εβδομάδα με υγεία!
Ει. Δα.
Απ’ τα περισσότερα διαβασμένα της Φαρέτρας.
(παλιότερη ανάρτηση – 2021)
Τριπόταμος. Οι δυο όψεις του ποταμού της Βέροιας: Ομορφιά της φύσης – Ανθρώπινη εγκατάλειψη