Ένα σκληρό μάθημα, και μάλιστα διαρκείας, παίρνει η ελληνική διπλωματία, οι διατελέσαντες υπουργοί την τελευταία εξαετία, οι διάφοροι παρατρεχάμενοι (παντός καιρού που κατοικοεδρεύουν στη Βασιλίσσης Σοφίας με δουλειά να συμβουλεύουν ή, συνηθέστερα, να υπονομεύουν) και συνολικά, προφανώς, η κυβέρνηση. Το μάθημα θα μπορούσε κάλλιστα να ονομαστεί το λιβυκό πάθημα και να διδάσκεται στις διπλωματικές σχολές ως παράδειγμα προς αποφυγήν.
Ας πάρουμε από την αρχή την ατραπό των «σφαλμάτων»:
-
Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο αναγνώρισε αλλά επεδίωξε στενές σχέσεις με την ανατολική Λιβύη (Βεγγάζη) και τον στρατηγό Χαφτάρ παρά το γεγονός ότι για την υπόλοιπη διεθνή κοινότητα αυτός ήταν ο «σφετεριστής» και όχι ο νόμιμος ηγέτης του κράτους, που εξακολουθούσε να βρίσκεται στη δυτική Λιβύη (Τρίπολη).
-
Επί υπουργίας Δένδια στο Εξωτερικών η Ελλάδα απέλασε κακήν κακώς τον πρέσβη της Λιβύης στην Αθήνα – ο οποίος όταν επέστρεψε στη χώρα του ανέλαβε πρωθυπουργός – ενώ από τότε μέχρι και σήμερα είναι ο προεδρεύων της Λιβύης, της δυτικής Λιβύης – για την ακρίβεια – την οποία αναγνωρίζει ως νόμιμη συνέχεια του λιβυκού κράτους ολόκληρη η διεθνής (ΟΗΕ, Ε.Ε. κ.λπ.) κοινότητα.
-
Το λάθος «ποντάρισμα» της ελληνική κυβέρνησης στον Χαφτάρ και η εχθρότητα ή η αδυναμία της Αθήνας να βρει κοινό τόπο με τη δυτική Λιβύη οδήγησε την κυβέρνηση της Τρίπολης πολύ κοντά (πιο κοντά δεν γίνεται) με την Άγκυρα. Ως αποτέλεσμα αυτής της στενής σχέσης είναι το τουρκολιβυκό μνημόνιο, το οποίο μοιράζει την ΑΟΖ «σβήνοντας» απ’ τον χάρτη ελληνικά νησιά στο νοτιοανατολικό Αιγαίο συμπεριλαμβανομένου και τμήματος της Κρήτης.
-
Η ελληνική κυβέρνηση δεν φαίνεται να πήρε χαμπάρι (ή αν το πήρε χαμπάρι το αγνόησε) ότι ο Χαφτάρ είναι εδώ και κάποιον καιρό «πελάτης» της Μόσχας και σε συντονισμό με τον Πούτιν μπορούν να πιέζουν τις Βρυξέλλες σφίγγοντας τα «μαλακά μόρια» της Ε.Ε., δηλαδή την ελληνική κυβέρνηση.
-
Η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να μην πήρε χαμπάρι ούτε ότι η Ιταλίδα πρωθυπουργός Μελόνι εγκαίρως ήρθε σε συμφωνία με τους νονούς της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών, δηλαδή τον Ερντογάν, την ηγεσία της δυτικής αλλά και της ανατολικής Λιβύης. Έπειτα από αυτές τις «συμφωνίες» η Λαμπεντούζα έπαψε να είναι το επίκεντρο των αφίξεων μεταναστών στην Ευρώπη καθώς αντικαταστάθηκε από τη Γαύδο και την Κρήτη.
-
Όταν πια έφτασε ο κόμπος στο χτένι και οι καραβιές με μετανάστες «απείλησαν» την «ησυχία» της Κρήτης (ας μην ξεχνάμε πως είναι ιδιαίτερη πατρίδα τόσο του πρωθυπουργού όσο και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης) ο υπουργός Γιώργος Γεραπετρίτης πέταξε στη Βεγγάζη όπου τον «γλέντησε» κανονικά ο Χαφτάρ βάζοντάς τον να μιλάει με τους τρεις γιους του, που είναι επικεφαλής του στρατού, της διπλωματίας και της οικονομίας.
