Κόσμος Πολιτισμός

“Bob Whelan, ένας πιστός υπηρέτης της ποίησης” / γράφει η Ξανθή Χονδρού – Χιλλ

Οι συναντήσεις μέσα στον εγκλεισμό είχαν μεγάλη σημασία για τους ποιητές που δραστηριοποιούνται διεθνώς. Έτσι σε μία συνάντηση ψηφιακή έγινε η γνωριμία με τον Αμερικάνο ποιητή και διοργανωτή φεστιβάλ, τον Robert Whelan.

Είχε το θάρρος και οργάνωσε για πρώτη φορά online Rockport Poetry Festival! Ξεχώρισε άμεσα μέσα σε φεστιβάλ στα οποία βρεθήκανε διάφοροι ποιητές! Οι οργανωτικές του ικανότητες να συντονίσει και να συνεργαστεί ταυτόχρονα με πάνω από 100 ποιητές από όλον τον κόσμο, με μία άνεση πρωτόγνωρη, φιλική και ήρεμη μού έκαναν μεγάλη εντύπωση! Ο ζήλος του να προσαρμόσει την ώρα ανάγνωσης στην κατάλληλη στιγμή για να φέρει όλους τους ποιητές μαζί από όλο τον κόσμο ήταν εξωπραγματικός! Είχα πάει σε πολλές ποιητικές αναγνώσεις εκείνη την εποχή, αλλά, καμία δεν ήταν τόσο καλά οργανωμένη όσο αυτή του Robert Whelan. Η αίσθηση του σεβασμού για κάθε συμμετέχοντα να αποδώσει και να παρουσιάσει το ποιητικό του έργο σε ένα παγκόσμιο ακροατήριο ήταν συγκλονιστική και οι συμμετοχές αμέτρητες…

Όταν πέρσι διοργάνωσα το πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Νάουσας, διαπίστωσα ότι ο Robert ή Bob Whelan είναι επιπλέον και ο ίδιος ένας εξαιρετικός ποιητής. Είναι ταπεινός και ευγενικός, πάντα εκεί με μια καλή κουβέντα για να υποστηρίξει τους ποιητές και να συμβάλει σε ένα υψηλό επίπεδο του ποιητικού έργου σε όλο τον κόσμο, όπου κι αν βρεθεί. Προτείνοντας να γίνουν εργαστήρια, αμέσως προθυμοποιήθηκε και παρουσίασε έναν τρόπο για νέους ποιητές, ώστε να δημιουργήσουν μικρά βιβλιαράκια με τα ποιήματά τους με μια πολύ εύκολη τεχνική. Οι συμμετέχοντες έμειναν έκπληκτοι με την παρουσίασή του, μεταξύ των οποίων και παιδιά, που ήρθαν με τις μητέρες τους στο φεστιβάλ.

Τα ποιήματά του και οι συζητήσεις που είχαμε κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ στη Νάουσα ήταν εμπνευσμένες από την ελληνική φιλοσοφία, τον πολιτισμό και τις προεκτάσεις του στην Υφήλιο. Στα ποιήματά του διαφαίνεται η ενσάρκωση του σοφού ποιητή, ενός αρχαίου φιλοσόφου, ενός ανθρώπου που ασχολείται με την βελτίωση της ποιότητας της ζωής, με τα μεγάλα ερωτήματα που θέτει ο άνθρωπος στον εαυτό του. Στο ποίημα του ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ αναλύει την διαφορά ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα:

Η σκέψη μοιάζει περισσότερο με την κατασκευή μιας πανοπλίας
που σε προστατεύει από την εμπειρία.
Το συναίσθημα είναι η ουσία, η ευάλωτη αμεσότητα,
που ξεδιπλώνεται όπως ένα φύλλο που μεγαλώνει απλώνοντας στο φως και τον αέρα.
Ο φιλόσοφος Δημόκριτος εισήγαγε την ιδέα του ατόμου.
Η ετυμολογία του προέρχεται από την ελληνική λέξη ατέμνειν που σημαίνει δεν κόβεται.
Έχουν περάσει χιλιετίες και εμείς εξακολουθούμε να
σκεφτόμαστε το ίδιο πράγμα.
Αλλά η εμπειρία είναι
η αδιαίρετη ενέργεια που προκαλεί
ένα δέντρο να ανθίσει
και επιτρέπει εμάς
να αισθανόμαστε
στο τώρα.

Σε ένα άλλο ποίημα γράφει για την “Πηγή της Πίκρας”…

“Αυτός ο πυθμένας που άνοιξε στην ψυχή σου
και είναι γεμάτος με οδύνη απαρηγόρητη,
μέσα από κούφιες ατελείωτες διεκδικήσεις
να λάβεις κάτι
από την φαρμακερή πηγή της πίκρας.”

Η θεματολογία του πάντα έχει ως υπόβαθρό της την σοφία και την επεξεργασία των αξιών, την ευγένεια και την καλοσύνη ή συναισθήματα μεγάλα, όπως αυτό της αγάπης. Στο ίδιο ποίημα γράφει παρακάτω:

Το σύμπαν τα εγκαταλείπει όλα,
αφήνεται να ακούσει το κάλεσμα της δημιουργίας
και να επιλέξει να ξυπνήσει ανάμεσα στην αληθινή αγάπη
ή τη δηλητηριασμένη πηγή της πίκρας.
Άκουσε αυτά τα λόγια, συνεργάτη της ελπίδας,
και θα λάμψεις τρισευτυχισμένος,
όταν προσφέρεται καλοσύνη.
Παρακαλώ πάρτε την,
και λιμοκτονήστε τη δηλητηριασμένη πηγή της πίκρας σας.

Δύο αθόρυβες αλήθειες
που πρέπει να κατανοήσουμε είναι,
ότι η ζωή σπάνια θα ανθίσε,
όπως έχει σχεδιαστεί,
και η καρδιά του Ρόμπερτ πάντα θα ραγίζει,
βλέποντας τη δηλητηριώδης πηγή της πίκρας.

Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Robert Whelan, ως ποιητής, έχει προσφέρει στην παγκόσμια ποίηση, όχι μόνο το δικό του έργο, αλλά έχει δημιουργήσει και ανθολογίες με ποιητές από όλον τον κόσμο. Διοργανώνει ψηφιακές εκδηλώσεις κάθε εβδομάδα με τη μορφή “ανοιχτό μικρόφωνο”, όπου παρουσιάζει έναν ποιητή και το έργο του, καθώς φιλοξενεί και ποιήματα των ποιητών που παρακολουθούν την εκδήλωση.

Πρίν από 5 χρόνια δημιούργησε και το Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης στο χωριό που ζει στο Rockport, Massachusats. Κατά αυτόν τον τρόπο υπηρετεί την διεθνή κοινότητα της ποίησης και στην ευρύτερη της έννοια και την Ειρήνη μέσω της τέχνης.

Bob Whelan
A Humble Servant of Poetry

The meetings in confinement were of great importance for poets active internationally. Thus in a digital meeting, an introduction to the American poet and festival organizer Robert Whelan was made. He had the courage to organise the first ever online Rockport Poetry Festival! He immediately stood out among the various festivals that various poets have been to! His organizational skills to coordinate and work simultaneously with over 100 poets from all over the world, with an ease primitive, friendly and calm made a great impression on me personally! His zeal to adjust the reading time to the right moment to bring all the poets together from all over the world was unreal! I had been to many poetry readings at that time, but, none were as well organized as Robert Whelan’s. The sense of respect for each participant to perform and present their poetic work to a global audience was overwhelming and the participation was immense…

When I organized the first Naoussa Poetry Festival last year, I found out that Robert or Bob Whelan is also an excellent poet himself. He is humble and kind, always there with a kind word to support poets and contribute to a high standard of poetic work around the world and wherever he finds himself. Suggesting workshops, he immediately volunteered and presented a way for young poets to create small booklets of their poems using a very easy technique. Participants were amazed by his presentation, including children who came with their mothers to the festival.

His poems and the discussions we had during the festival in Naoussa were inspired by Greek philosophy, culture and its implications for the lifestyle. In his poems we can see the embodiment of a wise poet, an ancient philosopher, a man concerned with improving the quality of life, with the great questions that man asks himself. In his poem ETHYMOLOGY he analyses the difference between reason and emotion:

________________________________________________________________________

Thinking is more like doing, an armor

that shields one from experience.

Feeling is being, a vulnerable immediacy

unfolding like a growing leaf catching light and air.

The philosopher Democritus introduced the idea of the atom.

Its etymology derives from the Greek word atemnein which means not cut.

Three thousand years later Binning and Rohrer received a Nobel Prize

for seeing them.

Such is the velocity of thought.

Millennia have passed and we’re still

thinking about the same thing.

But experience is

the indivisible energy that causes

a tree to bloom

and allows us

to feel

now. ________________________

 

In another poem he writes about the “THE SOURCE OF HEARTACHE”…

____________________________________________________________________

That empty hole torn in your soul is filled with anguish you won’t console,

Through hollow endless demands to take; the poisoned source of your heartache.

You retain a drive for inflicting pain that is somehow misconstrued as gain.

To accumulate is a grave mistake; the poisoned source of your heartache.________________

His themes are always based on wisdom and the elaboration of values, kindness and goodness or great emotions such as love. In the same poem he writes below:

_______________________________________________________________________

The universe abandons all, left to heed creation’s call

And choose to shake true love awake or the poisoned source of your heartache.

Listen to these words employed in hopes you’ll glisten overjoyed;

When offered kindness, please partake, starve the poisoned source of your heartache.

Two quiet truths to understand are, life will rarely bloom as planned,

And Robert’s heart will always break, watching the poisoned source of your heartache. _______

During his lifetime Robert Whelan, as a poet, has contributed to world poetry, not only with his own work, but has also created anthologies of poets from around the world, as well as organizing digital events every week in the form of an “open mic” where he presents a poet and his work, and hosts poems by poets attending the event. Five years ago she also created the International Poetry Festival in her home village of Rockport, Massachusats. In this way he serves the international poetry community in both its broader sense and Peace through Art.

THE SOURCE OF HEARTACHE

~ Ghazal

Why can’t you see your need to break is the poisoned source of your heartache?

Snake that strangles with the same mistake, the poisoned source of your heartache.

That empty hole torn in your soul is filled with anguish you won’t console,

Through hollow endless demands to take; the poisoned source of your heartache.

You retain a drive for inflicting pain that is somehow misconstrued as gain.

To accumulate is a grave mistake; the poisoned source of your heartache.

A motherless abandoned child left to wander in the wild,

Misguided journeys you undertake to the poisoned source of your heartache.

You cannot see we each feel lost, in a torrid sea, all cruelly tossed

By wounds and sorrows that approximate the poisoned source of your heartache.

A shipwrecked victim blind in fright, to a fatal anchor clinging tight,

Yet as you drown, you won’t forsake the poisoned source of your heartache.

Fleeing the flames of a home on fire, your panic grasps to save false desire;

Embracing such a worthless fake, this poisoned source of your heartache.

The universe abandons all, left to heed creation’s call

And choose to shake true love awake or the poisoned source of your heartache.

Listen to these words employed in hopes you’ll glisten overjoyed;

When offered kindness, please partake, starve the poisoned source of your heartache.

Two quiet truths to understand are, life will rarely bloom as planned,

And Robert’s heart will always break, watching the poisoned source of your heartache.

A. Whelan  December 2018

Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΠΙΚΡΑΣ  

~ Ghazal

Γιατί δεν μπορείς να δεις ότι η ανάγκη σου να σπάσεις είναι η φαρμακερή πηγή της πικρας; Φίδι που στραγγαλίζει με το ίδιο λάθος, η δηλητηριώδης πηγή της πίκρας.

Αυτός ο πυθμένας που άνοιξε στην ψυχή σου και είναι γεμάτος με οδύνη απαρηγόρητη,

μέσα από κούφιες ατελείωτες διεκδικήσεις να λάβεις κάτι από – τη φαρμακερή πηγή της πίκρας.

Διατηρείς μια ορμή για την πρόκληση πόνου, που κατά κάποιο τρόπο παρερμηνεύεις ως κέρδος. Η συσσώρευση είναι ένα θανάσιμο λάθος ή – η φαρμακερή πηγή της πίκρας.

Ένα εγκαταλελειμμένο παιδί χωρίς μητέρα που αφήνεται να περιπλανιέται στην άγρια φύση, όπως τα παραπλανητικά ταξίδια που ξεκινάς προς τη φαρμακερή πηγή της πίκρας.

Δεν μπορείς να δεις ότι ο καθένας μας αισθάνεται χαμένος, σε μια άγρια θάλασσα, στην οποία βρεθήκαμε ριγμένοι άκαρδα από πληγές και θλίψεις που προσεγγίζουν τη φαρμακερή πηγή της πίκρας.

Ένα ναυαγισμένο θύμα τυφλό από τον φόβο, σε μια θανατηφόρα άγκυρα απο την οποία κρατιέται σφιχτά, ωστόσο, καθώς πνίγεσαι, δεν εγκαταλείπεις τη φαρμακερή πηγή της πίκρας.

Φεύγοντας από τις φλόγες ενός σπιτιού που καίγεται, ο πανικός σου αρπάζει να σώσει την ψεύτικη επιθυμία, αγκαλιάζοντας μια τόσο άχρηστη ψεύτικη, την ίδια τη φαρμακερή πηγή της πίκρας σου.

Το σύμπαν τα εγκαταλείπει όλα, αφήνεται να ακούσει το κάλεσμα της δημιουργίας
και να επιλέξει να ξυπνήσει ανάμεσα στην αληθινή αγάπη ή τη φαρμακερή πηγή της πίκρας.

Άκουσε αυτά τα λόγια, συνεργάτη της ελπίδας, και θα λάμψεις τρισευτυχισμένος, όταν προσφέρεται καλοσύνη. Παρακαλώ πάρτε την, και λιμοκτονήστε τη δηλητηριασμένη πηγή της πίκρας σας.

Δύο αθόρυβες αλήθειες που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι η ζωή σπάνια θα ανθίσει όπως έχει σχεδιαστεί, και η καρδιά του Ρόμπερτ πάντα θα ραγίζει, βλέποντας τη φαρμακερή πηγή της πίκρας.

  1. A. Whelan

Δεκέμβριος 2018

 

GLACIAL PACE

The softest lands evolve at glacial pace

Rough mountains are ground slowly into hills

But tender valleys flow with light and grace

 

Ravines and canyons flaunt their open space

Wild rivers carve refusing to stand still

The softest lands evolve at glacial pace

 

White water rapids rise and beg the chase

White summits echo challenges and thrills

But tender valleys flow with light and grace

 

Storms rage and etch the rock face into lace

Velocity is part of nature’s skill

The softest lands evolve at glacial pace

 

Seas surge, obliterate, and leave no trace

Whole continents submerge beneath their will

But tender valleys flow with light and grace

 

Both fast and slow emerge and interface

Sometimes Creation’s speed is what fulfills

But tender valleys flow with light and grace

The softest lands evolve at glacial pace


ETYMOLOGY

 

The Nobel Prize in Physics 1986 was awarded to jointly to Gerd Binnig

                           and Heinrich Rohrer for their design of the scanning tunneling microscope.

 

It seems like, on one day in Spring, overnight

while peepers are singing and mating,

buds emerge.

Then shortly after, over another night,

buds spread into a canopy of leaves

shading tadpoles in vernal pools.

The refinished table by the window

in my upstairs room can’t do anything like that.

I mean, if you cut a piece of it and examine it

under a scanning tunneling electron

microscope you can see atoms.

If you cut a piece of tree, you see

the same atoms, yet

these bud in the Spring.

What leaves a tree when it becomes a table?

I’ve been thinking about this for some time.

Only I’d rather think less and feel more.

Thinking is more like doing, an armor

that shields one from experience.

Feeling is being, a vulnerable immediacy

unfolding like a growing leaf catching light and air.

The philosopher Democritus introduced the idea of the atom.

Its etymology derives from the Greek word atemnein which means not cut.

Three thousand years later Binning and Rohrer received a Nobel Prize

for seeing them.

Such is the velocity of thought.

Millennia have passed and we’re still

thinking about the same thing.

But experience is

the indivisible energy that causes

a tree to bloom

and allows us

to feel

now.

 

ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ

Το βραβείο Νόμπελ Φυσικής 1986 απονεμήθηκε από κοινού στον Gerd Binnig

           και Heinrich Rohrer για τον σχεδιασμό του μικροσκοπίου σάρωσης σήραγγας.

Φαίνεται ότι, μια μέρα της άνοιξης, μέσα σε μια νύχτα

ενώ τα πουλιά τραγουδούν και ζευγαρώνουν,

βγαίνουν μπουμπούκια.

Και λίγο αργότερα, σε μια άλλη νύχτα,

τα μπουμπούκια εξαπλώνονται σε ένα ιστό από φύλλα

που σκιάζουν τους γυρίνους σε εαρινές λίμνες.

Το ανακαινισμένο τραπέζι μου δίπλα στο παράθυρο

στο δωμάτιο του επάνω ορόφου δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο.

Θέλω να πω, αν κόψεις ένα κομμάτι του και το εξετάσεις

κάτω από ένα ηλεκτρόνιο ανίχνευσης σήραγγας

μικροσκόπιο ηλεκτρονίων μπορείς να δεις τα άτομα.

Αν κόψεις ένα κομμάτι από δέντρο, βλέπεις

τα ίδια ακριβώς άτομα, αλλά

αυτά φυτρώνουν την άνοιξη.

Τι εγκαταλείπει ένα δέντρο όταν γίνεται τραπέζι;

Το σκέφτομαι αυτό εδώ και αρκετό καιρό.

Μόνο που προτιμώ να σκέφτομαι λιγότερο και να αισθάνομαι περισσότερο.

Η σκέψη μοιάζει περισσότερο με την κατασκευή, μιας πανοπλίας

που σε προστατεύει από την εμπειρία.

Το συναίσθημα είναι η ουσία, η ευάλωτη αμεσότητα,

που ξεδιπλώνεται όπως ένα φύλλο που μεγαλώνει ξεδυπλώνοντας στο φως και τον αέρα.

Ο φιλόσοφος Δημόκριτος εισήγαγε την ιδέα του ατόμου.

Η ετυμολογία του προέρχεται από την ελληνική λέξη ατέμνειν που σημαίνει δεν κόβεται.

Τρεις χιλιάδες χρόνια αργότερα οι Binning και Rohrer έλαβαν το βραβείο Νόμπελ

για τη διαπίστωσή τους.

Αυτή είναι η ταχύτητα της σκέψης.

Έχουν περάσει χιλιετίες και εμείς εξακολουθούμε να

σκεφτόμαστε το ίδιο πράγμα.

Αλλά η εμπειρία είναι

η αδιαίρετη ενέργεια που προκαλεί

ένα δέντρο να ανθίσει

και επιτρέπει εμάς

να αισθανόμαστε

στο τώρα.

 

CICADA

wind ripples in patterns

of nodding marsh grass

to leap with cat’s paws

across the still surface

of the brackish

estuary poised in between

incoming and outgoing tide

the current shifts its journey

releasing clear water

into softly lapping surf

slaking the sea’s salty thirst

the sun floats traveling

at light speed through

a day which now

will only shorten

 

a daughter runs along the edge

of this barrier island

her robe floating behind her

hugging her shoulders

through summers measured

in waves of dissolving soleprints

abandoned shells

stones and etched sea glass

 

a father basks in the joy

of her dance and momentarily

turns away searching for drift

wood for a fire to chase away

the night’s inevitable darkness

returning again to warmly gaze

as she splashed

into the welcoming sea

the robe she wore

dropped on the shore

an abandoned husk

the waves quiet

as they change direction

and then he heard the cicadas sing

 

ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ

ο άνεμος κυματίζει σε μοτίβα

γνέφοντας χορτάρι του βάλτου

για να κάνει άλματα με πατούσες γάτας

στην ακίνητη επιφάνεια

της υφάλμυρης

εκβολής του ποταμού που βρίσκεται ανάμεσα

εισερχόμενης και εξερχόμενης παλίρροιας

το ρεύμα αλλάζει τη φορά του

απελευθερώνοντας καθαρό νερό

σε ένα κύμα που χτυπάει απαλά

σβήνοντας την αλμυρή δίψα της θάλασσας

ο ήλιος επιπλέει ταξιδεύοντας

με ταχύτητα φωτός μέσα σε

μια μέρα που από εδώ και πέρα

μόνο θα μικραίνει

 

μια κόρη τρέχει κατά μήκος της ακτής

αυτού του φραγμένου νησιού

η ρόμπα της ανεμίζει πίσω της

αγκαλιάζοντας τους ώμους της

μέσα από καλοκαίρια που μετρήθηκαν

σε κύματα αποτυπωμάτων πέλματος που διαλύονται

εγκαταλελειμμένα κοχύλια

πέτρες και κοφτερό θαλάσσιο γυαλί

 

ένας πατέρας απολαμβάνει τη χαρά

του χορού της και στιγμιαία

απομακρύνεται ψάχνοντας για ξεβρασμένα

ξύλα για φωτιά για να διώξει μακριά

το αναπόφευκτο σκοτάδι της νύχτας

επιστρέφει και πάλι για να την κοιτάξει ζεστά

καθώς θα πλατσούριζε

στη φιλόξενη θάλασσα

η ρόμπα που φορούσε

έπεσε στην ακτή

μια ξεχασμένη φλούδα

τα κύματα ήσυχα

καθώς αλλάζουν κατεύθυνση

και τότε άκουσε τα τζιτζίκια να τραγουδούν

 

 

ANOTHER NOW

as you hear this

or read this

your biology changes

you are already different

than you were when

you started this poem

that biology and your experience

alters your genes

adapts the blue print

so that you are the only you

there is not another

even though biology might start the same

nothing is simple

 

but what i wrestle with most

is love

that feeling so strong

without it i hurt

and feel it even more

is it a need

or chemicals

is it real

nothing is simple

 

so who am i

i know who i think

i am or who

i feel i am

yet still i worry and wonder

nothing is simple

 

when my biology ages

and my mind changes

and the chemicals alter

and memories dissolve

will i still love you

will i know who i am

will i know who you are

will I have a bond with you

and not recognize you

and wander

wondering

what about love

nothing is simple

 

  1. A. Whelan

© 2022

 

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΤΩΡΑ

Καθώς το ακούς αυτό

ή το διαβάζεις

η βιολογία σου αλλάζει

είσαι ήδη διαφορετικός

από ότι ήσουν όταν

ξεκίνησες αυτό το ποίημα

αυτή η βιολογία και η εμπειρία σου

αλλάζει τα γονίδιά σου

προσαρμόζει το σχέδιο

έτσι ώστε να είσαι ο μοναδικός εαυτός σου

δεν υπάρχει άλλος

ακόμα κι αν η βιολογία μπορεί να ξεκινάει με τον ίδιο τρόπο

τίποτα δεν είναι απλό

 

αλλά αυτό που με απασχολεί περισσότερο

είναι η αγάπη

αυτό το τόσο δυνατό συναίσθημα

χωρίς αυτό πονάω

και το νιώθω ακόμα περισσότερο

είναι ανάγκη

ή χημεία

είναι αληθινό

τίποτα δεν είναι απλό

 

οπότε ποιος είμαι

είμαι αυτός που σκέφτομαι ότι είμαι

ή είμαι αυτός που νιώθω ότι είμαι

αλλά ακόμα ανησυχώ και αναρωτιέμαι

τίποτα δεν είναι απλό

 

όταν η βιολογία μου γερνάει

και το μυαλό μου αλλάζει

και οι χημικές ουσίες αλλάζουν

και οι αναμνήσεις διαλύονται

θα εξακολουθώ να σ’ αγαπώ

θα ξέρω ποιος είμαι

θα ξέρω ποιος είσαι

θα έχω δεσμό μαζί σου

και δεν θα σε αναγνωρίζω

και θα περιπλανιέμαι

θα αναρωτιέμαι

τι γίνεται με την αγάπη

τίποτα δεν είναι απλό

banner-article

Ροη ειδήσεων